Τετάρτη, Ιουλίου 14, 2021

(100.109) Οι παρόντες και η σφραγίδα θα πουν την τελευταία κουβέντα για το #domatiaki

Με αφορμή την κρίσιμη συνάντηση της Παρασκευής, ήθελα καιρό να γράψω δυο λόγια, τόσο για τα εκατοντάδες άτομα που όλα αυτά τα χρόνια ερχόντουσαν από το πουθενά και έδιναν και την ψυχή τους σε πολύ κρίσιμες στιγμές, όσο και για αυτούς που κουράστηκαν, απογοητεύτηκαν και αποχώρησαν, είτε δεν άντεξαν στις πλάτες τους το τεράστιο και δυσανάλογο βάρος των καταστάσεων, τον προβλημάτων, των πιέσεων, των απειλών και του ανελέητου πολέμου που δεχτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι κάτι στιγμές, όπως αυτές που ζούμε το τελευταίο διάστημα -τους τελευταίους μήνες για να είμαι πιο σαφής- που έχουν φέρει στο μυαλό σκέψεις, εποχές, καταστάσεις και συναισθήματα, που οι περισσότεροι από εμάς είχαμε ξεχάσει ότι έχουμε βιώσει, είτε δεν πιστεύαμε ότι θα ξανανιώσουμε ποτέ. Κι όμως, τα φέρνει έτσι η ζωή, που από τη μια στιγμή στην άλλη βυθίζεσαι ακόμα πιο χαμηλά, πας λίγο πιο βαθιά στον πάτο, απομονώνεσαι ακόμα περισσότερο από την ατελείωτη απομόνωση και τη μοναξιά που ήδη έχεις βιώσει, δέχεσαι ακόμα περισσότερα χτυπήματα κάτω από τη μέση, και γενικά διαπιστώνεις ότι δικοί σου άνθρωποι και συμπαραστάτες που υπολόγιζες σε αυτούς τις δύσκολες στιγμές, όχι μόνο δεν είναι δικοί σου, αλλά οι μεγαλύτεροι εχθροί.

Προσωπικά, πιο πολύ τιμώ τα άτομα που ήρθαν από το πουθενά στις πιο δύσκολες στιγμές και έδωσαν και τη ζωή τους. Δεν ξέρω πως ενημερώθηκαν ή αν απλά παρακολουθούσαν και γνώριζαν για το δωμάτιο και απλά ένιωσαν μέσα τους πως τώρα είναι η ώρα, αλλά μικρή σημασία έχει. Όταν για να επιβιώσεις έχεις δεχθεί τόση αφιλοκερδή βοήθεια και συμπαράσταση, ακόμα και το να είσαι εδώ σήμερα και να γράφεις πρέπει να ξέρεις ότι είναι πολυτέλεια και ότι το χρωστάς στους ανώνυμους ήρωες που στήριξαν το εγχείρημα στα πολύ δύσκολα. Και αυτούς τους ανθρώπους θα τους τιμάμε για πάντα, όσο μακριά κι αν είναι, όσο κι αν δεν άντεξαν στο χρόνο τη συνέχεια και την πίεση της καθημερινής μας πάλης και των συνεπειών των δύσκολων επιλογών μας. Άλλωστε ποτέ δε συμβιβαστήκαμε και πάντοτε διαλέγαμε το δύσκολο δρόμο, αλλά συνάμα το καθαρό και ασυμβίβαστο μονοπάτι της καρδιάς μας αποτελούσε μονόδρομο για εμάς...

Σήμερα που έφυγαν οι περισσότεροι -ακόμα και ένας από τους πιο κοντινούς μας συμμάχους-, σήμερα που μετράμε πληγές και πόνο, δεν θα μπορούσαμε παρά να μη σεβαστούμε προσωπικές αποφάσεις συντρόφων και συναγωνιστών, αδελφών και φίλων. Θα ήταν πολύ άδικο, φυσικά, να δικαιολογήσω άτομα που φεύγοντας έκαναν τη μεγαλύτερη επίθεση στο δωμάτιο, επιδιώκοντας προσωπικά οφέλη ή απλά θέλοντας ταυτόχρονα με αυτό να δουν και το δωμάτιο να διαλύεται. Το θεωρούμε πουστιά, καργιολιά και σκατοψυχιά, και για αυτό και μόνο δε θα επιτρέψουμε ποτέ να συμβεί. Όχι γιατί έχουμε να αποδείξουμε κάτι σε τέτοια περιττώματα, αλλά γιατί όσο αγαπάμε τους εαυτούς μας και τη συλλογική αυτή προσπάθεια, δεν πρόκειται να τους δώσουμε αυτή τη χαρά.

Η ανάρτηση όμως δε θα ήθελα να σταθεί σε αυτά περιττώματα, αλλά στους συντρόφους που έφυγαν κύριοι και με ψηλά το κεφάλι, από επιλογή.

Μας αφήσατε μόνους την πιο δύσκολη στιγμή, τόσο λίγα άτομα, να πρέπει να πάρουμε τόσο σημαντικές αποφάσεις... Να προετοιμαστούμε για να υπογράψουμε ένα τόσο ιστορικό τέλος, είτε να ρίξουμε τις εναπομείναντες 3 ζαριές επιβίωσης -μετά την μεγάλη νίκη της καταδρομικής "ζαριάς" στην Κρήτη- πράγμα για το οποίο ούτε έτοιμοι ήμασταν, ούτε ξέρουμε πως να το προετοιμάσουμε ή να το διαχειριστούμε. Στο τέλος πάντως, όπως πάντα, θα μιλήσει η γνήσια φωνή της καρδιάς μας....

Αλλά θα ήθελα να ξέρετε όλοι όσοι αποχωρήσατε και μας αφήσατε μόνους, ότι αυτή την ιστορική Παρασκευή... οι παρόντες και η σφραγίδα θα πουν την τελευταία κουβέντα για το #domatiaki.

  • Όσοι δεν ονειρεύονται ζουν αλλού.
  • Δυνατές Παρασκευές σημαίνει μαγικές καθημερινές.
  • Μακριά από εμάς οι προσκυνημένοι, οι υποταγμένοι, οι προδότες, οι δωσίλογοι, οι ψεύτες, οι υποκριτές, οι πουτάνες, οι φιλάργυροι και τα αρπακτικά.
  • Όλοι την Παρασκευή στο δωμάτιο της καρδιάς.
  • #domatiaki για πάντα.
  • PEOPLE HAVE THE POWER....

Δεν υπάρχουν σχόλια: