Παρασκευή, Δεκεμβρίου 31, 2021

(102.861/2.115) 2021: Ψυχή Βαθιά...


Απόψε θα ήταν μια ακόμη συνηθισμένη μέρα, αν δεν ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς. Απόψε βασικά, είναι μια συνηθισμένη μέρα για εμάς. Ή μάλλον θα ήταν, αν δεν ήταν Παρασκευή. Γιατί οι Παρασκευές είναι οι μέρες μας στο δωματιάκι.... Τουλάχιστον είθισται να είναι, κάποτε....

Για να το πάρουμε λίγο "ευχάριστα" αν και δια της ατόπον απαγωγής -(reductio ad absurdum) για όσους λατρεύουν τα μαθηματικά όσο εμείς- σήμερα δύει η χειρότερη χρονιά της ιστορίας μας, οπότε το λογικό (ή μάλλον "αισιόδοξο") σενάριο θα είναι να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο έτος....

Οι εικασίες όμως και μόνο για μια νότα αισιοδοξίας, σταματούν στην παραπάνω σειρά, και από εκεί και πέρα προσγειωνόμαστε στην ωμή πραγματικότητα.

Θυμάμαι κάθε χρόνο τέτοιες ώρες εκτός από το να μας κυριεύει ένα συναίσθημα ότι πλησιάζει το τέλος και μια αισιοδοξία για μια νέα αρχή, το τρέξιμο και τη νοσταλγία να κλείσουν κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες, να εκμεταλλευτούμε την αργία για να γίνει μια ακόμη εργασία, και την ανάγκη για ένα δώρο στον εαυτό μας και λίγες ώρες ζεστασιάς και θαλπωρής. Πράγματα βέβαια που ξέφτυσαν και ξεθώριασαν με το χρόνο...
Ώσπου φτάσαμε στο σήμερα, όπου μετά από μια τόσο μαύρη χρονιά, και στη σκέψη μόνο να ανέβεις στα 10μ. στην (ανεμό)σκαλα για να πραγματοποιήσεις κάποιες τελευταίες εργασίες, έτρεμες ότι κάτι κακό θα συμβεί, και γι' αυτό προτιμήσαμε ως ομάδα να το αναβάλλουμε για.... του χρόνου.

Φαντάζομαι οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- ίσως να μην πίστευαν καν το Μάρτιο, τον Απρίλιο, το Μάη -ή και το καλοκαίρι ακόμα, ότι θα ήμασταν ακόμη εδώ. Οι καταδρομικές έκαναν καλά τη δουλειά τους, δίνοντας μας δύναμη και αυτοπεποίθηση και ανεβάζοντας την αδρεναλίνη στα ύψη για να μη σκεφτόμαστε τη μαύρη πραγματικότητα πίσω από τις ερμητικά κλειστές πόρτες του πολιορκούμενου δωματίου.....

Ένα δωμάτιο, που για πρώτη φορά ένιωσε τόση μοναξιά, και θα είχε πέσει αν δεν ήταν τόσο άριστα στημένο, έτσι ώστε να μπορεί να "αντέξει" για πολλές μέρες μόνο του με τις έξυπνες λειτουργίες του, τα σύγχρονα συστήματα διατάξεων backup τροφοδοσίας, αυτοματισμών, μηχανισμών αυτοελέγχου, ασφάλειας και real time ενημέρωσης με διαδραστικότητα, καθώς και τις δυνατότητες τηλεχειρισμού και απομακρυσμένου ελέγχου και διαχείρισης για το σύνολο σχεδόν των λειτουργειών και του εξοπλισμού....

Ήταν μια χρονιά που χάσαμε το πιο σταθερό σημείο αναφοράς μας. Τον πιο γλυκό άνθρωπο, φίλο, συνοδοιπόρο και συναγωνιστή. Τον άνθρωπο και το σημείο, όπου είχαμε αποφασίσει -χωρίς να χρειαστεί καν να το πούμε- να είναι ο τελευταίος μας σταθμός, τη μέρα που όλα θα έχουν πια τελειώσει. σ.σ. Μια μέρα που έχει πλησιάσει πιο πολύ από ποτέ πλέον... Έτσι, ακόμα και στο αντίο, έμεινε ένα τεράστιο κενό για εμάς. Και εδώ υπάρχει και μια σοφή κουβέντα που ακούστηκε σήμερα στην τελευταία συνέλευση: Θα αντάλλαζες κάθε χρόνο τέτοια μαυρίλα, τόσο χάλια χρονιά, τόση μοναξιά, τόσο πόνο, τόση θλίψη, τόσες πούστικες επιθέσεις, τόσες αντιξοότητες, με το να είναι κοντά μας ο Timeosmi? Και η απάντηση ήταν εύκολη για όλους μας. Ναι. Θα την ανταλλάζαμε. Κάθε χρόνο ένα 2021, με τον Timeosmi όμως κοντά μας. Και τι δε θα δίναμε γι' αυτό! Τόσο πολύ θα μας λείψεις αγαπημένε μας, που η μαυρίλα μπροστά στην απώλεια σου μοιάζει με σταγόνα στον ωκεανό... Τώρα λοιπόν, είμαστε υποχρεωμένοι να πορευτούμε τόσο φτωχότεροι στο μέλλον μέσα σε αυτή.....

Θα ήθελα να γράψω και για άλλα μαύρα, για την διαγραφόμενη απώλεια του XDL, δηλαδή το χρονικό ενός προαναγγελθέντος τέλους, αλλά δε θέλω να βαρύνω το ήδη επιβαρυμένο κλίμα. Σε αυτό που θέλω να σταθώ -πέρα από τις όποιες τύψεις- είναι ότι βρεθήκαμε όλοι στη δυσάρεστη θέση να νιώσουμε 'in a hard way' μέσα μας, τη διάψευση του "παιδικού" μας ονείρου, της πεποίθησης ότι (δήθεν ως παντοδύναμοι... "superman") μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Ποιον κόσμο δηλαδή, εδώ δε μπορούμε να πείσουμε ούτε δικούς μας ανθρώπους να μας βοηθήσουν να τους σώσουμε, και δεν μπορούμε(?) ή επιλέξαμε να μην κάνουμε κάτι περεταίρω για να τους σώσουμε πάραυτα.... Ήταν μια τρομερή προσγείωση στην αδυσώπητη πραγματικότητα....

Θα ήθελα να γράψω και για πουτάνογλου-πουτανιά, αλλά χαλάω το μελάνι μου, δεδομένου ότι εκκρεμούν και τα δικαστήρια. Και άλλα δικαστήρια... Το 2022 θα είναι και η χρονιά των δικαστηρίων και των διώξεων για εμάς. Άδικες πολύ, αλλά έτσι είναι το σύστημα, και τελικά αναγκαστήκαμε να βιώσουμε και να νιώσουμε και στο δικό μας πετσί, την ιδιαίτερη αυτή τιμή, αυτό που λένε όλοι οι ομοιοπαθείς διωκόμενοι συναγωνιστές, ότι οι διώξεις και τα δικόγραφα, αποτελούν γι' αυτούς.... παράσημα....

Κάπου εδώ θα κλείσω αυτή τη σύντομη ανασκόπηση, για να αναλάβω χρέη ασφαλείας στο χώρο...

Σας αγαπάμε όλους, και το μόνο που έχει απομείνει από αυτή τη μαυρίλα, είναι η ελπίδα. Μα θα μου πείτε -και σωστά-, η ελπίδα ήταν και στον τίτλο της περυσινής ανάρτησης, όπως ίσως και σε όλες τις αντίστοιχες παραμονιάτικες απολογιστικές αναρτήσεις.... Ναι, ήταν. Αλλά πρώτη φορά θα προσπαθήσουμε να την κρατήσουμε ζωντανή μέσα μας, ενώ έχει ξεθωριάσει τόσο πολύ στο χρόνο. Στον πούστικο χρόνο -όπως το 2021- που της προσέθεσε λίγη ακόμη μαυρίλα και την ξεθώριασε πολύ περισσότερο από την όποια φυσική χρονική φθορά της....

Για κάποιους ίσως φαντάζει ουτοπία.

Για εμάς όμως, είναι Παρασκευή.

Και τις μαγικές Παρασκευές, στο δωματιάκι, έχει αποδειχθεί ότι όλα είναι δυνατά, όσο κι αν το σκοτάδι έχει κυριεύσει το μυαλό, το σώμα, το πνεύμα, την ψυχή και τη λογική. Το κάρμα δε μπορεί να το παρακάμψει ή να το περιορίσει κανείς... Και ως γνωστόν, το σύμπαν κάτι μας χρωστάει και κάτι θα μας επιστρέψει.

Καρμικό ραντεβού λοιπόν, στα ερμητικά στενά και τις παγωμένες γειτονιές της Αθήνας...

#Αντέξαμε, αυτό να θυμάστε. Κι αυτό μετράει. Μέχρι τον επόμενο όλεθρο. Αντέξαμε.

#Από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη.

Καλή χρονιά αδέλφια.

#Γρηγορείτε

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 24, 2021

(102.472/1.895) Μηχανή μεγάλου κυβισμού παρέσυρε τον επικεφαλής της Constructor - Η ανακοίνωση της ομάδας...

Δεν έφτανε η χειρότερη χρονιά όλων των εποχών για το δωμάτιο και το τεράστιο βάρος που έχει επωμιστεί ο καθένας ξεχωριστά για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να διατηρήσουμε τον ιστορικό μας χώρο ζωντανό, ήρθε και ένα αναπάντεχο γεγονός ως κερασάκι στην τούρτα να επισκιάσει ακόμα περισσότερο την άσχημη αυτή χρονιά, επιβεβαιώνοντας με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο αυτό που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουν.

Η αυταπάρνηση του κόσμου αλλά και τα προβλήματα που έχουν προκύψει, έχουν αναγκάσει άτομα να υπερβάλλουν εαυτό, τα δε οικονομικά προβλήματα έχουν αναγκάσει πολλούς να έχουν κάνει απίστευτες περικοπές και να ζουν μέσα στην ανέχεια μέχρι να... "ρεφάρουμε", χωρίς καμία δική τους ευθύνη. Έτσι λοιπόν, όταν είσαι αναγκασμένος να μετακινείσαι με όποιες συνθήκες με ηλεκτρικό ποδήλατο μέσα σε κεντρικές οδικές αρτηρίες του αστικού ιστού, να μην έχεις ούτε να φας και να σε ταϊζουν τρίτοι, και παρ' όλα αυτά να έχεις αφοσιωθεί μαζί με την ομάδα σου να παλεύεις νυχθημερόν με όλες σου τις δυνάμεις για να συνεχίσεις τις εργασίες στο δωμάτιο, έχοντας στο επίκεντρο την αποκατάσταση του συστήματος θέρμανσης, όχι τόσο για εμάς που περνάμε χρόνο στο δωμάτιο, αλλά κυρίως για εκείνους που έχουν την ανάγκη μας και φιλοξενούνται σε αυτό.

Έτσι λοιπόν, λίγο-πολύ ήρθε σε δεύτερη μοίρα το ατύχημα που συνέβη χωρίς καμία ευθύνη του μέλους μας... Κανείς δε θα ενδιαφερθεί ιδιαίτερα, και θα συνεχίσουν τα ίδια αίσχη για μια ακόμη φορά. Γενικά έχει παρατηρηθεί, ότι κάθε φορά που τα πράγματα πάνε να μπουν σε μια τάξη, κάθε φορά που σημειώνονται κάποιες επιτυχίες, κάθε φορά που το Singularity πάει να επιτευχθεί σε ποσοστό πάνω από 80%, τότε ως δια μαγείας το σύμπαν θα λύσει λυτούς και δεμένους, για να μας ανακόψει, ως μια ανώτερη δύναμη να μη θέλει να φτάσουμε στην "ολοκλήρωση", ούτε καν να διεκδικήσουμε κάτι πολύ καλύτερο. Σαν να σου λέει... ως εκεί είσαι....

Τώρα λοιπόν, μετά τις ομαδικές επιθέσεις, τις μηνύσεις, τα κρατητήρια, τη μπατσαρία, ακόμα και μηχανές πέφτουν πάνω σε σταματημένα ποδήλατα.

Η ομάδα constructor θα συνεχίζει το τεράστιο έργο της, και η θέρμανση θα αποκατασταθεί στο δωματιάκι μέχρι τα Χριστούγεννα. Τα έργα δεν πρόκειται να σταματήσουν, και αυτό είναι και η επιθυμία του ίδιου του επικεφαλής μας, που μπορεί να μην είναι σε θέση να βοηθήσει, αλλά όμως η ομάδα ξέρει πολύ καλά τι πρέπει να κάνει και θα το κάνει με κάθε κόστος και σε οποιεσδήποτε συνθήκες....

Τέλος, θα ήθελα να ενημερώσω με την ευκαιρία αυτού του post, ότι με θάρρος και χωρίς φόβο, ανοίξαμε όλα τα μέτωπα, με σκοπό να τελειώνουμε επιτέλους μέχρι την άνοιξη και να απολαύσουμε και λίγο το χώρο μας τελειωμένο και με ηρεμία και θαλπωρή, τις δύσκολες μέρες που έρχονται.... Εμείς θα το παλέψουμε, και σε έχουμε ανάγκη στο πεδίο των εργασιών.... 

Ραντεβού εκεί που πρέπει!

Τετάρτη, Οκτωβρίου 06, 2021

::: 13/10/21, 09.00: Μαζικό κάλεσμα αλληλεγγύης στα δικαστήρια για τους συναγωνιστές Γ. Καλαϊτζίδη και Ν. Ματαράγκα :::

Στις 13 Οκτωβρίου δικάζονται στην Αθήνα οι σύντροφοι Ν. Ματαράγκας και Γ. Καλαϊτζίδης που κατηγορούνται για φυσική κι ηθική αυτουργία αντίστοιχα στην εκτέλεση του ναρκέμπορα "Χαμπίμπι" στα Εξάρχεια το 2016. Ο "Χαμπίμπι" που είχε γίνει φόβος και τρόμος στην περιοχή των Εξαρχείων με έναν μεγάλο αριθμό βίαιων, αντικοινωνικών και σεξιστικών συμπεριφορών στο ενεργητικό του, είχε εκτελεστεί στις 7 Ιούνη και την ευθύνη της εκτέλεσής του είχε αναλάβει η οργάνωση "Ένοπλες ομάδες πολιτοφυλακής".

Εκείνη την περίοδο δρούσε στα Εξάρχεια κύκλωμα εμπορίας ουσιών που με τη συνεργασία της αστυνομίας είχε κάνει την περιοχή τσιφλίκι του. Έπειτα από άλλη μια σεξιστική επίθεση που αποτράπηκε με την παρέμβαση 4 αναρχικών, ο "Χαμπίμπι" είχε επιτεθεί με μαχαίρι στους συντρόφους (ανάμεσά τους κι ο Γ. Καλαϊτζίδης) στέλνοντας στην εντατική έναν από αυτούς. Ακολούθησε μια μεγάλη κινητοποίηση συλλογικοτήτων και κατοίκων των Εξαρχείων που μετά από πολύμηνους αγώνες κατάφεραν να εκδιώξουν από την περιοχή τους ναρκέμπορες οι οποίοι συνελήφθησαν.

Τέσσερα χρόνια μετά, τον Μάρτιο του 2020 η η 2η τακτική ανακρίτρια καλεί τους Γ. Καλαϊτζίδη και Ν. Ματαράγκα να καταθέσουν ως ύποπτοι για την εκτέλεση του "Χαμπίμπι". Τα "στοιχεία" εναντίον τους ήταν εξαρχής σαθρά. Για τον Ν. Ματαράγκα υπάρχουν δυο καταθέσεις μελών της συμμορίας των ναρκεμπόρων οι οποίες βρίθουν αντιφάσεων κάνοντας εμφανές πως είναι ψευδείς. Για τον Γ. Καλαϊτζίδη το μοναδικό στοιχείο είναι η δημόσια δήλωσή του με την οποία γνωστοποιούσε την επίθεση που δέχτηκε από τον "Χαμπίμπι" καλώντας ταυτόχρονα σε μαζικό αγώνα για την εκδίωξη της μαφίας από την περιοχή. Τον Ιούνιο του 2020 η ανακρίτρια αφήνει ελεύθερους τους συντρόφους μετά την απολογία τους, χωρίς περιοριστικούς όρους. Κι ενώ η φυσική εξέλιξη θα ήταν η υπόθεση να τεθεί στο αρχείο, τον Απρίλιο του 2021 γίνεται γνωστό ότι οι δύο σύντροφοι θα δικαστούν με βάση τα παραπάνω σαθρά στοιχεία.

Στις 13 Οκτωβρίου λοιπόν δικάζονται 2 αγωνιστές που το μοναδικό τους έγκλημα είναι η συμμετοχή στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και ειδικότερα στον αγώνα ενάντια στις μαφίες. Δικάζονται με βάση κατευθυνόμενες από την αστυνομία μαρτυρίες δύο μελών της ίδιας μαφίας ενάντια στην οποία αγωνίστηκαν. Το κράτος όχι μόνο στήνει άλλη μια σκευωρία στις πλάτες συντρόφων θέτοντάς τους ουσιαστικά υπό ομηρία αλλά τους απειλεί και με την ποινή των ισοβίων.

Πρόκειται περί μιας πρωτοφανούς υπόθεσης που αφορά όλο το αναρχικό/αντιεξουσιαστικό κίνημα, το ευρύτερο αντικαπιταλιστικό κίνημα αλλά και την κοινωνική βάση στο σύνολό της. Όχι μόνο επειδή δύο ενεργοί αγωνιστές κινδυνεύουν με πολιτική και φυσική εξόντωση. Όχι μόνο επειδή η μαφία και το κράτος προσπαθούν να κερδίσουν το χαμένο έδαφος. Αλλά επειδή αν επιτρέψουμε στην κρατική και παρακρατική μαφία να πετύχει αυτή τη φορά τον στόχο της κανένας και καμία δε θα είναι ασφαλής. Θα γεμίζουμε τις φυλακές για εγκλήματα που δεν έχουμε διαπράξει όπως συνέβη με τον Τ. Θεοφίλου που φυλακίστηκε για 5 χρόνια και τελικά αθωώθηκε, όπως συνέβη με τον Σεϊσίδη και τόσους άλλους. Θα σκεφτόμαστε δυο και τρεις φορές να συμμετέχουμε σε αγώνες υπό τον φόβο ότι η απλή συμμετοχή μας σε αυτούς μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα παρόμοιες σκευωρίες. Θα ποινικοποιηθεί τελικά η ίδια η έννοια του αγώνα.

Και σε αυτή τη μάχη δε θα αφήσουμε μόνους τους συντρόφους μας. Θα είμαστε παρούσες και παρόντες ενάντια στη σκευωρία και στους κρατικούς σχεδιασμούς. 

Το δωματιάκι στέκεται αλληλέγγυο και συμμετέχει στην κινητοποίηση αλληλεγγύης στα δικαστήρια.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΜΑΦΙΕΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΣΚΕΥΩΡΙΕΣ

ΑΜΕΣΗ ΠΑΥΣΗ ΤΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ Γ. ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΗ ΚΑΙ Ν. ΜΑΤΑΡΑΓΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΕΜΠΟΡΟΥ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΤΟ 2016

Πέμπτη, Αυγούστου 26, 2021

Πολύ κρίσιμη η αυριανή συγκέντρωση για το μέλλον του @Domatiaki. Όλοι εδώ στις 8!

Η πρώτη απολογιστική συγκέντρωση του @Domatiaki είναι γεγονός.

Μετά την απαξίωση, τις αποχωρήσεις και τις πρωτοφανείς επιθέσεις που δεχτήκαμε αλλά και τις ιστορικές καταδρομικές ζαριές επιβίωσης, εξουθενωμένοι και με πλήρη αβεβαιότητα για την επόμενη μέρα, μετράμε δυνάμεις και ανταλλάσσουμε απόψεις, ενώ πολλοί εξακολουθούν να έχουν τάσεις φυγής έχοντας μάλιστα στα σκαριά νέα καταδρομική, ενώ άλλοι απλά εξακολουθούν να απέχουν ή να φοβούνται για τη ζωή τους, έπειτα τις ενέδρες, τις απειλές και τα... πιστολίδια που έκαναν πρώτη φορά τόσο θόρυβο...

B There @ 20.00

Παρασκευή, Αυγούστου 20, 2021

(56.682c) Οι αρχαίοι θεοί ήταν 12, οι σύγχρονοι είναι... 4!

Σε μια απίστευτη περιπέτεια από το Φλεβάρη μπήκε το @Domatiaki, η οποία κορυφώθηκε κάπου τον Μάιο και τον Ιούνιο όπου στην πρώτη (αυθόρμητη & με το αίσθημα της επιβίωσης) καταδρομική, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, χρειάστηκε να βαδίσουμε σε ένα τεντωμένο σχοινί για περισσότερο από 10 μέρες, και κατέληξε στο πιο ιστορικό καταδρομικό challenge όλων των εποχών.

Μπορεί να μείναμε μόνοι, μπορεί να μας χτύπησαν κάτω από τη μέση, μπορεί να υπήρξε μαζικό κύμα αποχωρήσεων, μεγάλη πίεση, μηνύσεις, αγωγές, συλλήψεις, χειροπέδες, κρατητήρια, ανακρίσεις, δικαστήρια, όμως δεν κατάφερε κανείς τελικά να μας γονατίσει ή να μας διαλύσει.

Όπως λέει και ο τίτλος -και θέλω να το γράψουμε σήμερα, γι΄αυτό και ακυρώσαμε την απολογιστική συνέλευση- οι σύγχρονοι θεοί μας είναι 4. Γιατί 4 άτομα, σαν από μηχανής θεοί, κράτησαν όρθιο το δωματιάκι μας την πιο δύσκολη στιγμή.

Οι καταδρομικές ήταν η μόνη λύση για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις επιθέσεις και να σπάσει η μαυρίλα, τόσο ως λύση άμυνας, αλλά κυρίως ψυχολογικά, αφού κανείς δεν θα άντεχε ούτε δευτερόλεπτο εδώ την αφόρητη πίεση σε μια κατάσταση πολιορκίας εδώ, έτσι όπως είχαν περιέλθει τα πράγματα το τελευταίο διάστημα.

Η τελευταία καταδρομική επιχείρηση θα ήταν και η πιο δύσκολη, και αυτό το ξέραμε όλοι πολύ καλά, ακόμη και αν δεν είχε αναφερθεί παραέξω. Τα παιδιά είχαν εξουθενωθεί, το σημείο -όσο φιλικό κι αν ήταν για εμάς- ήταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τη βάση μας, η υποστήριξη δεν ήταν δεδομένη, τα προβλήματα πολλά, και κανείς δεν μπορούσε, πέρα από το μεγάλο ρίσκο και το φόβο, να προδικάσει ένα θετικό αποτέλεσμα. Ένα αποτέλεσμα που θα συμπαρέσερνε και τα προηγούμενα challenges, και θα διαμόρφωνε ουσιαστικά την επόμενη μέρα, αν αυτή ξημέρωνε τελικά για εμάς...

Δε μου επιτρέπεται να μπω δημόσια σε επιχειρησιακές λεπτομέρειες, οπότε αποφάσισα να γράψω μέσα από την καρδιά μου τώρα, που ακόμα είναι νωπή η σκόνη και φωτίζεται από τις ηλιαχτίδες αισιοδοξίας που πέφτουν επάνω της, σε ένα απίστευτο ταξίδι που φούντωσε και άλλαξε πολλές φορές τα συναισθήματα μας σε λίγο χρόνο....

Μπορεί ακόμα οι "ειδικοί" να μην έχουν αποφανθεί για το τι έχουμε καταφέρει - θα τα εξετάσουν με ησυχία μέσα από τις εικόνες των action cameras, όμως εμείς είμαστε βέβαιοι ότι έχουμε πετύχει το μεγάλο στόχο. Και τελικά, νιώθω ότι ο μεγάλος στόχος ήταν να εκτελεστεί η αποστολή μας, και όχι τόσο να επιτύχει τα επιμέρους ζητούμενα αυτής, τα οποία σε μεγάλο βαθμό πέτυχε.

Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει όλο αυτό, αλλά σίγουρα, επιστρέφοντας όλοι νιώθουμε ότι η αποστολή αυτή μας κράτησε ζωντανούς, και ότι κερδίσαμε χρόνο μέχρι την επόμενη πρόκληση. Επίσης, το μεγαλύτερο κέρδος δεν είναι αυτό. Είναι ότι χτίσαμε και αποκτήσαμε αυτοπεποίθηση, πίστη στους εαυτούς μας και ψυχολογία, σε μια περίοδο που όλα αυτά ήταν στο ναδίρ, και κανείς δεν μπορούσε να οραματιστεί κάποιο τρόπο αυτό να αλλάξει. Πόσο μάλλον, σε ένα κομβικό σημείο όπου ανέλαβαν άτομα χωρίς παραστάσεις από το πεδίο και χωρίς καμία σχεδόν εμπειρία σε αυτό.

Όταν είσαι ξεγραμμένος από όλους, τότε η επιτυχία αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία.

Θα ήθελα να γράψω και 2 λόγια για την υπόθεση που έχει τελευταία έρθει στο προσκήνιο, αλλά θεωρώ ότι δεν είναι της παρούσης ούτε έχει καμία αξία να αναλωθούμε σε κάτι τέτοιο. Άλλωστε κανείς και τίποτα δεν πρέπει να επισκιάσει τη μεγάλη μας επιτυχία.

Ξέρω ότι πολλοί θα μας κατηγορήσετε ότι χάσαμε την ευκαιρία να απογειώσουμε το @Domatiaki, να αλλάξουμε επίπεδο, να επιτύχουμε κάτι ιστορικό που ήταν στο χέρι μας και άλλα πολλά τέτοια. Και κατά πολύ ίσως να έχετε και δίκιο....

Όμως δε μπορούμε να κατηγορήσουμε αφενός μεν κανέναν -γιατί κανένας δεν υστέρησε- αφ΄εταίρου, στο μυαλό πρέπει να είναι που βρισκόμασταν πριν από 2 μήνες, και ότι εδώ παίζαμε την επιβίωση μας, και όχι κάποια διαδικασία εξέλιξης ή γιγάντωσης του @Domatiaki.... Άλλωστε μόνο και μόνο ότι φτάσαμε σε σημείο μέσα στην καταδρομική αυτή να αγγίξουμε 2 φορές ένα τέτοιο όνειρο, αποτελεί θαύμα. Δε μπορεί να το διαχειριστεί τώρα αυτός που το επιχείρησε μόνος του εντελώς αυθόρμητα την τελευταία μέρα, όταν η αποστολή είχε τελειώσει, αλλά κάποια στιγμή, ίσως το καταλάβει κι αυτός...

Ραντεβού την επόμενη Παρασκευή λοιπόν.

Και σήμερα, για λίγες στιγμές χαράς μόνο...

Να γελάσει επιτέλους λίγο το χειλάκι μας....

Υ.Γ: Μας λείπεις ήδη ρε κοπελιά....

Ραντεβού εκεί που πρέπει!

It doesen't get easier. We get stronger...

"Brigitte" (δεν) χαθήκαμε... Καρμικό ραντεβού στην Αθήνα...


Μαργαριταρένια μου, φεγγαρολουσμένη
δεν ήξερες, δεν ήξερα και παιδευτήκαμε
αυτό που μας ανήκει το κάνουμε κομμάτια
δεν έφτανε η αγάπη που ορκιστήκαμε,
χαθήκαμε

Καινούργιους φίλους και παρέες προσπαθήσαμε
πως θα 'ναι όλα πιο δύσκολα πρέπει ν' αποφασίσω
μ' απ' όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει
είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω
πως πάω να συνηθίσω...............

Κυριακή, Αυγούστου 08, 2021

(105.675b) Πέρασε και από τη φλεγόμενη Εύβοια και πάει για "τελικό" επιβίωσης στην Κρήτη

Δια πυρός και σιδήρου πέρασε και επέστρεψε πριν από λίγο και η τελευταία διπλή αποστολή, μέσα από τις φωτιές και τα καμμένα της Β. Εύβοιας.

Στα αξιοσημείωτα ότι είχε περισσότερο κόσμο, και ότι αναγκαστήκαμε να υποστηρίξουμε ανθρώπινα και τους πληττόμενους πολίτες σε αρκετές στιγμές που βρεθήκαμε από κοινού στο πεδίο, με αποτέλεσμα να τραβήξει σε διάρκεια η αποστολή.

Περισσότερα σε λίγο.

Ραντεβού στην Κρήτη

Παρασκευή, Αυγούστου 06, 2021

ΕΠΙΣΗΜΟ: Το #Domatiaki εγκαθιστά τηλεπικοινωνιακό σταθμό και κέντρο επιχειρήσεων στην Εύβοια!

Δεν ήταν λίγος ο κόσμος της τοπικής κοινωνίας, που αναφορικά με τη μεγάλη πυρκαγιά στη Β. Εύβοια, ρωτούσε συνεχώς τα άτομα της καταδρομικής μας, αν γνωρίζουν κάτι για τα πύρινα μέτωπα και πως μπορούμε να βοηθήσουμε στην αντιμετώπιση τους.

Η ομάδα φορούσε μια ενδοσυνεννόηση μεταξύ μας, ο υπεύθυνος του κέντρου επιχειρήσεων, όμως, είχε και μια φορητή συσκευή ασυρμάτου, με την οποία μεταδίδαμε σε πραγματικό χρόνο την εικόνα από τα μέτωπα.

Το σήμα ήταν χαμηλό και δεν υπήρχε καλή λήψη, για συνολικότερη ενημέρωση.

Το θέμα τέθηκε στη συνέλευση του #Domatiaki, που αποφάσισε την προμήθεια υλικών και την εγκατάσταση τοπικού τηλεπικοινωνιακού κέντρου, ως προσφορά στην τοπική κοινωνία και την πολιτική προστασία, με αφορμή τις έκτακτες συνθήκες και καταστάσεις που βιώσαμε παράλληλα με το δικό μας γολγοθά.

Για το λόγο αυτό, εγκρίνεται η καταβολή 500 ευρώ άμεσα, και συνολικά 1.500 ευρώ, μέχρι την αποπεράτωση της εγκατάστασης το συντομότερο δυνατόν και δη μέχρι το τέλος Οκτωβρίου.

Τετάρτη, Ιουλίου 28, 2021

(105.577b) ΕΠΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΙΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΟ DOMATIAKI H 2η ΚΑΤΑΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ!

Θέλω προκαταβολικά να σας αναφέρω ότι δυστυχώς δε μπορώ να επεκταθώ σε λεπτομέρειες για την αποστολή αυτή.

Η αποστολή ήταν πολύ δύσκολη, σε μια περίοδο που ο κόσμος έχει αποχωρήσει από το δωμάτιο, μέσα στο καλοκαίρι, και μόνο και μόνο η απόφαση να εκτελεστεί και το δεύτερο challenge (να εκτελεστεί, όχι να επιτευχθεί), συγκέντρωνε πολύ ελάχιστες πιθανότητες, και αποτέλεσε έκπληξη σε πολλούς όταν ανακοινώθηκε…

Να θυμίσουμε εδώ, ότι μετά τα τελευταία πολύ άσχημα γεγονότα και τις επιθέσεις που δέχτηκε το δωμάτιο και τα μέλη του, ειδικοί σε συνεργασία με την ομάδα πεδίου έχουν εκπονήσει ένα σχέδιο για τη σωτηρία του #domatiaki, που περιλαμβάνει στοχευμένες παρεμβάσεις και ενέργειες, με τη μορφή που ξέρουμε καλύτερα από όλους: Τις αγαπημένες μας…. καταδρομικές!

Η αποστολή θα έφευγε την Πέμπτη, με ελάχιστα άτομα, τα οποία έλαβαν και το βάρος να εκτελέσουν τη μεγάλη απόφαση της συνέλευσης, τιμώντας τα αδέλφια που πέτυχαν τη μεγάλη επιτυχία στο πρώτο καταδρομικό challenge στην Κρήτη. Η δυσκολία και η επιτυχία της αποστολής είναι ακόμα πιο μεγάλη, από το γεγονός ότι τα άτομα αυτά σε μεγάλο βαθμό δε γνωριζόμασταν καν μεταξύ μας, και κληθήκαμε σε μια τόσο οριακή και δύσκολη στιγμή να φέρουμε εις πέρας κάτι πρωτογνωρο για όλους μας.

Η αποστολή κατάφερε να προσεγγίσει το σημείο όπου στήθηκε σε ελάχιστο χρόνο κέντρο επιχειρήσεων, χωρίς να μπορεί να υπάρξει άτομο που θα χειρίζεται το εν λόγω σημείο, επειδή δεν υπήρχε επάρκεια σε άτομα. Έτσι θα έπρεπε το άτομο που έκανε χρέη συντονισμού, εκτός από realtime transmition του κέντρου επιχειρήσεων στην οθόνη του, να συμμετέχει και ο ίδιος στις αποστολές ως ισότιμο μέλος.

Μια σοφή κουβέντα που επαναλαμβάναμε όλοι μέσα μας, ήταν ότι πρέπει να αντέξουμε τις 6 αυτές μέρες, με κάθε κόστος, χωρίς να λυγίσουμε για κανένα απολύτως λόγο, ότι κι αν συμβεί. Και –πιστέψτε με- συνέβησαν πάρα πολλά!

Προφανώς αυτή δεν είναι ούτε κατά διάνοια η μεγαλύτερη αποστολή του δωματίου. Το δωμάτιο έχει κάνει πολλές μυστικές αποστολές, έχει στείλει κόσμο σε χιόνια, σε βουνά, σε συνοικίες του αστικού ιστού, και έχει καταφέρει να κρατήσει αποστολές για μέρες και εβδομάδες χωρίς προμήθειες για να κρατηθεί η κάλυψη τους. Το δωμάτιο έχει δώσει σεμινάρια αντικατασκοπείας…. Κι όμως, η δύναμη του τώρα είναι πάντα τόσο δυνατή... Και σήμερα εμείς έλαχε να είμαστε η αιχμή του δόρατος, αφού από τη δεύτερη αυτή «ζαριά επιβίωσης», και ειδικά μετά τη μεγάλη επιτυχία του Ιουνίου στην Κρήτη, κρινόταν σε απόλυτο βαθμό το παρών και σε μεγάλο βαθμό η συνέχεια της συλλογικότητας.

Από την έκβαση της καταδρομικής, εκτός από την επιτυχία της ζαριάς αυτής, θα έβγαινε σαφές μήνυμα και κλίμα στον κόσμο που παρακολουθεί και πρόσκειται στο δωμάτιο, το οποίο θα είχε ιστορικά μεγάλη βαρύτητα τόσο για το μέλλον μας, όσο και για τις επόμενες επιχειρήσεις διάσωσης του #domatiaki.

Το γεγονός ότι τα αδέλφια μας αντέξαμε να φέρουμε εις πέρας μια τόσο μεγάλη αποστολή, και μάλιστα με τόσο μεγάλη επιτυχία και άνεση, δε μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Η κυριαρχία μας στο νησί και ο χρόνος που χρειάστηκε να παραμείνουμε εκεί, μας έκανε πιο δυνατούς, και όλοι μαζί δυναμώσαμε τη μεγάλη μάχη του δωματίου.

Όσοι εγκατέλειψαν το #domatiaki στα δύσκολα, θα έχουν μια ακόμη ευκαιρία να το ξανασκεφτούν ως επόμενη Παρασκευιάτικη συνέλευση. Το μήνυμα που θα βγει και θα κυκλοφορήσει στον κόσμο από αύριο, θα είναι ένα μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας ότι μπορεί η συλλογικότητα μας να παραμείνει ζωντανή. Γιατί λίγο καιρό πριν, φάνταζε αδιανόητο να επιχειρηθεί καν το δεύτερο challenge, ενώ σήμερα, μετά την –ανέλπιστη για πολλούς- αντήχηση της τεράστιας αυτής επιτυχίας στην όμορφη Λευκάδα, κανείς σε μπορεί να αμφισβητήσει, ούτε την επιτυχία μας στα επόμενα challeges σε Εύβοια, Κρήτη και Κυψέλη. Το δωμάτιο θέλει πολύ να κλείσει με επιτυχία τις 2 επόμενες ζαριές, να επιστρέψει και να κλείσει με επιτυχία αυτό τον πολύ δύσκολο κύκλο από εκεί που ξεκίνησε, από την Κρήτη. Έτσι λοιπόν κατά πάσα πιθανότητα η Κρήτη –αν φτάσουμε ως εκεί- ίσως σημάνει την διάσωση, ίσως και το τέλος του #domatiaki.

Φύγαμε κατάκοποι από τη Λευκάδα, αγκαλιασμένοι και γνωρίζοντας καλά μέσα μας ότι πετύχαμε κάτι πολύ μεγάλο. Δεν ξέρω πότε (και αν ποτέ) θα καταλάβουμε τι έχουμε πετύχει, αφού μπορεί ανά πάσα στιγμή να σπάσει αυτή η προσπάθεια, δεδομένου ότι όλοι είναι στα όρια τους. Μέσα μας, όλες αυτές τις μέρες νιώθαμε μια θετική αύρα στο νησί αυτό. Τηρήσαμε κατά γράμμα το πλάνο των ειδικών για τη σωτηρία του δωματίου, τα οποία φυσικά μετατρέψαμε σε καταδρομική, παίζοντας… «στο δικό μας γήπεδο».

Με λίγη υπομονή ίσως καταφέρουμε μεγάλα πράγματα. Η πίστη θα είναι σίγουρα ο οδηγός για την επιβίωση μας. Κάπου εδώ τα λόγια σταματούν, και τη σκυτάλη θα πάρετε εσείς. Την τελευταία μέρα περπατήσαμε για λίγο στην πόλη, για να χαλαρώσουμε, και συναντήσαμε στην περιοχή ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο του δωματίου μετά από 20 χρόνια. Θέλαμε πολύ να παραμείνουμε μια ακόμη μέρα αλλά οι συνθήκες δυστυχώς δε μας το επέτρεψαν, και έτσι προγραμματίσαμε την επιστροφή μας στη βάση μας τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης.

Αφήνοντας πίσω μας το νησί της Λευκάδας και τα όσα περάσαμε τις προηγούμενες 6 δύσκολες και γεμάτες μέρες εκεί, δώσαμε όλοι μια υπόσχεση: Ότι θα επιστρέψουμε κάποια στιγμή, σύντομα ελπίζουμε, πιο δυνατοί, υπό καλύτερες συνθήκες και νικητές στον μεγάλο αγώνα μας, για να απολαύσουμε το τοπίο και να δρέψουμε τους καρπούς της τιτάνιας προσπάθειας μας.

Με αυτή την ευχή, μακάρι να μας ακούσουν, να μας εισακούσουν και να μας νιώσουν και όσοι μας… εγκατέλειψαν και μας έβαλαν σε αυτό τον κυκεώνα.

Καλή δύναμη και ραντεβού εκεί που πρέπει αδέλφια μου.

Θα τα καταφέρουμε.

Σάββατο, Ιουλίου 17, 2021

(100.109) Έσκασε η βόμβα! Κανονικά ρίχνουμε τις επόμενες 2 καταδρομικές "ζαριές επιβίωσης", αποφάσισαν οι 3 ήρωες της τελευταίας Παρασκευής...

Κανονικά αποφάσισε πριν από λίγο, μια από τις πιο ολιγομελής αλλά και κρίσιμες συνελεύσεις μας, να ρίξει τις επόμενες δύο "ζαριές επιβίωσης", όπως αυτές έχουν εκπονηθεί και σχεδιαστεί από τους ειδικούς, με σκοπό την επιβίωση του #domatiaki.

"Κάθε άλλη απόφαση, πέραν της προδοσίας στα 25 χρόνια του @Domatiaki, θα ήταν και προδοσία απέναντι στην πρώτη μεγάλη προσπάθεια και τεράστια επιτυχία της πρώτης καταδρομικής αποστολής επιβίωσης, που εκπλήρωσαν με μεγάλη επιτυχία τα αδέλφια στην Κρήτη σε συνεργασία με το Ανεξάρτητο Δωμάτιο Ηρακλείου...
Άλλωστε η αρχή είναι το ήμισυ του παντός..."

Περισσότερα σε λίγο...

Τετάρτη, Ιουλίου 14, 2021

(100.109) Οι παρόντες και η σφραγίδα θα πουν την τελευταία κουβέντα για το #domatiaki

Με αφορμή την κρίσιμη συνάντηση της Παρασκευής, ήθελα καιρό να γράψω δυο λόγια, τόσο για τα εκατοντάδες άτομα που όλα αυτά τα χρόνια ερχόντουσαν από το πουθενά και έδιναν και την ψυχή τους σε πολύ κρίσιμες στιγμές, όσο και για αυτούς που κουράστηκαν, απογοητεύτηκαν και αποχώρησαν, είτε δεν άντεξαν στις πλάτες τους το τεράστιο και δυσανάλογο βάρος των καταστάσεων, τον προβλημάτων, των πιέσεων, των απειλών και του ανελέητου πολέμου που δεχτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι κάτι στιγμές, όπως αυτές που ζούμε το τελευταίο διάστημα -τους τελευταίους μήνες για να είμαι πιο σαφής- που έχουν φέρει στο μυαλό σκέψεις, εποχές, καταστάσεις και συναισθήματα, που οι περισσότεροι από εμάς είχαμε ξεχάσει ότι έχουμε βιώσει, είτε δεν πιστεύαμε ότι θα ξανανιώσουμε ποτέ. Κι όμως, τα φέρνει έτσι η ζωή, που από τη μια στιγμή στην άλλη βυθίζεσαι ακόμα πιο χαμηλά, πας λίγο πιο βαθιά στον πάτο, απομονώνεσαι ακόμα περισσότερο από την ατελείωτη απομόνωση και τη μοναξιά που ήδη έχεις βιώσει, δέχεσαι ακόμα περισσότερα χτυπήματα κάτω από τη μέση, και γενικά διαπιστώνεις ότι δικοί σου άνθρωποι και συμπαραστάτες που υπολόγιζες σε αυτούς τις δύσκολες στιγμές, όχι μόνο δεν είναι δικοί σου, αλλά οι μεγαλύτεροι εχθροί.

Προσωπικά, πιο πολύ τιμώ τα άτομα που ήρθαν από το πουθενά στις πιο δύσκολες στιγμές και έδωσαν και τη ζωή τους. Δεν ξέρω πως ενημερώθηκαν ή αν απλά παρακολουθούσαν και γνώριζαν για το δωμάτιο και απλά ένιωσαν μέσα τους πως τώρα είναι η ώρα, αλλά μικρή σημασία έχει. Όταν για να επιβιώσεις έχεις δεχθεί τόση αφιλοκερδή βοήθεια και συμπαράσταση, ακόμα και το να είσαι εδώ σήμερα και να γράφεις πρέπει να ξέρεις ότι είναι πολυτέλεια και ότι το χρωστάς στους ανώνυμους ήρωες που στήριξαν το εγχείρημα στα πολύ δύσκολα. Και αυτούς τους ανθρώπους θα τους τιμάμε για πάντα, όσο μακριά κι αν είναι, όσο κι αν δεν άντεξαν στο χρόνο τη συνέχεια και την πίεση της καθημερινής μας πάλης και των συνεπειών των δύσκολων επιλογών μας. Άλλωστε ποτέ δε συμβιβαστήκαμε και πάντοτε διαλέγαμε το δύσκολο δρόμο, αλλά συνάμα το καθαρό και ασυμβίβαστο μονοπάτι της καρδιάς μας αποτελούσε μονόδρομο για εμάς...

Σήμερα που έφυγαν οι περισσότεροι -ακόμα και ένας από τους πιο κοντινούς μας συμμάχους-, σήμερα που μετράμε πληγές και πόνο, δεν θα μπορούσαμε παρά να μη σεβαστούμε προσωπικές αποφάσεις συντρόφων και συναγωνιστών, αδελφών και φίλων. Θα ήταν πολύ άδικο, φυσικά, να δικαιολογήσω άτομα που φεύγοντας έκαναν τη μεγαλύτερη επίθεση στο δωμάτιο, επιδιώκοντας προσωπικά οφέλη ή απλά θέλοντας ταυτόχρονα με αυτό να δουν και το δωμάτιο να διαλύεται. Το θεωρούμε πουστιά, καργιολιά και σκατοψυχιά, και για αυτό και μόνο δε θα επιτρέψουμε ποτέ να συμβεί. Όχι γιατί έχουμε να αποδείξουμε κάτι σε τέτοια περιττώματα, αλλά γιατί όσο αγαπάμε τους εαυτούς μας και τη συλλογική αυτή προσπάθεια, δεν πρόκειται να τους δώσουμε αυτή τη χαρά.

Η ανάρτηση όμως δε θα ήθελα να σταθεί σε αυτά περιττώματα, αλλά στους συντρόφους που έφυγαν κύριοι και με ψηλά το κεφάλι, από επιλογή.

Μας αφήσατε μόνους την πιο δύσκολη στιγμή, τόσο λίγα άτομα, να πρέπει να πάρουμε τόσο σημαντικές αποφάσεις... Να προετοιμαστούμε για να υπογράψουμε ένα τόσο ιστορικό τέλος, είτε να ρίξουμε τις εναπομείναντες 3 ζαριές επιβίωσης -μετά την μεγάλη νίκη της καταδρομικής "ζαριάς" στην Κρήτη- πράγμα για το οποίο ούτε έτοιμοι ήμασταν, ούτε ξέρουμε πως να το προετοιμάσουμε ή να το διαχειριστούμε. Στο τέλος πάντως, όπως πάντα, θα μιλήσει η γνήσια φωνή της καρδιάς μας....

Αλλά θα ήθελα να ξέρετε όλοι όσοι αποχωρήσατε και μας αφήσατε μόνους, ότι αυτή την ιστορική Παρασκευή... οι παρόντες και η σφραγίδα θα πουν την τελευταία κουβέντα για το #domatiaki.

  • Όσοι δεν ονειρεύονται ζουν αλλού.
  • Δυνατές Παρασκευές σημαίνει μαγικές καθημερινές.
  • Μακριά από εμάς οι προσκυνημένοι, οι υποταγμένοι, οι προδότες, οι δωσίλογοι, οι ψεύτες, οι υποκριτές, οι πουτάνες, οι φιλάργυροι και τα αρπακτικά.
  • Όλοι την Παρασκευή στο δωμάτιο της καρδιάς.
  • #domatiaki για πάντα.
  • PEOPLE HAVE THE POWER....

Σάββατο, Ιουλίου 10, 2021

(100.008) Με συνταγή... 'timeosmi', προλαβαίνοντας το τελευταίο ραντεβού μαζί σου, μόνο για σένα, τελευταίε, μοναδικέ αγαπημένε φίλε....

Ήταν μια περίεργη Παρασκευή για το δωμάτιο και για όλους εμάς, αφού ενώ δεν υπήρχε συνέλευση λόγω του πένθους, υπήρχε κάποιος κόσμος χωρίς όρεξη για πολλά, που συζητούσε διάφορες στιγμές, αναμνήσεις, ιστορίες και κομβικά γεγονότα που θυμόταν, και έτσι ο χρόνος περνούσε με νοσταλγία και μνήμες από το παρελθόν....

Η αντιπροσωπεία άργησε να ξεκινήσει, γιατί τα traffic controls έδειχναν άνετη διαδρομή χωρίς κίνηση. Έλα όμως που το λάθος έγινε, και αυτό αφορούσε την Αττική Οδό και όχι την Καβάλας... Χωρίς ενεργή πλοήγηση μέχρι εκείνη τη στιγμή, φτάνουμε στο ύψος του Δαφνίου, όπου επικρατεί τεράστιο μποτιλιάρισμα. Ο συνοδηγός ανοίγει τη συσκευή του και συνειδητοποιούμε ότι είμαστε ήδη 25 λεπτά εκτός χρόνου, και ότι δεν αποτελεί ούτε καν επιλογή να περιμένουμε εκεί μέσα στην κίνηση, παρά μόνο η αναστροφή προς Μεταμόρφωση.

Κάνοντας το καθιερωμένο U-turn λίγο μετά το Δαφνί, χωρίς να σκεφτούμε πολλά, η συννενόηση έγινε με μια ματιά. Μπορεί το αμάξι να φορούσε καμένο πίσω δεξιά λάστιχο (ρεζέρβα 15 ετίας που γλιστρούσε παντού), μπορεί το ρουλεμάν του μπραγιάζ να τσίριζε και να υπήρχε ο κίνδυνος να κολλήσει σε κάθε συμπλεκτάρισμα, αλλά τώρα πια το ζήτημα ήταν πολύ πιο σοβαρό.... Να προλάβουμε να είμαστε συνεπείς στο τελευταίο μας ραντεβού με τον αγαπημένο 'timeosmi'.

Όλοι όσοι επέβαιναν σε εκείνο το αμάξι, ξέραμε καλά, ότι για να συμβεί αυτό, θα έπρεπε να κάνουμε ακριβώς αυτό το οποίο έκανε και ο ίδιος τόσα χρόνια, κι εμείς τον κράζαμε...

"Από την Αθήνα στην Αρκαδία, πηγαίνω με συνέχεια το γκάζι στο τέρμα πατημένο", μας έλεγες... Αμέσως επικρατούσαν έντονες αντιδράσεις, δεδομένου ότι το αμάξι ήταν κοντά στα 200 άλογα και αυτό συνεπαγόταν με ταχύτητες πολύ άνω των 200 χιλιομέτρων, αλλά ή απάντηση ήταν καθησυχαστική: "Προσπαθώ είπα, δεν είπα ότι το καταφέρνω κιόλας....".

Αυτή τη φορά, όμως, έπρεπε να το καταφέρουμε. Έπρεπε το αυτοκίνητο με 3 λάστιχα, χωρίς service, με τον μαμά ιμάντα χρονισμού, με το ρουλεμάν μπραγιάζ να κολλάει επικίνδυνα, και χωρίς δίσκο, να κινείται σταθερά στο "καθαρό" κομμάτι του καλού αυτοκινητοδρόμου με 180km/h, σύμφωνα με τους πρόχειρους υπολογισμούς μας. Όσο στο μυαλό ήταν αυτό εφικτό, θα έπρεπε να δίνεται προτεραιότητα στο να μην φύγουμε από το δρόμο. Σε κάποιες στροφές φεύγει λίγο ο κώλος. Τα λεπτά όμως πέφτουν. Αρτεμίσιο μετά από πολύ ιδρώτα, κάπου στο -12. Πόσο θα μαζέψουμε ακόμα?

Οι υπολογισμοί έδιναν και έπαιρναν, όταν στο τελευταίο κομμάτι με τη 1 λωρίδα ανά κατεύθυνση, οι προσπεράσεις ήταν δύσκολες και χρονοβόρες, ενώ η μέση ταχύτητα δύσκολα ξεπερνούσε τα 60-70χαω.

Τελικά όμως, με ένα ακόμα πιο ριψοκίνδυνο ντεμαράζ, καταλάβαμε ότι θα φτάσουμε στις 12.05, δηλαδή μόλις 5 λεπτά μετά το ραντεβού, και έχοντας εν κινήσει μαζέψει κάπου 20 και πλέον λεπτά καθαρού χρόνου. Στο parking βλέπω κάποιους γνωστούς και φίλους που ακόμα δεν έχουν φθάσει στο σημείο.

Ανακούφιση....

Σε ευχαριστώ θεέ μου, λέω μέσα μου.

Δική σου ατάκα ήταν, δικέ μας, αγαπημένε....

Μας λείπεις όσο τίποτα, ειδικά σε αυτή την τόσο δύσκολη και μαύρη για εμάς περίοδο....

Μόνο εσύ θα μπορούσες να μας έχεις σώσει, σαν ένα αόρατο άγγιγμα σου κάθε φορά που παγώναμε βλέποντας το αμάξι να φεύγει....

Μας λείπεις ήδη.... Πολύ!

Όμως εμείς ήμασταν έστω και με αυτό τον τρόπο εκεί, συνεπείς στο ραντεβού μας. Στο τελευταίο μας ραντεβού.

Ακόμη κι αν νιώθουμε, ότι σε κάποιες στροφές μπορεί εσύ να κράτησες το αυτοκίνητο και να μην έφυγε λίγο παραπάνω, που να χάσουμε το μεγάλο ραντεβού μας...

Σε ευχαριστούμε καλέ μας άνθρωπε... 

Καλή αντάμωση. Σύντομα υποθέτω...

Να μας προσέχεις από εκεί ψηλά... 

Σε αγαπάμε...

Παρασκευή, Ιουνίου 25, 2021

(99.897) Αντίο αγαπημένε μας αδελφέ 'Timeosmi'.... [Τέλος εποχής για το Domatiaki]


 

Δεν υπάρχουν λόγια αυτές τις δύσκολες ώρες, για να εκφραστεί ο πόνος και η πίκρα για την απώλεια και το κενό που αφήνει ο άδικος χαμός ενός πολύ δικού μας ανθρώπου. Ενός ανθρώπου απλού, αγαπητού, μαχητή, με μεγάλη μόρφωση και ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, αλλά και ενός πολύ στενού φίλου, συντρόφου, αδελφού και συνοδοιπόρου για πολλά χρόνια, που μπορεί να επικοινωνούσαμε σπάνια τελευταία, αλλά ήταν πάντοτε εκεί διαθέσιμος, υποστηρικτικός και φιλόξενος σε κάθε δύσκολη στιγμή.

Την περασμένη Παρασκευή κόντρα σε θεούς και δαίμονες, και χωρίς κανένας να το περιμένει, καταστρώθηκε ένα πολύ δύσκολο και ύστατο σχέδιο για την διάσωση του #Domatiaki, το οποίο περιελάμβανε 4 σημαντικά στάδια (ζαριές) που θα έπρεπε να στεφθούν με απόλυτη επιτυχία, για να έχει ελπίδες να διασωθεί το δωμάτιο από την πολύ δύσκολη και μαύρη περίοδο στην οποία είχε περιέλθει.

Τις τελευταίες ώρες, η ομάδα σκεφτόταν να ανεβάσει το πανηγυρικό άρθρο για την βαριά παρακαταθήκη που άφησε η καταδρομική στο Α.Δ.Η, και η απόλυτη επιτυχία με την οποία στέφθηκε η πρώτη από τις 4 "ζαριές" επιβίωσης. Και ξαφνικά το μεσημέρι γίνεται γνωστή η απώλεια του αδελφού μας "Timeosmi", που όπως ήταν λογικό επισκίασε τα πάντα.

Ακόμη και αν σε πολλούς ακουστεί "κλισέ", ξημερώνει η πιο δύσκολη Παρασκευή, ίσως η τελευταία μας, αφού ο άθλος της Κρήτης δυστυχώς δεν μπόρεσε να κρατήσει τη χαρά για πάνω από 4 μέρες, και η νέα αυτή τεράστια απώλεια βάζει ουσιαστικά ταφόπλακα στις όποιες ελπίδες είχαμε για ένα πιο αισιόδοξο αύριο. Ποιο αισιόδοξο αύριο δηλαδή, στην ύστατη μάχη επιβίωσης ενός πολύ μεγάλου project που παραπαίει εδώ και πολύ καιρό δηλαδή....

Έτσι λοιπόν κατά πάσα πιθανότητα θα έχετε εμένα από το master control και την αίθουσα multimedia, μαζί με μερικούς ακόμα αλληλέγγυους τεχνικούς να κρατούν σε λειτουργική κατάσταση και να επιβλέπουν τα πανάκριβα μηχανήματα και τον εξοπλισμό, και ελπίζω και κάποιους ακόμα από την ομάδα πεδίου που παρακολουθούν διακριτικά και προστατεύουν τον εξωτερικό χώρο και τη γύρω περιοχή, που θα σας αποχαιρετίσουμε αύριο για τελευταία ίσως φορά.

Με τα χρέη να γιγαντώνονται, τις δικαστικές διώξεις να πληθαίνουν, τις εργασίες να έχουν βαλτώσει και τη μοναξιά να εντείνεται επικίνδυνα, δυστυχώς δεν φαίνεται ηλιαχτίδα σωτηρίας στην άκρη του μαύρου αυτού τούνελ που διανύουμε βαδίζοντας όλο και πιο βαθιά στο σκοτάδι....

Ας είναι η σκέψη ότι οι μεγάλοι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν γονιμοποιώντας τη σκέψη των ανθρώπων που ακολουθούν, μια μικρή παρηγοριά σε αυτές τις στιγμές της μεγάλης θλίψης.

Αντίο αδελφέ και αγαπημένε μας φίλε. Θα μας λείψεις όσο τίποτα και η απουσία σου θα είναι καθημερινά αισθητή και αναντικατάστατη....

Καλή αντάμωση. Να μας προσέχεις από εκεί ψηλά...

Παρασκευή, Μαρτίου 19, 2021

(99.891) Κουρσεύοντας το όνειρο: Απόδραση σε ένα κόσμο πιο... γαλήνιο.

 


Μετά και τις τελευταίες πολύ άσχημες εξελίξεις, που συνεπακόλουθα θα έχουν πιθανότατα και αντίκτυπο στην σημερινή παρουσία στη συνέλευση του #Domatiaki, όχι μόνο δε θα μπορέσει να αναχαιτιστεί αλλά προφανώς θα ενισχυθεί το κύμα φυγής που ήδη έχει εκφραστεί από τις προηγούμενες μέρες. Σε καμία περίπτωση, κανείς μας, ποτέ, δεν έχει μπει εμπόδιο στην ατομική βούληση του καθενός, στις προσωπικές αποφάσεις, τις ατομικές ελευθερίες, την έκφραση και τις συλλογικές μας αποφάσεις, με ύψιστο όργανο τη συνέλευση μας.

Σήμερα, πιο επίκαιρα από ποτέ, μετά από ένα πολύ μεγάλο αγώνα που δώσαμε όλοι μαζί για μεγάλο διάστημα ενωμένοι, με μεγάλη κόπωση και φθορά, πετύχαμε όλοι μαζί μια τεράστια νίκη. Μια νίκη υπαρκτή, μια νίκη ορατή, την οποία κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει. Από τις πρώτες 7 συγκεντρώσεις που κατεστάλησαν άγρια με χημικά και ξύλο εν τη γενέσει τους, πριν ακόμα προλάβουν να ανοίξουν τα πανό, στις επόμενες μαζικές και επιτυχημένες που τρόμαξαν. Στη συνέχεια το 2ο κύμα καταστολής που προσπάθησε να καταπνίξει το ποτάμι που ήταν όμως πια τόσο μαζικό και δε γύριζε πίσω, με 2 ακόμα άγριες χουντικές καταστολές, και στη συνέχεια, μετά και το σταθμό στης τεράστιας συγκέντρωσης στη Ν. Σμύρνη και σε πολλές γειτονιές, στην πλήρη ελευθερία διαδηλώσεων.

Μέσα από τον αγώνα και την επιμονή μας, καταφέραμε όχι μόνο να σωθεί ο απεργός πείνας, αλλά να ανακτήσουμε και το συνταγματικό και δημοκρατικό μας δικαίωμα στη διαδήλωση, που αν και νόμιμο, δεν ήταν καθόλου δεδομένο στη χούντα την οποία ζούμε. Τώρα πια, ακόμα και την Τετάρτη, ακόμα και το Σάββατο, δεν υπάρχει ίχνος αστυνομίας στο δρόμο. Και αυτό πέτυχε χάρη στους δικηγόρους και νομικούς, χάρη στους καλλιτέχνες, χάρη στους φοιτητές, χάρη στη συνέλευση αλληλεγγύης, και χάρη σε εμάς.

Σε κάθε αγώνα υπάρχουν και απώλειες, σε κάθε αγώνα υπάρχουν και θυσίες που έπρεπε να υποστούμε για να διεκδικήσουμε μια τόσο μεγάλη νίκη. Και οι θυσίες αυτές είναι τόσο προσωπικές για κάποιους, αλλά συχνά έχουν και συλλογικό αντίκτυπο. Την δύσκολη ώρα του αγώνα όμως, δεν μπορούσαμε να εστιάσουμε στο να σώσουμε προσωπικές επιλογές και σχέσεις, φιλίες, ατομικότητες, είτε να βάλει κανείς το εγώ πάνω από το εμείς. Τώρα λοιπόν, πληρώνουμε γι' αυτό. Γιατί όταν η στάχτη από τις τόσες μάχες ακόμα αχνοκαίει, κοιτώντας πίσω, στο στρατόπεδο μας, δεν υπάρχει ένα καίριο για την προσπάθεια και τη συνοχή μας άτομο. Ένα άτομο που είχε κουραστεί πολύ πριν τον αγώνα, που ίσως να μην ήθελε ή και να μην τον ενδιέφερε ο αγώνας αυτός, είτε να είχε άλλες ανάγκες που δεν ήμασταν εκεί για να καλύψουμε τη δύσκολη αυτή ώρα της μάχης που αποφασίσαμε συλλογικά να συμμετάσχουμε.

Η προσωπική κόπωση και φθορά όλων είναι πολύ μεγάλη, τόσο μεγάλη που δε φαίνεται ή δεν έχει συνειδητοποιηθεί το μέγεθος της επιτυχίας. Επιστρέφοντας όμως στο αγαπημένο δωμάτιο, ειδικά αύριο, όπως και όλες αυτές τις ημέρες, η απουσία του ατόμου που αποχώρησε είναι πια τόσο αισθητή, και πάντοτε πονάει. Ειδικά στις περιόδους αυτές, που τα άτομα δεν είναι πολλά, και αυτά που έχουνε μείνει χαρακτηρίζονται για τη μαχητικότητα, την προσφορά και την ανιδιοτέλεια τους. 

Πολλοί λοιπόν αποφάσισαν να σπάσουν το lockdown, να σπάσουν την όποια καραντίνα μας, και να φύγουν μακριά για ένα διάστημα για να αποδεχτούν τη νέα απώλεια και να χαλαρώσουν από τη νέα υπερπροσπάθεια. Με όποιο κίνδυνο κι αν αυτό έχει, ατομικό ή συλλογικό, κάθε απόφαση είναι φυσικά σεβαστή, και από τη στιγμή που αύριο θα έχει και την αναμενόμενη πλειοψηφία, θα στηριχτεί σαν κοινή.

Καλή δύναμη σε όσους φύγουν, καλό κουράγιο και σε όσους μείνουν, και να θυμάστε: Να μη ξεχάσουμε ποτέ τους κοινούς μας αγώνες. Γιατί μπορεί κάθε αποχώρηση να περνάει σαν ταινία χιλιάδες στιγμές, ευχάριστες ή δυσάρεστες, χαρές, λύπες, πόνο, αγώνα, δάκρυα, αγωνίες.... Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι όλα αυτά υπήρξαν και μας στιγμάτισαν. Ήταν ένα κομμάτι μας, λίγο από εμάς. Μνήμη λοιπόν, και ψηλά το κεφάλι αδέλφια. Να προτάξουμε τα κεκτημένα, τους αγώνες που έρχονται, τις νίκες μας, και να προσπαθούμε να έχουμε στο μυαλό μας το θετικό πρόσημο παρά τις απώλειες. Μνήμη λοιπόν και να μη λησμονήσουμε ποτέ τα ηρωικά πρόσωπα, και τις θυσίες μας για τον αγώνα. Τις απώλειες.

Και να θυμάστε πάντα όσοι φύγατε, και όσοι μείναμε, κάθε λεπτό και κάθε στιγμή της κοινής μας ύπαρξης: "Όμως ήταν ωραία, ε;"

Καλή αντάμωση σε όλους και να προσέχετε. Εύχομαι την άλλη Παρασκευή, ή κάποια Παρασκευή, να βρεθούμε ξανά όλοι μαζί εκεί που χτίσαμε και οραματιστήκαμε τρόπους και μεθόδους για την εκπλήρωση των ονείρων μας.

Αντίο συντρόφισσα FT...

Σάββατο, Φεβρουαρίου 27, 2021

ΑΥΡΙΟ ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ 12 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ! ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ "ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ"!


Αφού καθησυχάσουμε τους συντρόφους και συναγωνιστές ότι όλα τα μέλη μας είναι εντάξει παρά τη νέα σημερινή αυξανόμενη & αλόγιστη βία και καταστολή της χούντας, δίνουμε νέο αγωνιστικό ραντεβού για αύριο Σάββατο 27/02 στις 12.00GR στο Σύνταγμα ενάντια στη χούντα Μητσοτάκη - Χρυσοχοϊδη.

Θα είναι και η τελευταία ευκαιρία να αποτραπεί η κρατική δολοφονία, μετά το φωτογραφικό δυσμενή νόμο εκδιωγμού από τις αγροτικές φυλακές Κασσαβέτειας, και την εκδικητική μη τήρηση του με τη μη επιστροφή στις φυλακές Κορυδαλλού αλλά στις πειθαρχικές φυλακές Δομοκού. Το κράτος παραβιάζοντας τον ίδιο του τον αυταρχικό νόμο, τον μετέφερε εκδικητικά και αυθαίρετα στις με υπερπληθυσμό φυλακές Δομοκού, σε κελί απομόνωσης.

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας δεν ικετεύει ούτε εκβιάζει το κράτος για ευνοϊκή μεταχείριση, όπως δήθεν αναφέρεται από τα ΜΜΕ, που εσκεμμένα θάβουν την απόπειρα δολοφονίας του απεργού πείνας.

Αντίθετα, με συνέπεια στον αγώνα, επιλέγει για άλλη μια φορά το δρόμο της αντίστασης και διεκδικεί την άμεση μεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 25, 2021

Παίξε παλιάτσο, τα τραγούδια σου τελειώνουν.... Το ποτάμι πίσω δε γυρνά!


Όχι, αυτές οι εικόνες δεν προέρχονται από την Τουρκία του Ερντογάν. 

Όχι, αυτός ο βαριά εξοπλισμένος στρατός αστυνομικών με τις χακί στολές, τα πιστόλια, τα γκλομπς, τα ασφυξιογόνα, τις κρότου-λάμψης, τα δίτροχα και την αύρα νερού που επιτίθενται σε διαδηλωτές, χωρίς ούτε καν μια αφορμή, δεν είναι Τούρκοι αστυνομικοί. 

Όχι, αυτός ο φυλακισμένος που βρίσκεται λίγο πριν το κατώφλι του θανάτου, κάνοντας απεργία πείνας για 48η μέρα και απεργία δίψας για 2η ημέρα, δεν είναι απεργός πείνας στα τουρκικά κελιά του Ερντογάν.

Όχι, εδώ είναι Αθήνα, εδώ είναι Ελλάδα, έχουμε δημοκρατία, καταδικάζουμε τη βία και την τρομοκρατία απ’όπου κι αν προέρχεται.

Η δημοκρατία δεν καταργεί την ελευθερία του λόγου, δεν χτυπά το δικαίωμα της διαδήλωσης, η δημοκρατία δεν εκδικείται, η δημοκρατία δε δολοφονεί, γιατί αν όλα τα παραπάνω ίσχυαν δε θα ήταν -στη θεωρία- δημοκρατία, μας λένε και μας κουνάν συχνά το χέρι.

Όμως –στην πράξη- «η δημοκρατία δε γνωρίζει αδιέξοδα». Κάθε φορά που ακούω αυτή τη φράση τέτοιες εικόνες έρχονται στο μυαλό μου. 

Γιατί αυτή ακριβώς η φράση των αυτοαποκαλούμενων δημοκρατών χρησιμοποιείται πάντα ως άλλοθι για τα χειρότερα εγκλήματα τους.

#koufontinas_hungerstrike #δηθεΝΔημοκρατία #καταστολή #48_μέρες_απεργία_πείνας #3_μέρες_απεργία_δίψας #δολοφονία

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 18, 2021

Μια τελευταία ζαριά για να αποτρέψουμε την κρατική "δολοφονία": ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ για τον Δημήτρη!

 


43 μέρες απεργίας πείνας...


ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ


«Αυτός ο αγώνας του πολιτικού κρατούμενου έχει απέναντι στον λαό ιδιαίτερη ηθική αξία, επειδή διεξάγεται από κάποιον που ρίσκαρε την ελευθερία του για την επαναστατική υπόθεση και τώρα με την απεργία πείνας ρισκάρει την ίδια του τη ζωή. Έτσι το μήνυμα αντίστασης που στέλνει σπάει τον βασικό χαρακτήρα της φυλακής, την απομόνωση του από την κοινωνία, αποτελεί έμπρακτο παράδειγμα κατά της αδράνειας, κατά της παθητικής αποδοχής της καταπίεσης. Και γι' αυτό συνεγείρει τη λαϊκή συμπάθεια και γεννά κίνημα αλληλεγγύης.»

-Απόσπασμα από κείμενο του Δ.Κουφοντίνα (2012) για την απεργία πείνας της GRAPO

Η διαφαινόμενη δολοφονία του Κουφοντίνα δεν αποτελεί μια εξαίρεση ή ειδική μεταχείριση της αστικής εξουσίας απέναντι σε κάποιον που αμφισβήτησε έμπρακτα το κρατικό μονοπώλιο της βιας. Η πολιτική, που εξοντώνει σήμερα τον Κουφοντίνα σε ένα κελί νοσοκομείου είναι στην πραγματικότητα η ίδια με αυτή που δολοφονεί ανθρώπους της τάξης μας εξαιτίας της έλλειψης κλινών ΜΕΘ. Είναι η ίδια με αυτή που δολοφονεί και σακατεύει εργάτες στους χώρους εργασίας, που δολοφονεί μετανάστες στα σύνορα, είναι η ίδια με αυτή που καταστέλλει αιματηρά τις διαδηλώσεις, είναι η ίδια με αυτή, που αύριο δεν θα διστάσει να οδηγήσει ακόμα και σε πόλεμο για την υπεράσπιση των καπιταλιστικών συμφερόντων. Είναι η πολιτική της απανθρωπιάς, του σαδισμού, της ταξικής βιας και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και γι' αυτό η αντίσταση στη θανατοπολιτική τους δε μπορεί παρά να είναι υπόθεση της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων συνολικά.


ΑΜΕΣΗ ΜΕΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ


Συγκέντρωση: Παρασκευή 19/2 στα Προπύλαια, ώρα: 18.00


Συνέλευση Αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα


Υ.Γ: ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ!