Κυριακή, Δεκεμβρίου 04, 2022

Constructors: Μεγάλη συγκίνηση για την αποψινή ολοκλήρωση της θερμομόνωσης του #Domatiaki στη μνήμη του "πατέρα" μας....


Από σαράντα κύματα για μια ακόμη φορά, και με τεράστια προσωπική προσπάθεια και κόστος -όπως αναμενόταν- ολοκληρώνονται απόψε το βράδυ οι εργασίες θερμομόνωσης και στεγάνωσης του #Domatiaki. Για να είμαστε πιο ακριβείς, βέβαια, οι εργασίες αφορούν την αναβάθμιση της μόνωσης, αφού μόνωση υπήρχε, αλλά δεν κάλυπτε τις ανάγκες και τις υψηλές προδιαγραφές που θέλαμε και είχαμε ορίσει. Έτσι το καλοκαίρι πήραμε την μεγάλη απόφαση να μπει το κομπρεσέρ και να ξηλώσει τα πάντα....

Φυσικά, για μια ακόμη φορά το σύμπαν έβαλε λυτούς και δεμένους να μας γαμήσουν, όπως αναμενόταν, και εμείς προσπαθώντας να φτάσουμε στο ανέφικτο singularity, πήραμε τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις για τα δεδομένα που προέκυπταν, και παλέψαμε με τεράστιο προσωπικό κόστος για το καλύτερο δυνατόν.

Από σήμερα το #Domatiaki έχει την καλύτερη μόνωση της Αθήνας, και αυτό δε το λέμε γιατί θέλουμε να συγκρίνουμε τα "U" και τα "W" μας, αλλά γιατί επιλέξαμε να ορίσουμε προδιαγραφές πολύ μεγαλύτερες -διπλάσιες περίπου- από τα επιστημονικά δεδομένα και standards, θεωρώντας το κομμάτι αυτό πολύ σημαντικό για το δωμάτιο μας, αλλά φυσικά και για να τιμήσουμε έτσι με το παραπάνω την υπόσχεση στη μνήμη του "πατέρα" μας.

Ο χειμώνας θα είναι πολύ δύσκολος, και οι εργασίες θα συνεχιστούν σε διάφορους τομείς αναβάθμισης, όπως πχ της υπερσύγχρονης αυτόνομης θέρμανσης, αλλά το δωμάτιο έχει να ανέβει γολγοθά σε οικονομικά και δικαστικά παράλληλα, με πολύ λίγα άτομα και με την ψυχολογία στο ναδίρ.

Καλή δύναμη αδέλφια και ψηλά το κεφάλι.

Απόψε είναι επιτέλους ημέρα χαράς.....

Θα νικήσουμε.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 11, 2022

Επίσημο: domatiaki.tk για ένα ακόμη χρόνο - θα μεταδώσει δημόσια την τελική μεγάλη μας νίκη.....

 

Η σημερινή (Παρασκευιάτικη) συνέλευση αποφάσισε την επαναφορά και τη διατήρηση του domatiaki.tk δημόσια στον αέρα του διαδικτύου, για να μπορεί το δωμάτιο να συνεχίσει την άμεση αλληλεπίδραση, επικοινωνία και ενημέρωση, και για να μεταδοθεί δημόσια σε όλο τον κόσμο η μεγάλη μας νίκη......

Σάββατο, Οκτωβρίου 29, 2022

Αλύγιστοι, υπερήφανοι, ήρωες...

Αυτό το κείμενο αποτελεί μια συγκλονιστική αφήγηση των γεγονότων που έλαβαν χώρα, σε μια κομβική χρονική στιγμή για το δωματιάκι. Ολόκληρη η οντότητα μας συμφωνεί ότι ποτέ δεν κάνει να λέμε ποτέ, αλλά ίσως αυτή να ήταν η πιο συγκλονιστική στιγμή που κάποιοι έχουν ποτέ τους βιώσει. Η αποφασιστικότητα ορισμένων έσωσε ένα όχι απλά σημαντικό κομμάτι, αλλά το ίδιο το δωματιάκι. Και φυσικά, η αυταπάρνηση, η σύνεση, η ομαδικότητα, η απίστευτη πειθαρχία και η πίστη, κατάφερε να οδηγήσει μια ομάδα ανθρώπων, στο να επιτύχουν κάτι υπεράνθρωπο που μας ξεπερνά όλους.

Όταν η αιχμή του δόρατος αποφάσισε να φύγει μυστικά χωρίς επιστροφή σε μια συγκλονιστική και ανθρωπίνως αδύνατη αποστολή, χωρίς να ενημερώσει τους υπόλοιπους, τότε η "νέα γενιά" θα είχε ως μονόδρομο την προσπάθεια διάσωσης.

Η τεχνική ομάδα, οι τεχνικοί ραδιοερασιτέχνες της ομάδας ραδιοδικτύου, η ομάδα αντικατασκοπείας, αλλά και οι constructors ακόμα, έμελλε να ενεργοποιήσουν και να επανδρώσουν για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, και τις 4 εξωτερικές μονάδες μεταδόσεων, να βρουν το τελευταίο στίγμα της.... παλιάς γενιάς, και να αφιερώσουν ατελείωτες ώρες χωρίς.... ύπνο, με σκοπό να εντοπίσουν με κάθε τρόπο την εγκλωβισμένη και χωρίς τρόφιμα, προμήθειες ή εξοπλισμό, ομάδα πεδίου του Domatiaki.

Οι ώρες και οι μέρες περνούσαν, και οι ελπίδες κάθε δευτερόλεπτο λιγόστευαν, όμως αυτό δεν μας έκανε να κάνουμε πίσω ούτε για μια στιγμή. Οι πανίσχυροι δέκτες της SAGEM, οι καλύτεροι που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ στην κόσμο για πολλούς, εξόπλισαν και τις 4 μονάδες εξωτερικών μεταδόσεων, οι οποίες με πολύ δυνατές κεραίες με μεγάλη απολαβή και κέρδος σε dbi, είτε κατευθυνόμενες είτε κάθετες, θα έπρεπε να στηθούν με εξοπλισμό εκστρατείας σε διάφορα σημεία σε 3 διαφορετικά νησιά...

Στόχος, ήταν να εντοπιστεί το πολύ ασθενές σήμα που εξέπεμπε ένας μικροπομπός πολύ παλιάς τεχνολογίας, που διέθετε στο πέτο του πάντοτε ένας γραφικός από την παλιά φουρνιά, το οποίο όμως χάρη στην πολύ χαμηλή ισχύ εκπομπής σήματος αλλά και την πολύ αραιή περιοδικότητα -1 εκπομπή ανά 15 λεπτά περίπου- ήταν το μόνο που θα μπορούσε να αντέξει για... μήνες χωρίς φόρτιση ή αλλαγή μπαταριών, και αυτό το γνώριζαν καλά οι τεχνικοί μας.

Μετά από 10 μέρες συνεχών προσπαθειών χωρίς κανένα αποτέλεσμα, ακούστηκε η μαγική λέξη από την ομάδα 3: "Λαμβάνουμε 2 φορές πολύ χαμηλά κάποιο σήμα στις 137 μοίρες, θα το ξανατσεκάρουμε στο επόμενο τέταρτο".

Αμέσως, όλες οι μονάδες μελετώντας τα νέα δεδομένα, αποφασίσαμε να στήσουμε τις άλλες 3 μονάδες εξωτερικών μεταδόσεων περιμετρικά σε ψηλά σημεία κυκλικά κατά προσέγγιση, για να λάβουμε το σήμα και να καταφέρουμε να το τριγωνοποιήσουμε όσο γίνεται, για να βγει στίγμα. Πράγματι, οι 2 από τις 3 υπόλοιπες ομάδες, κατάφεραν να δώσουν αναφορά λήψης του ID, καθώς και αρκετά ακριβή κατεύθυνση από το σημείο τους, χάρη στις μεγάλες κατευθυνόμενες κεραίες που διέθεταν. Έτσι, είχαμε πλέον από 3 διαφορετικά σημεία, κατεύθυνση της λήψης, πράγμα που αν το ρίχναμε στο χάρτη, θα μας οδηγούσε σε ένα πολύ απομονωμένο σημείο, σε ένα τεράστιο γκρεμό στην ουσία που ήταν τόσο δυσπρόσιτο, που δε θα μπορούσαμε να φτάσουμε εγκαίρως, παρά μόνο από αέρος. Επίσης, η απόκλιση μεταξύ των στιγμάτων, ήταν μόλις 17 μέτρα(!).

Η ομάδα πεδίου και όλη η αφρόκρεμα του Domatiaki είχε εντοπιστεί από τους τεχνικούς μας. Δε θα αποκαλύψουμε τα επιχειρησιακά σχέδια, πάντως η τεράστια αυταπάρνηση και πειθαρχία τους, καθώς και το γεγονός ότι δε θα καλούσαν ποτέ σε βοήθεια οι ίδιοι, τους είχε οδηγήσει όπως μας ενημέρωσαν αργότερα, σε τουλάχιστον 15 διαφορετικές αποτυχημένες επιχειρήσεις απεγκλωβισμού, όλο αυτό το 33ήμερο που βρέθηκαν εκεί. Η επιβίωση τους, πέραν των αστείρευτων ψυχικών αποθεμάτων, της πειθαρχίας και του αυτοελέγχου τους, οφείλεται και στο γεγονός ότι οι βροχές και τα μπουρίνια Αυγούστου/Σεπτεμβρίου, επέτρεψαν να υπάρξει το υπερπολύτιμο για την επιβίωση απόθεμα νερού. Βέβαια, η ύστατη όλων, θα ήταν να βουτήξει ο πιο δυνατός και να κολυμπήσει μια απόσταση περίπου 10 μιλίων, για να καταφέρει να βρεθεί με λίγη τύχη σε απάνεμα νερά, σε κάποιο δίαυλο σκαφών, πράγμα το οποίο ήταν επίσης δύσκολο και πολύ επικίνδυνο.

Η νέα γενιά, οι τεχνικοί και οι ραδιοερασιτέχνες, η αντικατασκοπεία και οι constructors, έμελλε να επιτύχουν κάτι πολύ σπουδαίο. Και με αυτό τους τον άθλο, ακόμη κι αν τα παιδιά που περισυλλέχθηκαν μερικές ώρες αργότερα χρειαστούν μακροχρόνια θεραπεία για να επανέλθουν, έδωσε διαπιστευτήρια πως μπορεί να τρέξει το Domatiaki πλέον επάξια ή και καλύτερα. Γιατί το Domatiaki δεν μπορεί να είναι μόνο το πεδίο και οι καταδρομικές, ούτε μόνο οι ριψοκίνδυνοι που φτάνουν στα άκρα.

Και μπορεί η ομάδα πεδίου να έζησε τη μεγαλύτερη, πιο μακροχρόνια και πιο επικίνδυνη αποστολή της, μπορεί όλοι κάποια στιγμή να πίστεψαν ότι δε θα τα καταφέρουν, όμως κανείς δε σκέφτηκε στιγμή να τα παρατήσει, κι αυτό είναι ότι πιο δυνατό έχουμε καταφέρει. Δε θα περιμέναμε τίποτα λιγότερο από τη δήλωση ότι όχι μόνο δε θα τα παρατήσουν, αλλά ότι κάποια στιγμή θέλουν και την ακόμα πιο δύσκολη καταδρομική αυτοκτονίας που έχει μείνει.

Για κάποιους όλα αυτά είναι μάταια, γιατί πιστεύουν ότι το Domatiaki έχει τελειώσει. Για άλλους, αυτό δε θα γίνει ποτέ. Εμείς, όσο κερδίζουμε μάχες, έστω και στην κόψη του ξυραφιού- μάχες επιβίωσης- τόσο παίρνουμε δύναμη για τις επόμενες. Και η δύναμη του τώρα είναι τόσο δυνατή....

Καλή ανάρρωση λοιπόν στα αδέλφια μας στη μακροχρόνια αυτή και πολύ επίπονη διαδικασία, αλλά οι constructors αύριο τελειώνουν και τη 2η φάση των εργασιών, και ξεκινάει η τρίτη και τελευταία από εβδομάδα. Είναι πολύ σημαντικό, η 3η φάση να τελειώσει πριν χαλάσει ο καιρός, και αυτό παλεύουν όλα τα αδέλφια μας.

Η συνέχεια επί της οθόνης.

Υ.Γ: Υπάρχει διάχυτη η αίσθηση, ότι υπάρχει μεθοδευμένη προσπάθεια διάλυσης και εξόντωσης μας. Και αυτό δεν είναι πια μια απλή εκτίμηση, αλλά κοινή άποψη πολλών ατόμων, που συνεχώς ενισχύεται από όλο και περισσότερους....

Βάλτε το λοιπόν καλά μέσα στο μυαλό σας: ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΔΥΝΑΤΑ!

Κάθε επιβίωση μια νίκη μέχρι την επόμενη μάχη επιβίωσης.

Στη μνήμη των νεκρών μας.

Δε λυγίζουμε. Είμαστε υπερήφανοι για τα αδέλφια μας. Είναι οι πραγματικοί μας ήρωες - πρότυπα μας.... Για πάντα!

Γράψατε ιστορία 33 μέρες χωρίς τρόφιμα, προμήθειες και χωρίς καμία βοήθεια.... Μετά από αυτό, ποιος προσκυνημένος πουτάνας γιος λοιπόν θα τολμήσει τώρα να τα βάλει μαζί σου Domatiaki μου?

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε μήτε για μια στιγμή......

Υ.Γ2: Και με τη βούλα της συνέλευσης, λόγω των κρίσιμων στιγμών μας, για 1 ακόμη χρόνο παραμένει ανοιχτό ελεύθερα το ιστορικό domatiaki.tk! Θα μείνει ανοιχτό προς μεγάλη σας απογοήτευση, για να καταγράψει στο ελεύθερο διαδίκτυο, τη μεγαλύτερη νίκη όλων των εποχών....

Γρηγορείτε αδέλφια....

Εμπρός αδέλφια, στις τρύπες σας πουτάνες και ποντίκια.....

Κι ήταν μόνο η αρχή....

#ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ

Τετάρτη, Αυγούστου 10, 2022

(106.081/4.415) Η χειρότερη χρονιά θανάτων οδηγεί σε καταδρομική "ρώσικη ρουλέτα" αδρεναλίνης με φόντο το θάνατο

Ενώ δεν έχουν κοπάσει τα πανηγύρια για την ιστορική επανέναρξη των εργασιών από τα αδέλφια της Constructor, ξαφνικά ο θάνατος επανήλθε στο δωμάτιο και μετέτρεψε τη χρονιά αυτόματα στην πιο μαύρη όλων των εποχών.

Γιατί, ότι ιστορικό κι αν καταφέρουμε εμείς, όλα θα τελειώνουν στην ερώτηση:

"Μπορείς να συγκρίνεις τίποτα με το θάνατο;"

Ακόμη κι αν τα παιδιά καταφέρουν να υλοποιήσουν το μεγάλο σχέδιο τους το Σεπτέμβριο (σ.σ. έχουν δώσει ραντεβού για τα τέλη Αυγούστου), τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο.

Όσο δυσβάσταχτο κι αν ακούγεται, αυτό που έγινε φέτος -πέραν των αναμενόμενων πούστικων επιθέσεων- με αποκορύφωμα το θάνατο τόσων δικών μας ανθρώπων, το λέω μετά λόγου γνώσεως, δεν πρόκειται να ξεπεραστεί ποτέ, και θα επισκιάσει τα πάντα για πάντα.

Όταν χάνεις κάποιους που αγαπάς με όλη σου την καρδιά άλλωστε, είναι κάτι που δεν ξεπερνιέται....

Βέβαια ο θάνατος δεν μπορεί να πάρει μακριά αυτούς που αγαπήσαμε. Θα μένουν για πάντα μέσα μας. Αυτοί που αγαπήσαμε θα είμαστε για πάντα εμείς. Κι αν μας παρατηρήσει κανείς, μπορεί να τους δει στα βλέμματα μας....

Εκεί που σταματάς να έχεις τον έλεγχο, αρχίζει ο θάνατος. Και όταν γίνεται αυτό, ο καθένας αντιδρά ανεξέλεγκτα. Και εκεί, δυστυχώς, καμία συνέλευση και κανένας αδελφός δεν μπορεί να ελέγξει τις αντιδράσεις ή να αποφασίσει συλλογικά, είτε με την απαιτούμενη νηφαλιότητα και ψυχραιμία. Απλά ακολουθείς το ένστικτο και ενεργοποιείς το πιο ακραίο σου σενάριο, ακόμα κι αν πίστευες ότι δε θα χρειαζόταν ποτέ να καταφύγεις σε αυτό.

Αυτός ο χώρος έχει αποδείξει ότι σε ακραίες καταστάσεις δρα και αντι-δρά άμεσα ακραία. Είναι σαν αυτό που είχε πει κάποτε ένας κορυφαίος χειρουργός του ρομπότ Da Vinci, που είχε χειρουργήσει με επιτυχία ένα πολύ κοντινό μας πρόσωπο που δεν υπάρχει πια: "Όσο πιο επιθετικός θα είναι ο καρκίνος στη βιοψία, τόσο επιθετική θα πρέπει να είναι και η θεραπεία".

Δυστυχώς, όσες προσπάθειες κι αν έγιναν, όσες προσπάθειες κι αν θα γίνουν για να πάμε σε μια ψύχραιμη και ώριμη κουβέντα την Παρασκευή, όπως τόσα χρόνια κάνουμε, αυτό αυτή τη φορά δε θα καταστεί εφικτό για πολλούς και διάφορους λόγους. Ο πιο βασικός από αυτούς, είναι ότι όλα τα εναπομείναντα άτομα του πεδίου και του κέντρου επιχειρήσεων, καθώς και όλοι οι διαχειριστές, έχουν αποφασίσει να καταφύγουν σε αυτό που όλοι πιστεύαμε πως δε θα χρειαστεί ποτέ όταν το σχεδιάζαμε ως ύστατη λύση. Στις καταδρομικές.... "αυτοκτονίας".

Εκεί που η αδρεναλίνη θα πρέπει να φτάσει σε τέτοια επίπεδα, που να ξεπερνά και το ένστικτο της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης....

Από τη στιγμή λοιπόν που δε θα μείνει αυτή τη φορά πίσω κανένας διαχειριστής, θα πρέπει να είσαστε όλοι έτοιμοι για το plan B, αν κάτι δεν πάει καλά. Δίνουμε λοιπόν προθεσμία σιγής ασυρμάτου μέχρι το τέλος του μήνα. Αν μέχρι τότε δεν έχουν υπάρξει νέα μας, τα περιφερειακά άτομα θα πρέπει να υποθέσουν το χειρότερο και να θέσουν σε εφαρμογή το πλάνο* αυτό.

*Το δωματιάκι στην περίπτωση αυτή θα συνεχίσει από τη διάδοχη κατάσταση του, την οποία για ευνόητους λόγους και για φιλτράρισμα των όσων το ακολουθούν, την ξέρουν μόνο τα άτομα που συμμετείχαν στο στενό πυρήνα του, και όχι όλοι.

Η καρδιά μπορεί να δει όσα δε βλέπει το μυαλό.

Κι εμείς, σα μικροί θεοί παλέψαμε για... μεγάλα θαύματα. Γιατί τα θαύματα συμβαίνουν σε όσους τα πιστεύουν!

Απόψε θα ήταν τα γενέθλια του τελευταίου εκλιπόντα μας. Ήδη 10 μέρες μακριά μας....

Κάπου εδώ, από τη στιγμή που φεύγουμε για την πρώτη καταδρομική "αυτοκτονίας" όλοι οι διαχειριστές, οφείλουμε να σας αποχαιρετήσουμε.

Επειδή δεν είμαστε καλοί με τους αποχωρισμούς, την ώρα που ανεβαίνει αυτό το κείμενο θα είμαστε ήδη καθ' οδών για την πρώτη καταδρομική "αυτοκτονίας".

Αφήνουμε πίσω μας νέα άτομα που ζήσαμε μαζί σχεδόν τα πάντα, και αν χρειαστεί είμαστε πια πιο βέβαιοι από ποτέ ότι θα συνεχίσετε το όνειρο επάξια και καλύτερα από εμάς.

Καλή αντάμωση να έχουμε αδέλφια, υπό καλύτερες συνθήκες, σε ένα κόσμο πιο... γαλήνιο!

Για όσους γνωρίζουν το διάδοχο μέσο και σχήμα, η εκπομπή θα συνεχίζει από εκεί σε κάθε περίπτωση. Για όσους πάλι όχι, αν κάτι δεν πάει καλά θα πρέπει να σας αποχαιρετήσουμε από εδώ.

Καλή αντάμωση, ευχαριστούμε για την ακρόαση και το υπέροχο αυτό κοινό ταξίδι τα τελευταία 26 χρόνια.

Ξέρω ότι σίγουρα θα υπάρχουν και άτομα που παρακολουθούν από απόσταση & αγαπάνε πραγματικά το δωματιάκι και απλά ο δρόμος μας δεν έτυχε να διασταυρωθεί. Δυστυχώς, για λόγους ασφαλείας αν μας συμβεί κάτι θα πρέπει να χωρίσουν και οι δικοί μας δρόμοι αδέλφια....

Χάρε, ερχόμαστε να σε αντιμετωπίσουμε face to face στο όνομα των νεκρών μας που τόσο πούστικα και πισώπλατα μας πήρες....

Ανθρώπινη ψυχή: Το ισχυρότερο όπλο.

Υ.Γ: Καλό ταξίδι & καλή αντάμωση αδέλφια μας...

Η εκπομπή θα συνεχίσει. Η εκπομπή θα συνεχίσει...

(106.081/4.415) Επανέρχονται τα μαύρα σύννεφα: Μετά την ψυχική, σημάδια ολοταχούς οικονομικής κατάρρευσης.....

Θυμάμαι πέρυσι γύρω στο Πάσχα και σίγουρα πριν το καλοκαίρι, όταν υπήρχε πανηγυρικό κλίμα -και όχι άδικα-, επειδή η δεξαμενή του δωματίου ήταν γεμάτη αποθηκευμένα καύσιμα, και φυσικά οι εκτιμήσεις έλεγαν ότι διαθέτουμε emergency backup αυτονομία που σε κάποια έκτακτη ανάγκη θα μπορούσαμε να διαθέσουμε αυτονομία πάνω από 2.500 χιλιόμετρα.

Σήμερα πιά, έχει μείνει ούτε το μισό από αυτήν την ποσότητα.

Σε αυτό, ήρθε να προστεθεί και ένα ακόμα αναπάντεχο γεγονός φέτος πριν το καλοκαίρι. Κύριο όχημα στο δωμάτιο, έγινε όχι το πρώτο, όχι το δεύτερο, όχι το τρίτο, αλλά το τέταρτο όχημα, και μάλιστα χωρίς ρεζέρβες, εξοπλισμό και ανταλλακτικά έκτακτης ανάγκης!

Θα ήταν αδιανόητο μέχρι πέρυσι, να πεις στον οποιοδήποτε, ότι ένα όχημα αναψυχής και κυρίως για.... παιχνίδι, το SAFARI, θα αναγκαζόταν να επιστρατευτεί ως κύριο μέσο μεταφοράς μας.

Λίγο τα ατυχήματα, λίγο η απώλεια χρημάτων, λίγο τα παιδιά της Constructor που προφανώς δεν προλαβαίνουν να ασχοληθούν με επισκευές οχημάτων αυτή την περίοδο, σίγουρα είναι ένα πολύ μεγάλο πλήγμα για την εικόνα του δωματίου. Και μάλιστα, κυρίως, όταν αυτό γίνεται κατ' επανάληψη, ειδικά όταν βρισκόμαστε σε τόσο μεγάλη κρίση και οι απαιτήσεις είναι πολύ υψηλές για να ρισκάρει κανείς νέα απρόοπτα στο δρόμο.

Η οικονομική κατάρρευση λοιπόν είναι προ των πυλών, ίσως και μέσα στο Σεπτέμβριο, αν και οι προσπάθειες όλων μας είναι να μετατεθεί αυτό για όσο πιο αργότερα γίνεται, ενδεχομένως και τον Οκτώβριο με λίγη τύχη.

Το μόνο θετικό σε αυτή την ιστορία -τα οποία έχουν επιτύχει χάρη στην εμπειρία και στα ικανότατα μέλη μας, αποφεύγοντας τα λάθη του παρελθόντος, είναι δυο πράγματα:

α) Ότι η χρηματοδότηση των εργασιών της Constructor είναι μετά από τόσα χρόνια εξασφαλισμένη και δεν πρόκειται να κινδυνεύσουν τα έργα που έχουν ξεκινήσει.

β) Ότι η πολύ ευνοϊκή ρύθμιση χρέους του 2013 δεν πρόκειται να χαθεί, αφού αυτή έχει μετατεθεί και εξυπηρετείται τυπικά από φυσικά πρόσωπα εκ μέρους όλων μας.

Βέβαια, το ερώτημα που γεννιέται, είναι πως θα μπορέσουν τα άτομα της Constructor να συνεχίσουν κανονικά τα projects τους, όταν όλοι θα γνωρίζουν ότι τα έξοδα αυτά υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι ενδεχομένως θα εμφανιστούν ξανά μπροστά μας ως νέα.... χρέη.

Η απάντηση επί της οθόνης....

Σάββατο, Ιουλίου 02, 2022

(105.486/3.891) "Πατέρα", κοίτα μας & μη φοβάσαι πια. Τα "παιδιά σου" τα κατάφεραν.....

Σε μια συγκλονιστική αφιέρωση προχώρησαν οι "38 ήρωες" του #Domatiaki, με την εμπρόθεσμη ηρωική λήξη της πρώτης φάσης των εργασιών -κόντρα σε θεούς και δαίμονες- που συνέπεσε εντελώς τυχαία ανήμερα της παγκόσμιας ημέρας του πατέρα, την Κυριακή 19 Ιουνίου.

Φυσικά, δεν είναι σε καμία περίπτωση "ηρωική" επειδή ολοκληρώθηκαν τα έργα, αλλά η (πολύ δύσκολη) αρχή έγινε και ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Κάτι τέτοιες στιγμές, όπως είναι εύλογο, έρχονται στο μυαλό τα λόγια του... "πατέρα" του #Domatiaki, που στο άκουσμα και μόνο αυτής της προσπάθειας, εξέφραζε τις επιφυλάξεις του και τον προβληματισμό του για το εάν θα τα καταφέρουμε.

Σήμερα λοιπόν, μετά από την ηρωική αυτή προσπάθεια, δε θα μπορούσαν να μην έρθουν στο μυαλό και στο νου τα λόγια αυτά, με εκτεταμένο μάλιστα τρόπο και από πολλά αδέλφια της προχθεσινής συνέλευσης.

Ομόφωνα λοιπόν, αφιερωμένο από τους.... "38 ήρωες" στον... "πατέρα μας", που ελπίζουμε να... μας είδε από εκεί ψηλά και να χαμογέλασε από ικανοποίηση, αφού το έργο αυτό σε μεγάλο βαθμό είναι... δικό του.

Η προσπάθεια φυσικά κάθε άλλο παρά σταματάει, αφού τώρα έχουμε μπει για τα καλά στο χορό και πρέπει να.... "χορέψουμε". Χρόνος για χάσιμο δεν υπάρχει, και το δόγμα "ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ" θα είναι για μια ακόμη φορά πιο επίκαιρο από ποτέ, αφού τα μέτωπα είναι τόσο πολλά, και περιθώριο λάθους δεν υπάρχει για το παραμικρό.

Με τον λίγο αλλά πιστό ακόμα κόσμο στο πλευρό μας, και με μόνιμο σύμμαχο την πίστη στον εαυτό μας και στον διπλανό μας, την αφοσίωση και την αυταπάρνηση που τόσα χρόνια δείξαμε ως σταθερά που διαφυλάξαμε σαν κόρη οφθαλμού, είναι σίγουρο ένα πράγμα: Όχι ότι θα επιτύχουμε το τέλειο, πράγμα για το οποίο θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις, αλλά ότι θα παλέψουμε για να φθάσουμε όσο πιο κοντά σε αυτό μπορούμε.

Καλή δύναμη και καλό αγώνα αγαπημένα μου αδέλφια.

Καλή εβδομάδα και καλό μήνα να έχουμε.

Ίσως ο πιο σημαντικός μήνας της σύγχρονης ιστορίας μας, που μπορεί να γείρει την πλάστιγγα προς τη μεγάλη νίκη και τη νέα εποχή.

Γρηγορείτε!

Υ.Γ.1 (Για τους "εχθρούς"): Το μίσος λένε είναι η μεγαλύτερη παγίδα, γιατί σε δένει ακόμα και με το μεγαλύτερο σου εχθρό. Όταν μισείς κάποιον, στην πραγματικότητα μισείς ένα κομμάτι του εαυτού σου...

Υ.Γ.2: Είναι μια διαρκής μάχη του καλού με το κακό. Και ο θεός δεν αφήνει τους καλούς ανθρώπους....

Κυριακή, Ιουνίου 19, 2022

(105.448/3.555) Λίγες ώρες μακριά από ένα τεράστιο θαύμα: ΟΛΟΙ αύριο εδώ 07.00-22.00!

 Καλησπέρα και πάλι αγαπημένα μου αδέλφια, σας γράφω κατάκοπος και εξουθενωμένος από την καρδιά του πιο γνήσιου και πιο λατρεμένου σημείου αναφοράς μας, από το κέντρο επιχειρήσεων του δωματίου.

Θα μιλήσω για 2 κόσμους που για μια ακόμη φορά έδειξαν από την αρχή τις διαθέσεις τους, και συγκρούστηκαν μετωπικά, σφοδρά και με μεγάλη ένταση...

Από τη μια ήταν και εξακολουθούν να είναι οι ήρωες του #Domatiaki, οι ήρωες τεχνικοί, εργοδηγοί, εργάτες για την ανάγκη του μεγάλου έργου, ή απλά αλληλέγγυοι εθελοντές. Οι Constructor Military Forces του Domatiaki μας, που έδωσαν και την ψυχή τους από την πρώτη μέρα του Ιουνίου που μπήκε επιτέλους το κομπρεσέρ μαζικά -μετά τα δοκιμαστικά που είχαν προηγηθεί- με σκοπό να ανεβάσει επιτέλους επίπεδο, και να σπάσει τα δεσμά, τους φόβους και τους δισταγμούς 8 σιδηροδέσμιων ετών.

Τα έργα από την πρώτη μέρα είχαν πάει πάρα πολύ μπροστά από το χρονοδιάγραμμα, και επικράτησε ενθουσιασμός, όμως πολύ σύντομα, δεν άργησε να έρθει η απάντηση από τους ταγματαλήτες και το πουταναριό. Προσπάθησαν με κάθε μέσο να μας πάνε πίσω, λες και ήξεραν μέσα τους ότι η επιτυχία μας θα τους πονούσε πολύ, και σαν να καταλάβαιναν ότι αυτό το έργο θα ήταν η απαρχή της εκτόξευσης του δωματίου μας, και δεδομένου ότι είχαμε σπάσει όλα τα δεσμά ετών φόβων και δισταγμού, καταλάβαιναν ότι η αρχή ήταν το ήμισυ του παντός, οπότε και "πάλεψαν λυσσαλέα" να μας σταματήσουν.

Λίγο οι εξετάσεις, λίγο η μπατσαρία κάθε λίγο, όσο και αν πάλευαν τα παιδιά μετά από μέρες και σε πολύ στενά χρονικά περιθώρια να... "ρεφάρουν", το έργο άρχισε να γίνεται οριακό, και τελικά να μένει πίσω από το χρονοδιάγραμμα.......

Την Τετάρτη εξασφαλίστηκε παράταση μέχρι τη Δευτέρα στις 08.00 για την παράδοση του, από τις εταιρείες που παραχώρησαν τον εξοπλισμό. Και φυσικά, την Παρασκευή αντί για συνάντηση, έγινε γενικό κάλεσμα για να διατεθούν στη μάχη μας όσο το δυνατόν περισσότερα χέρια...

Σήμερα Σάββατο, έγινε ένα ακόμη πολύ μεγάλο βήμα, και πλέον αύριο -τελευταία μέρα της προσπάθειας μας- περιμένουμε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, για την ολοκλήρωση του.

Έχει μείνει ένα ελάχιστο κομματάκι στο βόρειο τομέα, που -πρώτα ο θεός- σε μερικές ώρες θα έχει ολοκληρωθεί, ακόμα και το πρωί, και μετά θα ξεκινήσουν οι εργασίες ολοκλήρωσης και οι μικροδιορθώσεις.

Αν όλα πάνε καλά, αύριο θα μιλάμε για ένα τεράστιο άθλο, μια εμφατική νίκη που βρήκε πολύ μεγάλη απήχηση στην κοινωνία, ενάντια στα πουτσιλίκια και τις πουστιές που για μια ακόμη φορά απλόχερα και κακοπροαίρετα δεχτήκαμε από τους γνωστούς κύκλους.

Φωτογραφίες δεν ανεβαίνουν για.... το γούρι και για να μη ματιάσουμε το έργο.

Όσοι νιώθετε ή νιώσατε ποτέ μέλη του δωματίου, όσοι βρεθήκατε έστω μια φορά στις συνελεύσεις ή στις αποστολές, όσοι συντονιστήκατε έστω μια φορά στο ραδιοδίκτυο, στο intranet, στις αναλογικές ή ψηφιακές συχνότητες, όσοι πιστέψατε ή ταξιδέψατε κάποτε μαζί μας στο όνειρο, καλείστε να βοηθήσετε να ολοκληρωθεί το πολύ σημαντικό αυτό έργο, που θα μας δώσει φτερά για τη συνέχεια.

Είναι τεράστια η χαρά για το γεγονός ότι επιτέλους ξεκίνησε αυτό το βαλτωμένο έργο, είναι τεράστια η προσδοκία για το καλύτερο που έρχεται, και είναι απίστευτη η αγωνία και η προσμονή μας για αυτό, όπως και για να αποφύγουμε τα λάθη σε αυτή την όμορφη διαδρομή.

Καλή ξεκούραση και με τη νίκη αύριο.

Περιφρουρήστε το δωμάτιο από νωρίς και βάλτε όλοι ένα χεράκι να μπούμε επιτέλους στη νέα εποχή.....

Ευχαριστούμε όσους μας στήριξαν και μας στηρίζουν κόντρα στις πούστικες επιθέσεις, και όλοι μαζί συνεχίζουμε μέχρι τη νίκη!

Παρασκευή, Μαΐου 27, 2022

(105.091/3.254) DOMATIAKI, ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΣΟΥ....

Στην πιο κομβική στιγμή του έχει μπει το Domatiaki, αφού σε λίγο καιρό συμπληρώνονται τρία χρόνια τέλματος, τρία από τα χειρότερα χρόνια όλων των εποχών μας. Θυμίζουμε ότι το 2019 ήταν χρονιά που -όπως και τώρα- το δωμάτιο είχε ξεκινήσει μετά από καιρό την ανοδική πορεία και την ανάκαμψη του, είχε μπει σε προγραμματισμένη και συστηματική δουλειά ή οποία είχε ξεκινήσει να φέρνει εκτός από ανεβασμένη ψυχολογία, και απολύτως μετρήσιμα και ορατά αποτελέσματα.....

Λίγο αργότερα όμως, όπως όλοι θυμόμαστε, τα πράγματα πήγαν.... κατά διαβόλου, λόγω των καταστάσεων κυρίως, αλλά και των εγκληματικών επιλογών.

Το 2020 είχαμε υποσχεθεί ότι μέχρι πέρυσι τέτοιο καιρό, θα ανοίξουμε όλα τα μέτωπα, και θα ξεκινήσουμε τον μεγάλο... ορυμαγδό με τις τελικές εργασίες αναβάθμισης και ανακαίνισης του αγαπημένου μας δωματίου. Όμως οι εξελίξεις που ακολούθησαν, τα δικαστικά έξοδα και οι αυτόφωρες συλλήψεις, έβαλαν για μια ακόμη χρονιά ταφόπλακα σε αυτές τις προσπάθειες....

Το χειμώνα του 2021, μετά από την πιο μαύρη χρονιά στην ιστορία, και βγαίνοντας από 3ετές τέλμα, σε μια συνέλευση πήραμε όρκο μαζί με τους constructors, ότι την Άνοιξη, μόλις ανοίξει ο καιρός, λίγο μετά τον Απρίλη, θα μπουν τα κομπρεσέρ και τα μηχανήματα μας σε φουλ ρυθμούς....

Το χρονικό σημείο αυτό έχει ήδη φτάσει, η ψυχολογία είναι ακμαία και πολύ υψηλή, και είμαστε μόλις μια συνέλευση μακριά από ένα ιστορικό πράσινο φως, που θα ανοίξει διάπλατα το δρόμο για το μέλλον του δωματίου μας, και θα εκπληρώσει τους όρκους που παίρναμε και το 2020, και πέρυσι οι λίγοι ρομαντικοί τότε και κρυμμένοι στα χαρακώματα του αγώνα.

Είναι πολύ σημαντικό, ότι δεν μπορούν -όχι να κυριαρχήσουν, αλλά- να υπάρξουν καν δεύτερες σκέψεις για οπισθοδρόμηση, ή για ακύρωση εκ νέου αυτού του μέγάλου βήματος ολοκλήρωσης του δωματίου μας σε όλα τα επίπεδα. Δε μπορούμε, ούτε επιτρέπεται νομίζουμε, να επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος, να συνεχίζουμε την εσωστρέφεια και τα μνημόσυνα για τα χρόνια που χάθηκαν και τις λάθος επιλογές, αλλά πρέπει και επιβάλλεται να κοιτάξουμε μπροστά και να ανοίξουμε όλα τα μέτωπα. Ειδικά τώρα, που -όπως είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ-, το παιχνίδι παίζεται, το δωματιάκι έχει ανακάμψει, η ψυχολογία από τις επιτυχίες και τις πρόσφατες νίκες μας έχει ανέβει κατακόρυφα, και όπως φαίνεται, ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ -ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ- Η ΩΡΑ ΣΟΥ ΔΩΜΑΤΙΑΚΙ......

Απόψε και το Σάββατο, δεν περισσεύει κανείς. Δεν μπορώ καν να φανταστώ, ότι δεν θα υπάρξει κόσμος και απαρτία, οδηγώντας το δωμάτιο σε μια ακόμη χαμένη χρονιά και απαξίωση. Δε μπορώ καν να φανταστώ, ότι υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα, όσους συναισθηματισμούς και να έχουμε, να μην υπερψηφιστεί (με συντριπτική πλειοψηφία -ακόμα και ΟΜΟΦΩΝΑ θα τολμήσω να πω) η οριστική ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ στο παρελθόν, και η εκκίνηση της διεκδίκησης για το δίκαιο και για το μέλλον μας. 

3 Χρόνια ήτανε πολλά, πουτ@νες ερχόμαστε ξανά...

Και αυτή τη φορά.... Κανένας δε μπορεί να μας σταματήσει ή να ανακόψει το χείμαρρο που έρχεται κατά πάνω σας πουτ@νες....

Γρηγορείτε αδέλφια!

Δυνατές Παρασκευές σημαίνει ΜΑΓΙΚΕΣ καθημερινές.

Κομπρεσέρ να δω αυτό το Σάββατο και θα τρελαθώ.....

Σας περιμένουμε αδέλφια!!!!!

Κυριακή, Μαΐου 22, 2022

ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ CONSTRUCTORS του Domatiaki........ !

Δεν έχει προηγούμενο αυτό που συνέβη τις τελευταίες μέρες στο δωμάτιο, το οποίο τους έχει αφήσει όλους άφωνους και είναι όλοι πολύ περήφανοι για το τεχνικό τμήμα, τους λεγόμενους... "Constructors"....

Θυμίζουμε το μεγάλο ατύχημα που είχε ο επικεφαλής της ομάδας με το ηλεκτρικό του όχημα, το οποίο έκτοτε τέθηκε σε ακινησία και έγιναν συνεχιζόμενες προσπάθειες εκτίμησης και αποτίμησης των ζημιών, καθώς και προσπάθειες με την εταιρεία για ενημέρωση του κόστους των ανταλλακτικών.

Επίσης, έγιναν κάποιες πρώτες άμεσες επισκευές, στα πιο απλά σημεία, τα οποία όμως δεν κατέστησαν δυνατό να γίνει ξανά λειτουργικό το όχημα.

Έτσι, ο καιρός περνούσε, και η μετακινήσεις γίνονταν αρχικά με το Ι.Χ. αυξάνοντας κατά πολύ τα έξοδα μετακίνησης της ομάδας, και όταν αυτό χτύπησε κόκκινο -ο ίδιος περνούσε και ένα διάστημα με σοβαρό πρόβλημα υγείας- τέθηκε η ιδέα να επισκευαστεί άλλο αντίστοιχο παροπλισμένο μας όχημα, το οποίο σάπιζε στο Parking και το εργαστήριο του δωματίου.

Η επισκευή έγινε, και έτσι προσωρινά ξεκίνησαν οι μετακινήσεις με αυτό, όμως αυτό φάνταζε -και ήταν- μια προσωρινή λύση, αφού καμία σχέση δεν είχε το όχημα 10ετίας που επισκευάστηκε, με το υπερσύγχρονο υβριδικό όχημα τελευταίας τεχνολογίας που ήταν κατεστραμμένο σχεδόν ολοκληρωτικά.

Η προσπάθεια συνεχίστηκε αδιάκοπα από τα παιδιά των constructors, αφού αποτελούσε και θέμα τιμής για τους ίδιους, η αποκατάσταση του οχήματος του επικεφαλής τους. Με τον καιρό αλλάχθηκαν η κατεστραμμένη ορθοπεδική σέλα, τα κλειστά ρουλεμάν των τροχών, τα σπασμένα πεντάλ, αλλάχθηκε ένας δίσκος από το δισκόφρενο, μια τσιμούχα άξονα, ενώ δρομολογήθηκε η αντικατάσταση μεσαίας τριβής και κασετίνας/σασμάν τροχού.

Το πρόβλημα στο μοτέρ, όμως, φάνταζε ανυπέρβλητο, αφού το κατεστραμμένο hall sensor, δεν άφηνε καμία πιθανότητα επαναλειτουργίας του μοτέρ, εκτός εάν βρισκόταν ακριβώς το ίδιο ανταλλακτικό -που δεν υπάρχει πουθενά- ή εκτός εάν αντικαθίσταντο και τα 3 hall sensor με ίδιου τύπου, πράγμα που απαιτούσε παραγγελία με μεγάλο ποσό και μεγάλο διάστημα αναμονής, από την Αμερική.


Η παραγγελία έγινε, αλλά όσο ο καιρός περνούσε, τα παιδιά των constructors "κάθονταν σε αναμμένα κάρβουνα", μέχρι που έπεσε ένα βράδυ η ιδέα, να προσπαθήσουμε με το μικροσκόπιο, να κολλήσουμε καινούρια λεπτά πόδια, στις αναμονές του chip, οι οποίες στην ουσία δεν υπήρχαν, αφού είχαν κοπεί σύριζα από το πλαστικό.

Την άλλη μέρα, το "χειρουργείο" είχε στηθεί, τα παιδιά με το μικροσκόπιο είχαν στήσει το κατεστραμμένο hall sensor σε ένα μανταλάκι στο κάτω μέρος του μικροσκοπίου, ενώ στο επάνω μανταλάκι είχαν τοποθετήσει το πιο λεπτό και πιο εύκαμπτο καλώδιο που διαθέτει η αποθήκη ηλεκτρονικών μας, έχοντας ήδη βάλει λίγη κόλληση στο άκρο του.

Αποφασίστηκε να κολλήσουμε πρώτα το μεσαίο ακροδέκτη, για να μπορούμε στη συνέχεια να συνεχίσουμε να δουλεύουμε εξίσου άνετα, με τα 2 ακριανά.

Οι προσπάθειες πήραν... μέρες, καθώς συνήθως όταν κολλούσε το μεσαίο πόδι, στη συνέχεια ξεκολλούσε, ή όταν κολλούσαν δυο πόδια, στη συνέχεια ξεκολλούσε κάποιο, ή, μια φορά, μετά από  ώρες σερί προσπάθεια, όταν κολλήθηκαν επιτέλους και τα τρία, κάποιο ξεκόλλησε κατά την προσπάθεια επανατοποθέτησης του Hall Sensor στο μοτέρ.

Τότε, τα παιδιά αποφάσισαν να σταματήσουν την προσπάθεια. Όμως η επιμονή ενός από τα μέλη των τεχνικών, για μια ακόμη τελευταία προσπάθεια, απέδωσε καρπούς, αφού τελικά πράγματι κολλήθηκαν ξανά και οι 3 σπασμένοι ακροδέκτες, και το Hall Sensor τοποθετήθηκε με επιτυχία.


Η αγωνία χτύπησε κόκκινο, όχι τόσο γιατί διακυβευόταν κάτι πολύ σοβαρό, αλλά γιατί είχε ξοδευτεί ατελείωτος χρόνος, θέληση, πίστη και προσπάθεια, ενώ και η κούραση μετά από τόσες ώρες στο μικροσκόπιο με τα καλάι και τα κολλητήρια, ήταν τεράστια.

Συνδέθηκε το μοτέρ με τον controller, και τοποθετήθηκε προσωρινά ο τροχός... Τροφοδοτήθηκε από την μπαταρία, και μια πρώτη ένδειξη ήταν πολύ ενθαρρυντική, αφού στο display δεν εμφανιζόταν πια το error code. Τραβάμε την πρώτη γκαζιά, και το μοτέρ λειτουργεί κανονικά. Η χαρά απερίγραπτη. Ήταν ξεκάθαρα, τεχνικά ή μεγαλύτερη μας επιτυχία.


Η συνέχεια, γνωστή. Η μαμά εταιρεία αποστέλλει ολόκληρο το μοτέρ δωρεάν για αντικατάσταση, κρίνοντας ότι η βλάβη είναι μη επισκευάσιμη. Και εμείς? Κολλάμε τα 3 ποδαράκια μεταξύ τους με θερμόκολλα και σιλικόνη για να αντέξουν στους κραδασμούς, και κλείνουμε το μοτέρ για δοκιμαστική χρήση....

1 Εβδομάδα μετά, και έχοντας διανύσει ήδη πάνω από 150km, το μοτέρ λειτουργεί κανονικά. Και ως γνωστόν, όταν δουλεύει κάτι, δεν το πειράζουμε.....

Ένα μεγάλο μπράβο στα αδέλφια μας....

Μας κάνατε υπερήφανους!

Υ.Γ: Τα παιδιά της constructor δήλωσαν ότι θα συνεχίσουν να παρέχουν το τεχνικό support στο δωμάτιο, όποτε και για όσο χρειαστεί, και να παρέχουν τις πολύτιμες και υψηλού επιπέδου υπηρεσίες τους για ένα..... ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΜΑΤΙΑΚΙ, όπως είναι και το μότο μας.....

Πέμπτη, Μαΐου 12, 2022

(105.005) ΠΟΛΥ κρίσιμη -μετά τις τελευταίες εξελίξεις- η αυριανή συγκέντρωση. ΟΛΟΙ στο δωμάτιο στις 20.00 #b_there#!


Όπως έχετε καταλάβει, δεν απαντάμε πια μεμονωμένα σε ψευδείς/συκοφαντικές είτε κατευθυνόμενες φήμες και πληροφορίες για εμάς. Το ότι μπαίνουν κάποιοι στη σελίδα και δε βλέπουν ενημερώσεις, το χρησιμοποιούν για να επιβεβαιώσουν τα ψέματα που κυκλοφορούν...

Το #Domatiaki πετυχαίνει και αυτό πάντα (θα) πονάει.

Πετυχαίνει στο πεδίο, που αυτή την περίοδο έχει ξεσκουριάσει για τα καλά βοηθώντας συμπατριώτες και φίλους κατά της παράνομης εισβολής/γενοκτονίας του μακελάρη, ενισχύοντας την άμυνα. Η άμυνα και οι καταδρομικές θα συνεχίσουν.-

Πετυχαίνει στις εργασίες των constructors που έχουν ξεμπλοκάρει για τα καλά, και έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο.

Πετυχαίνει νίκες στις δικαστικές διώξεις, πράγμα πολύ σημαντικό, αφού όπως είναι γνωστό, δεν υπάρχει νομική ομάδα είτε νομική εκπροσώπηση.

Πετυχαίνει στις διαπραγματεύσεις και στις κρίσιμες επιλογές, και τις δύσκολες αποφάσεις.

Πετυχαίνει στην οικονομική διαχείριση όλων των projects.

Πετυχαίνει στον προγραμματισμό, τη μεθοδικότητα, την αυτάρκεια και την ασφάλεια των εγκαταστάσεων του.

Και όπως είναι γνωστό, όταν κάτι ή κάποιος πετυχαίνει, πέφτουν όλοι να τον φάνε. Όταν το singularity προχωράει και ανεβαίνει επικίνδυνα, με κάποιο μεταφυσικό τρόπο, είναι σαν να το καταλαβαίνει μια αόρατη δύναμη στο σύμπαν, και ξαφνικά συνωστίζονται όλοι συντονισμένα για το ποιος θα πρωτομπεί τροχοπέδη εναντίον μας.

Αυτό πλέον δε μας εκπλήσσει καθόλου, αφού πραγματοποιείται με μεγάλη συνέπεια και ακρίβεια εδώ και πάρα πολλά χρόνια, οπότε το έχουμε δεχτεί όλοι ως κάτι δεδομένο.

Παλεύουμε καθημερινά για το θαύμα, για λίγο παραπάνω από το εφικτό, για την έκπληξη, για το ανθρωπίνως αδύνατο. Αυτό φυσικά προϋποθέτει πολλές θυσίες, μεγάλη αφοσίωση και τεράστια αυταπάρνηση, για να ξεπεράσεις καθημερινά εαυτόν....

Και όπως είναι λογικό, πέραν της τεράστιας κόπωσης/εξουθένωσης -κυρίως ψυχικής-, στα χαρακώματα και όταν έχεις αδειάσει τελείως, πάντοτε θα υπάρχουν και στιγμές που θα πέσεις, που θα λυγίσεις προσωρινά, που θα πεις μέσα σου: "Είναι ανθρωπίνως αδύνατο αυτό που παλεύω να επιτύχω.....". 

Επιβάλλεται όμως να σηκωθείς και να συνεχίσεις την προσπάθεια, και αυτό με συνέπεια και τεράστιες επιπτώσεις για εμάς, κάνουμε και θα εξακολουθήσουμε -προς απογοήτευση πολλών, που διαβάζουν μάλιστα τις γραμμές αυτές- να κάνουμε.

Ευτυχώς λοιπόν, σχεδόν πάντα ακολουθεί μέσα μας η σκέψη: "Σίγουρα είναι ανθρωπίνως αδύνατο; Αυτό είναι πολύ μεγάλη κουβέντα...". Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, για να φτάσεις στο τελικό συμπέρασμα ότι κάτι είναι.... "ανθρωπίνως αδύνατο", θα πρέπει να το παλέψεις με κάθε μέσο μέχρι τελικής πτώσης. Όχι μόνο εσύ, όλοι μας ανεξαιρέτως!

Κάπως έτσι, βρίσκουμε τη δύναμη και στεκόμαστε ΟΡΘΙΟΙ στα δύσκολα, συνεχίζουμε ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ χωρίς κανένα σύμμαχο πια, και επιτέλους αντιστεκόμαστε και στεκόμαστε απέναντι σε κάθε -τόσο προβλέψιμη πια- πούστικη επίθεση και προσπάθεια εξόντωσης μας.

Αύριο από νωρίς ΟΛΟΙ επιβάλλεται να είμαστε στο γνωστό σημείο, για να καθορίσουμε τα επόμενα βήματα μας, μετά τις τελευταίες εξελίξεις και επιθέσεις που δεχτήκαμε το τελευταίο 15ήμερο.

Ραντεβού εκεί που πρέπει αδέλφια.......

Τετάρτη, Μαρτίου 02, 2022

Το #Domatiaki_paradeisou μεγαλώνει... Καλό ταξίδι Χάρη, Μίμη....



Στη μαυρίλα των εποχών που ζούμε, ήρθε να προστεθεί η απώλεια δύο ακόμη αγαπημένων ανθρώπων, βυθίζοντας ακόμα πιο χαμηλά, στο πιο βαθύ πένθος την οικογένεια του Domatiaki.

Δεν υπάρχουν λόγια πια...

Να μας προσέχετε από εκεί ψηλά αδέλφια.

Καλό ταξίδι.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 18, 2022

Δάκρυσαν και οι πέτρες στο δωματιάκι: 5 ήρωες εμφανίστηκαν από το πουθενά και δίνουν το φιλί της ζωής!


Η αλήθεια θα λάμψει όσα στημένα κατηγορητήρια και αν στήσετε, όσα ψέματα κι αν πείτε. Ακόμη και όταν άτομα έχουν αφεθεί στην τύχη τους, ακόμα και αν απέναντι εκτός από στημένα κατηγορητήρια και στημένες διώξεις, υπάρχουν και πανίσχυρα συμφέροντα, πολυεθνικές, παραδικαστικά και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο...

Μόνο συγκίνηση και υπερηφάνεια για εσάς που ήρθατε αδέλφια. Είναι κάτι το μοναδικό, εκεί που έχεις αφεθεί στη μοίρα σου και δεν περιμένεις τίποτε άλλο, πέραν από τις ποινές των 5 ετών, να έρχονται ξαφνικά μια μαγική Παρασκευή από το πουθενά 5 ήρωες για να σε στηρίξουν. Θα είναι για πάντα οι... από μηχανής θεοί μας...

Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Είναι όμως τόσο μαγικό το συναίσθημα. Τόσο δυνατό...

Κανείς δεν έχει αυταπάτες.

Και να κερδηθεί αυτή η μάχη, και να γλιτώσουν τα αδέλφια μας τη φυλακή, οι ελπίδες δεν είναι με το μέρος μας για να επιβιώσει το δωμάτιο.

Όμως όσο ζω ελπίζω.

Η ελπίδα πεθαίνει πάντοτε τελευταία.

Και κάθε νίκη φέρνει ελπίδα.

Κάθε νίκη φέρνει αυτοπεποίθηση.

Και έχουμε τόσο πολύ ανάγκη. Από μια νίκη. Από μια στήριξη σαν κι αυτή....

Από βοήθεια.

Ευχαριστούμε....

Γρηγορείτε!

Εκπέμπουμε S.O.S, ζητείται αλληλεγγύη έστω στο ....και πέντε!

Η επιβίωση πρέπει να γίνει "καταδρομικός" στόχος στη μνήμη των νεκρών μας....