Τετάρτη, Νοεμβρίου 12, 2008

214.309 ::: ΤΕΛΟΣ :::

Κάπου εδώ τελειώνει αυτή η ιστορία. Αυτό είναι το τελευταίο της κεφάλαιο...
Όλα ξεκίνησαν το 1996 και τελικά καθόρισαν μια ολόκληρη ζωή μέσα σε 3 μήνες. Όχι μόνο τη δικιά μου, ή και ακόμη 10 γνήσιων ανθρώπων. Όλων.

Μια ιστορία για κάποιον μικρό Jim, που με επαναστατικές απόψεις για την εποχή, λειτουργώντας με το συναίσθημα και με οτι πιο γνήσιο να τον συντροφεύει, μαζί με μερικά ακόμη άτομα που τον ακολούθησαν, προσπάθησε να αντέξει στο χρόνο αυτό το όμορφο δόγμα. Χωρίς ποτέ να συμβιβαστεί. Δεν έχει σημασία αν τα κατάφερε, αλλά πόσο πολύ ήθελε και προσπάθησε.

Κάπως έτσι λοιπόν θα τελειώσει η ιστορία μας. Μια ιστορία για τον Έρωτα. Την Αγάπη. Την Φιλία. Τις Σχέσεις. Τα Ιδανικά. Τις Αρχές. Τα Πιστεύω. Μια ιστορία όπου όλοι οι ήρωές της κυνηγάνε να ζήσουν το καλύτερο.. Ακόμα και όταν αυτό είναι ανέφικτο... Κάποιοι θα επιλέξουν το πάθος... Κάποιοι άλλοι την αγάπη. Και κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν μέσα από την μοναξιά τους να περιμένουν και να ελπίζουν, όπως κάναμε πιστά τόσα χρόνια... Ποτέ δεν έγιναν όλοι παρέα μεταξύ τους. Είχαμε όμως όλοι ένα κοινό...
Ο έρωτας λένε πως σου δίνει ζωή, και το ίδιο εύκολα σου την παίρνει... Μερικοί πιστεύουν πως σε κάνει πιο δυνατό.... Και άλλοι τον φοβούνται...

Νιώθω οτι δεν ανήκω πια σε αυτό που εκτυλίσσεται τα τελευταία χρόνια γύρω μου. [Γεμίσαμε "μπουρδέλα", πουτάνες, υποκριτές, πούστικες συμπεριφορές, εγωισμούς, πισώπλατα μαχαιρώματα, ψέματα, και ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και το συμφέρον του. Γεμίσαμε ανθρώπους μιας καπιταλιστικής κοινωνίας, όπου ο καθένας "μετράει" για τον άλλο μέσα από το αμάξι, το κινητό του, το σπίτι και τα Gadgets του. Όπου αυτοσκοπός είναι (να κάνουμε) οτι δεν έχουμε ανάγκη κανέναν, και οτι τα καταφέρνουμε όλα μόνοι μας. Να αρνούμαστε. Να φοβόμαστε. Και όλοι να κοιτάνε το περιτύλιγμα, εξωτερικά]. Η ζωή μου δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Ή μάλλον κανένας άλλος δεν ζεί με τον τρόπο που ζω εγώ. Και αυτό ίσχυε σχεδόν πάντα. Δεν μπορώ να είμαι άλλο ένα τετραγωνάκι στον χάρτη, που κανείς δεν ξέρει που αναβοσβήνει. Δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο, στον οποίο να μπορώ να διηγηθώ τις ιστορίες της ζωής μου και να με πιστέψει, να με νιώσει. Να μοιραστώ στιγμές, συναισθήματα. Και δεν έχω άλλο χώρο μέσα μου, για να τις κρατάω μόνο για εμένα.... Πνίγομαι.
Σαββατοκύριακα, εβδομάδες, μήνες. Μέσα. Καλοκαίρια, Χριστούγεννα, Πάσχα, Γιορτές... Μόνος. Χωρίς να χτυπάει το τηλέφωνο. Χρόνια, μέχρι αυτό να αλλάξει. Όλα να αλλάξουν... για τόσο λίγο πάντα.

Κάποιος δικός μου άνθρωπος που μοιραζόμουν όλα αυτά δεν θα μου ξαναμιλήσει ποτέ ξανά. Πάλι, στο ίδιο έργο θεατές? Και όλα θα είναι όπως πρίν. Ή μάλλον πολύ χειρότερα για μερικά χρόνια. Όμως εγώ δεν αντέχω άλλο να το περάσω αυτό. Αυτή την εναλλαγή.
Όλοι έχουν κάποιες σταθερές, κάποιες αναφορές. Όλοι στη ζωή έχουν έναν κύκλο, μια συνέχεια. Ενώ εγώ? Τι έχω εγώ?

Λέω να μην έρθω στο μέλλον. Λέω να μείνω εδώ καλύτερα.
Στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα. Μέσα μας? Τίποτα!

Ναι, είχα πεί οτι θα αποφασίσετε κι εσείς για αυτή τη στιγμή. Για το πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία.
Ναι. Μέχρι εδώ όμως. Από εδώ και πέρα δεν διαλέγεις ούτε εσύ, ούτε εγώ.

Θα είμαι μαζί σου, σε ότι κι αν κάνεις. Και φρόντισε να έχεις την πιο όμορφη ζωή, γιατί δεν θα είσαι μόνη...

Δεν θέλω να ξεχάσω. Και κανείς δεν ξεχνά. Μόνο άμα το θελήσεις ξεχνάς...

Που ξέρεις? Μπορεί στο μέλλον να ξανασυναντηθούμε. Και τα πράγματα να είναι τότε πιο εύκολα. Για όλους μας.

Η ιστορία πλησιάζει στο τέλος της...
Δεν το ξέρω ακόμα... Δεν το έχω ζήσει, γι'αυτό.

Καλή αντάμωση.

Αντίο.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 24, 2008

213.830 ::: Αλλάζεις αλλάζεις και με τρομάζεις....

Μου ήταν πάντοτε αδύνατον να πιστέψω, ότι άτομα που ένιωθα τόσο κοντά μου, μπορεί μια μέρα να μην μου ξαναμιλούσαν. Και ένιωθα πολύ άσχημα στη σκέψη ότι κάθε μέρα που περνάει, απομακρύνεται όλο και περισσότερο αυτό, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι για να το αλλάξω.

Κι όμως, ο άνθρωπός μου, που μοιράστηκα τα πάντα, ο πιο κοντινός μου άνθρωπος, που επικοινωνούσε μαζί μου κάθε μέρα, που μου εμπιστευόταν το σπίτι του, το αυτοκίνητό του, που μοιράστηκε μαζί μου τις καλοκαιρινές του διακοπές, ένιωθα πως δεν θα με ξαναπάρει ποτέ. Πως δεν τον νοιάζει πια τι κάνω και που βρίσκομαι. Πως δεν θα είναι πια κοντά μου ποτέ ξανά. Ούτε καν σαν φίλη. Αυτό είναι και η πιο επώδυνη αίσθηση. Ίσως χειρότερη και από τον θάνατο. Όταν ο άνθρωπος σου είναι κάπου εκεί έξω, μοιράζεται μαζί σου τα ίδια προβλήματα, την ίδια καθημερινότητα, στην ίδια πόλη, με τις ίδιες συνθήκες, κι όμως, για κάποιο λόγο δεν θα σου ξαναμιλήσει ποτέ. Και αυτό γίνεται ακόμα χειρότερο, όταν αυτός σου ανακοινώνει κάτι τέτοιο από το τηλέφωνο, και δεν δέχεται καν να σε δει από κοντά έστω για μια τελευταία φορά και να σε ακούσει, βγάζοντας μια κοινή απόφαση για τη σχέση μας.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποιες σταθερές. Κάποιες αναφορές. Εγώ πλέον δεν τις είχα. Τουλάχιστον όχι όπως ήταν μέχρι πριν λίγο καιρό. Όσοι με ήξεραν λίγο καλύτερα ήξεραν ότι δεν θα το πέρναγα ποτέ αυτό μαζί με άλλους, ή με πολλές εξόδους, καταχρήσεις και ουσίες, αλλά κάπου μόνος και απομονωμένος για ένα μεγάλο διάστημα. Θα έπρεπε να ψάξω το μέρος που θα έμενα για το επόμενο διάστημα, μέχρι το νέο έτος. Αυτό δεν θα έπρεπε να ήταν κοντά σε κανέναν. Σε τίποτα που να έχει σχέση με εμένα και το παρελθόν μου.

Κανείς δεν θα ήξερε που είμαι, και κανείς δεν θα μπορούσε να με βρεί. Τηλέφωνα κλειστά, λιτή ζωή, και μοναξιά. Ατελείωτο περπάτημα στα όμορφα και καταπράσινα στενά, και σκέψεις για το επόμενο βήμα. Περισυλλογή και πολύ διάβασμα. Και Μουσική.

Ίσως να ήταν καλύτερα όλοι χωρίς εμένα και μακριά μου. Εγώ όμως ένιωθα χαμένος, μόνος. Ένιωθα ότι γύρω μου είχαν αλλάξει όλα. Όλοι. Είχαν προχωρήσει, κι εγώ κουβαλούσα ακόμη το παρελθόν μου χωρίς να μπορώ να προχωρήσω ποτέ με επιτυχία στο επόμενο σταθερό βήμα.

Έχουν αλλάξει όλα. Όλοι. Ψάχνω να βρω μια εικόνα που να μοιάζει με πριν, και δεν υπάρχει. Το νέο, δικό μου, προσωπικό σπίτι, ήταν η αρχή μιας νέας εποχής. Έστω και με ενοίκιο για αρχή. Ο στόχος εκπληρώθηκε. Ο χώρος μου, το σημείο αναφοράς μου, είναι γεγονός.

Όταν δημοσιευτούν αυτές οι γραμμές, ίσως για εσένα να είναι αργά. Όσοι διαβάσετε έγκαιρα το κείμενο αυτό, και θέλετε να μοιραστείτε λίγες γνήσιες στιγμές, μερικά συναισθήματα, ή απλά να πιείτε ένα τελευταίο ποτό μαζί μου, την Παρασκευή 24/10 Joe Claussell @ Venue, και το Σάββατο 25/10 Nameday party στην οδό Αγάπης 34, στη Βάρκιζα.

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 17, 2008

213.022 ::: Στόχοι 2008-9 :::

Καλημέρα αγαπημένα μου αδέλφια, καλημέρα και σε όσους γνήσιους ανθρώπους διαβάζουν ακόμα το δωματιάκι. Όσο μακριά και αν βρίσκεστε, όσο καιρό και αν έχετε να έρθετε στο πραγμάτικό δωματιάκι μας...

Όπως κάθε χρόνο (θα θυμάστε οι παλιότεροι), έτσι και φέτος, μετά από τον απολογισμό των στόχων της περασμένης χρονιάς, ξεκίνησε η διαδικασία ορισμού νέων στόχων για τη νέα σεζόν... Ήμουν πάντοτε απόλυτος και αυστηρός με τον εαυτό μου στον τομέα αυτό. Οι στόχοι έπρεπε να είναι πάντοτε δύσκολοι, και ο πήχης ψηλά, αλλά πάντοτε έπρεπε να είναι εφικτή η εκπλήρωσή τους, έστω και δύσκολα. Άλλωστε ήθελα να βρίσκομαι μέσα σε ένα πλαίσιο, να ξέρω τι θέλω, και να μην είμαι χαμένος σε ότι προκύψει, ή έρμαιο, βολοδέρνοντας στην τύχη μου, όπως ίσχυε πριν από αρκετά χρόνια...

Ασφαλώς και πάντοτε υπάρχει και η φωνή της καρδιάς, για την οποία δεν θα κουρατούμε ποτέ να μιλάμε από εδώ μέσα, η οποία είναι τόσο δυνατή, και για την οποία πολλές φορές έχουμε παρεκλίνει και έχουμε ξεφύγει από τον αρχικό στόχο ή τους στόχους. Ήταν και αυτό ίσως ένας λόγος που έμπαιναν οι στόχοι κάθε χρονιάς... Γιατί οι στόχοι δημιουργούνται περισσότερο με τη λογική, ενώ εμείς λειτουργούσαμε σχεδόν πάντα με το συναίσθημα και την γνήσια φωνή της καρδιάς, η οποία είναι τόσο δυνατή...

Το αξιοπρόσεκτο, είναι οτι οι περισσότεροι στόχοι εκπληρώνονται κάθε χρόνο, και αυτό προσδίδει μεγάλη ικανοποίηση, και ανοίγει πανιά για την κατάκτηση νέων λιμανιών.

Ξαπλωμένος λοιπόν σε μια ξαπλώστρα, εντελώς μόνος μου, σε μια παραλία, νωρίς το πρωί, έγραψα σε ένα χαρτάκι (με το αγαπημένο μου μολύβι και με μια γόμα στο χέρι) τους στόχους της φετινής σεζόν. Έπρεπε να συνεχίσουμε την επιτυχία σε ορισμένους τομείς μέχρι τέλους (πτυχίο στη σχολή), να καλλιεργήσουμε κάποιους τομείς της προσωπικότητας που δούλευα χρόνια με τον εαυτό μου, και να θέσουμε και νέους στόχους που σαν σκοπό έχουν την αυτονόμηση, αυτοτέλεια και αυτάρκειά μου. Ο πρώτος και βασικότερος από αυτούς, θα ήταν το δικό μου ιδιόκτητο σπίτι, και όλα όσα προαπαιτούνται για να φτάσουμε σε αυτό.

Λόγω των τελευταίων γεγονότων με τα θέματα της υγείας μου, την ανάγκη για άμεση λήψη θεραπείας, το πρόβλημα με την ασφαλιστική μου κάλυψη από τη στιγμή που έφυγα από το δημόσιο για να πάω στο ΙΚΑ, δεν θα μπορόυσε να μην είναι αυτό ο πρώτος και πιο άμεσα υλοποιήσιμος στόχος.

Αναλυτικά το χαρτάκι έγραφε:

1. Υγεία (Εγχείρηση - Θεραπεία ***********, Διατροφή, Ιδιωτική Ασφαλιστική Κάλυψη) -> Άμεσα

2. Πτυχίο (Εργαστήρια, Πρακτική, Πτυχιακή) -> 06/2009 /Έναρξη Μεταπτυχιακού - Αύξηση εισοδήματος -> 09/2009

3. * Προσωπική Σχέση (*****)
* Φίλοι - Γνωστοί - Συνάδελφοι (Καλλιέργηση Σχέσεων - Κοινωνικότητα)

4. ΣΠΙΤΙ (αγορά).

Οι στόχοι έχουν τοποθετηθεί σε 2 γκρουπάκια, και η υλοποίηση τους χωρίζεται σε 2 περιόδους: 1) Σεπτέμβριος - Μάρτιος, 2) Μάρτιος - Σεπτέμβριος, και είναι σε σειρά προτεραιότητας. Αυτό σημαίνει, οτι μέχρι του χρόνου θα πρέπει να αποκτήσουμε την εστία μας, το σημείο αναφοράς μας. Το νέο δωματιάκι...

Καλη επιτυχία και καλή δύναμη!

«Πολύ μεγαλύτερό καλό θα κάνεις αν σταματήσεις την αμορφωσιά της ψυχής, παρά την αρρώστια του σώματος»

• Ακολουθούμε τη γνήσια φωνή της καρδιάς - και είναι τόσο δυνατή....
• Για να είσαι ORIGINAL πρέπει να το λέει η Καρδιά σου, πρέπει να ξέρεις να αγαπάς...
• Μερικοί δεν έφυγαν ποτέ...
• Οδηγός μας το φώς στην ψυχή.
• Μην λυγίσεις... Μην γυρίσεις!
• Αντέχουμε, Συνεχίζουμε...
• Χτυπήστε κι άλλο.
• Μοναξιά μου αγάπη μου...

"Xωρίς τις σκόνες που φωτίζει, η ηλιαχτίδα δε θα ήταν ορατή..."

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 15, 2008

212.960 ::: Δύσκολη βραδιά...


Σε κάτι τέτοιες στιγμές, πάντοτε επικρατεί μια εσωστρέφεια. Μια περίοδος μοναξιάς...
Πολλές φορές σου έρχονται στο μυαλό εικόνες από όμορφες στιγμές. Βλέπεις φωτογραφίες, ανοίγεις το αρχείο σου και το ημερολόγιο σου...
Αποτυπωμένες μέσα στα (mega)pixel, όπως και χαραγμένα με το μολύβι πάνω στο χαρτί του ημερολογίου, αμέτρητα συναισθήματα που όμως χωρίς εσένα για να τα νιώσεις, είναι απλά μερικές εικόνες και μερικές γραμμές από μια ιστορία...
Επίσης δεν μπορείς να μην σκεφτείς αυτά που ήθελες να κάνεις... Νοσταλγία. Επιθυμία...

Και σαν να μην έφτανε αυτό, βρίσκεσαι πάντα στο ίδιο σημείο. Καιρό τώρα. Χρόνια...
Στο να σκέφτεσαι τι έφταιξε, γιατί φτάσαμε εδώ που είμαστε απόψε? Πώς από το απόγευμα μέχρι το βράδυ αλλάξανε τόσο πολύ τα πράγματα? Μήπως δεν είσαι διαλλακτικός? Μήπως είσαι ακόμα απόλυτος? Μήπως δεν συμβιβάζεσαι πια όπως παλιά?

Η ΑΕΚ έμεινε στο 1-1, σε ένα παιχνίδι που χίλιες φορές δεν θα έβλεπα, αρκεί να έβλεπα το Cruel Intentions στο γνωστό σημείο... Ήθελα τόσο πολύ να μείνω εκεί... Να μην φύγω! Όχι...

Στην επόμενη δημοσίευση, θα γράψω τους φετινούς στόχους. Θα τους δημοσιεύσω δηλαδή -όπως κάνω πάντα-, αν και τους έχω γράψει ήδη σε ένα χαρτί, με το γνωστό μολυβάκι, σε μια ωραία παραλία. Και ένα ακόμη εμπόδιο θα είναι τα προβλήματα υγείας, που πάντα θα θυμίζουν οτι ο θάνατος κάθε ανθρώπου είναι υπαρκτός και αναπόφευκτος...

Είσαι ίσως ήδη οτι πιο πολύτιμο έχω. Θα αλλάξει όλη μου η ζωή με αυτό. Γι'αυτό, μην κουραστείς να μ'αγαπάς...

Καλή Υπομονή. Κουράγιο...

Καλημέρα!

Ποτέ δεν ήσουν μόνος...

Τετάρτη, Ιουλίου 23, 2008

(210.544) Wireless Bridge @ Lavrio


Με επιτυχία ολοκληρώθηκε πριν από μερικές ώρες ένα σημαντικό τεχνολογικά επίτευγμα στο ΤΠ Λαυρίου.



Πρόκειται για ένα project ασύρματης δικτύωσης στη συχνότητα των 5GHz. Αφορά μια ζεύξη 2 δικτύων χωρίς οπτική επαφή, εντός του Τεχνολογικού Πάρκου Λαυρίου.


Ένα δύσκολο project, με πολύ τρέξιμο, πολύ κυνήγι, τεράστιες γραφιοκρατικές διαδικασίες, και φυσικά μεγάλο αριθμό ωρών μελέτης, προεργασίας και προσωπικού κόστους.


Μπορεί λοιπόν σε ότι αφορά την προηγούμενη δημοσίευση να είμαστε στεναχωρημένοι γενικά σήμερα, αλλά η σημερινή ημέρα είναι ημέρα γιορτής, και από αύριο θα αρχίσουν τα τηλέφωνα με τα συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες από πολύ κόσμο.

Εύχομαι σύντομα και με ένα άρτια εξοπλισμένο HotSpot από το σημείο του Digipeater μας....

* Για την υλοποίηση απαιτήθηκαν περισσότερα από 1.500€, 47 ημέρες προεργασίας, 6 ταξίδια στο Λαύριο, 2 συσκέψεις για μελέτη και υλοποίηση μαζί με άτομα από τον χώρο, ατελείωτο Shopping, και μεγάλη προσωπική εργασία.

Δεν τον θέλουμε αυτόν τον DxL...

... φώναξαν με μια φωνή οι φωνές από το παρελθόν, την Κυριακή στο Cariocas.

Μακάρι να μας άκουγε και κανείς και να έκανε κάτι. Μέχρι τότε όμως......

Καληνύχτα! Ψηλά το κεφάλι.

(210.510) Άλμα Πτυχίου στο ΤΕΙ τον Ιούνιο!

Δευτέρα, Ιουλίου 21, 2008

(210.355) Χωρίς Επικεφαλίδα....

Οι 50 ημέρες που έμεινε η σελίδα χωρίς ανανέωση, μέχρι δηλαδή να περάσει και το μνημόσυνο (και παρά τις μεγάλες στιγμές και ανακατατάξεις που ζήσαμε και ζούμε όλοι εδώ στο δωματιάκι), ήταν ένας ελάχιστος φόρος τιμής στον μεγάλο αυτό Άνθρωπο που έφυγε από κοντά μας.

Τα 700km που χρειάστηκαν για να παρευρεθούμε στο μνημόσυνο φάνταζαν ελάχιστα, μπροστά στο μεγαλείο Του.

Δεν θα σε ξεχάσουμε Ποτέ, Φίλε...

Πέμπτη, Ιουνίου 12, 2008

Οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν όλοι τους ξεχνάμε....

Όταν φεύγουν τόσο μεγάλοι ανθρώποι, όταν τόσο γνήσιες ψυχές αναπαύονται, δεν υπάρχουν λόγια. Μόνο σιωπή και μνήμη από ότι άφησαν μέσα μας...

Και επειδή οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν όλοι τους ξεχνάμε, εσύ Φίλιππα δεν θα πεθάνεις σίγουρα ποτέ...

Σάββατο, Ιουνίου 07, 2008

(208.481) Ξεκινάμε ένα νέο, ωραίο και φυσικά αμφίρροπο ταξίδι....

Συνέχεια από εδώ Sweep or not sweep? Διακοπές or μοναχική Εύβοια ή Κέρκυρα? Παρέα, η μοναξιά? Άσπρο ή μαύρο? Σε 1 ημέρα και κάτι ξεκινάει μια απο τις τελευταίες εξεταστικές περιόδους στο ΤΕΙ. Εξεταστικές περιόδους, που σχεδόν πάντα είναι σαν να τις δίνεις για πρώτη φορά... Πάντα νέα μαθήματα, πάντα διαφορετικοί σπουδαστές (συνήθως) αφού άλλοι δεν δηλώνουν τα μαθήματα αυτά, και άλλοι τα έχουν περάσει... Ψυχολογία δύσκολη, πίεση από την δουλειά και την πτυχιακή μεγάλη... Καιροί σαν τους παλιούς δύσκολα θα υπάρξουν ξανά. Όμως το κολπάκι που ξεκινήσαμε με τις αρχαίες VGA κάμερες, να παίρνουμε τα θέματα από κάθε μάθημα, καθιερώθηκε. Εποχές σαν εκείνες τις "κλίκας" δεν ξέρω αν θα ξαναζήσουμε. Σε 2-3 μαθήματα πέρυσι -όταν ήμουν και φαντάρος- αυτό έγινε. Κατάφερα μέσα από το forum να μαζέψω 10-15 άτομα σε κάθε μάθημα, να ανταλλάξουμε σημειώσεις, SOS και παλαιότερα θέματα. Η επιτυχία ήταν καθολική, και θύμισε εποχές Ντουντούμη μέχρι το 2006... Σημασία έχει, οτι μετά την μεγαλύτερη επιτυχία όλων των εποχών, δηλαδή την περυσινή σεζόν και μέχρι τον Φεβρουάριο, όταν ενώ υπηρετούσα τη θητεία μου πέρασα 5 εργαστήρια και τις περισσότερες θεωρίες (ελέω απεργιών και συνεχόμενων επαναλληπτικών εξεταστικών), με τα 4 τελευταία εργαστήρια της σχολής μια τελική εξέταση πριν τα τελειώσουμε, και τα 4 τελευταία θεωρητικά μαθήματα να δείχνουν το δρόμο για την έναρξη της πρακτικής άσκησης, και να ανοίγουν στο μυαλό μας την πόρτα του αμφιθέατρου Χατζηνικολάου για τελευταία φορά, στην ορκομωσία του πτυχίου.... Είναι όμως η πρώτη φορά ίσως, που τα πράγματα είναι τόσο αβέβαια. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει για να γράψουμε και να τελειώσουν αυτά τα 4 εργαστήρια. Βέβαια αυτό έχει επαναληφθεί και στο παρελθόν. Αλλά φέτος είναι σε τεράστιο βαθμό.... Και όσο απαισιόδοξο ακούγεται αυτό, άλλο τόσο αισιόδοξα είναι τα πράγματα στις θεωρίες. Θα περάσουμε Χημεία, Προστασία και ΣΗΕ αέρα. Θα παλέψουμε ΣΑΕ2 και Φωτοτεχνία. Θα δούμε τι θα γίνει σε Κίνηση και Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας... Για το καλοκαίρι όλα είναι στον αέρα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά φυσικά κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με κάτι τέτοιο. Όμως δεν έχουμε και την πολυτέλεια να το σκεφτούμε ή να το επεξεργαστούμε και τόσο. Τουλάχιστον όχι πρίν από την εξεταστική. Μια εξεταστική που σίγουρα το κίνητρο υπάρχει. Μένει να επαλληθευτεί το αν όλα όσα εξωτερικά και εσωτερικά σε απωθούν, σε κρατάνε στάσιμο, μοναχικό και σε εξαντλούν, μπορεί να σε αποθαρρύνουν να κάνεις αυτό που πρέπει. Δηλαδή, αν θα κάνεις αυτό που είσαι σίγουρος οτι είναι σωστό, ή θα σε πάρει από κάτω επειδή αυτό που έχεις φτιάξει στο μυαλό σου δεν πραγματοποιείται και μένεις χρόνια σε μια στάσιμη κατάσταση κοινωνικού και προσωπικού αποκλεισμού και εργασιακής πίεσης... Είδομεν....

Σάββατο, Μαΐου 31, 2008

(207.849) ::: 29/5/08 Ημέρα δικαίωσης! :::

Από την Πέμπτη 29/5/2008, όλοι εμείς εδώ έχουμε ένα πράγμα λιγότερο να μας απασχολεί και να μας προβληματίζει. Σημαντικό, όπως έλεγαν πολλοί.

Σε μια δύσκολη λοιπόν περίοδο, τόσο στη σχολή, όσο και στη δουλειά, όπου οι ημέρες περνούσαν και η αγωνία μεγάλωνε, ήρθε η δικαίωση από το Πρυτανικό Συμβούλιο. Μια λυτρωτική δικαίωση για όλους εμάς.
Καλή αρχή λοιπόν και επίσημα πλέον....

Ευχαριστώ όσους πιστέψανε, και όσους αγωνιστήκανε για το όνειρο.

Ευχαριστώ και όσους με απαξίωσαν και μίλησαν υποτιμητικά, απειλιτικά και άσχημα σε μια γνήσια ψυχή. Την Δευτέρα θα σας περιμένω και εσάς για να σας κεράσω....

Τα δύσκολα τώρα έρχονται.
Δεν ξέρω αν αντέχουμε ακόμα.
Οδηγός μας το φώς στην ψυχή.
Μην λυγίσεις... Μην γυρίσεις!
1 μήνας έμεινε. Κουράγιο...

Καλημέρα αδέλφια!

Επειδή πολλοί δεν θα καταλάβετε, απλά αλλάξτε σελίδα.

Κυριακή, Μαΐου 25, 2008

::: Δημοσίευση Κειμένου από το Αρχείο :::

Σε ένα cd που περιείχε το πρώτο μου backup, το 1999, μεγέθους 185ΜΒ (!) που εντυπωσιασμένος διαπίστωσα οτι το περιεχόμενό του σώζεται μέχρι σήμερα, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα cd της εποχής που βρίσκονταν στο μπαλκόνι μου, βρήκα και δημοσιεύω για πρώτη φορά το παρακάτω κείμενο:


11-10-1999

Οι γλάροι έξω λαλούσαν, τα πουλάκια κελαηδούσαν … και απέναντι, στο μπαλκόνι, ένας πιτσιρικάς που αγναντεύει τον ορίζοντα, τα γκρί σύννεφα που ειχαν σκεπάσει από νωρίς τον ανοιξιάτικο ουρανό, σπέρνοντας την μελαγχωλία και την καταθληπτική ατμόσφαιρα, σε ολόκληρη την πόλη!

Χμ .. φυσικά και δεν υπήρχε κάτι να κάνω, όταν ξαπλωμένος στο ζεστό μου πάπλωμα, άνοιξα τα μάτια μου για πρώτη φορά σήμερα! Μια ημέρα ισως ίδια με τις άλλες, ίσως και διαφορετική!

Η ζωη με περίμενε έξω, είτε για να καλιεργήσω, είτε για να πουλήσω το ταλέντο μου... είτε για να το εκμεταλλευτεί! Και το τηλέφωνο δίπλα μου να χτυπά συνεχώς, είτε για μια καλησπέρα, είτε για μια εξυπηρέτηση, και καμια φορά και από κάποιον που σκέφτηκε να δει τι κάνω, καποιο φίλο! Ναι! Έτσι γνώρισα κι εσένα, μια μερα ξαφνικά κάτω από μια δύσκολη κατάσταση!

Έτσι θα έγραφα, αν σήμερα ήταν πρίν 1 χρόνο, σήμερα!

Αλλά άς έρθουμε στην απτή πραγματικότητα του σήμερα, που τόσα έχουν αλλάξει σε αυτό το δύσβατο λαβύρινθο που λέγεται ζώη μου… Και γιατί; Θα μπορούσα κάλιστα να σας απαντήσω, εάν είχα την δύναμη να δώ στο μέλλον, το τι θα γίνει με το σχολείο μου φέτος,με την υγεία μου,με την κοινωνική μου ζωή, ακόμη και.. με το τι θα κάνω αύριο στο σχολείο, μια σημαντική ημέρα προσαρμογής για μένα! Επίσης το τι θα κάνω με το περιοδικο; , με τις σπουδές μου και με πληθος πραγμάτων που με απασχολούν!

Αυτο το γιατι… ποιος μπορει να το απαντήσει τώρα ? χα !

Κυριακή, Απριλίου 27, 2008

206.024 ::: Αλλάζεις Αλλάζεις και με τρομάζεις!!!!!

Καλημέρα αγαπημένα μου αδέλφια, καλημέρα και σε όσους ακολουθούν ή απλά διαβάζουν με απορία (ή ενδιαφέρον) το γνήσιο αυτό μονοπάτι της καρδιάς μας.

Σήμερα σας γράφω από το μοναχικό αλλά με ατελείωτο κόσμο, μακρινό αλλά μόλις 147km από την Αθήνα, παγωμένο και βροχερό Οξύλιθο. Ένα σημείο όπου οι περισσότεροι έχουν περάσει μερικά όμορφα weekend, ή και περισσότερες ημέρες, κυρίως σε καλοκαιρινές εξορμήσεις. Ένα σημείο που δεν σας κρύβω, ότι εκτός από απίστευτα μοναχικές και σκεπτικές νύχτες, εκτός από πολλές ημέρες γεμάτες δουλειές, μουσική και «ΘΕΜΑ», έχει γίνει σημείο αναφοράς και 2-3 μοναδικών καλοκαιριών που δεν θα ξεχάσω ποτέ…

Στα δικά μας και πάλι. Αν και σήμερα έχω αρκετά να γράψω. Και μια και αναφερόμαστε στο …γράψιμο ‘ είναι μεγάλη μαγεία να γράφεις σε κάποιο σημείο όπως στο domatiaki.tk ή οπουδήποτε αλλού, και να ξέρεις ότι δεν σε διαβάζει κανένας, ή μάλλον να μην ξέρεις ποιος μπορεί να διαβάσει αυτό το κείμενο. Το κείμενο που με μικρές τροποποιήσεις θα μπορούσε να είναι ίδιο με εκείνο στο ημερολόγιο μου, που βρίσκεται επτασφράγιστα κλειδωμένο σε κάποιο αρχείο “.docx”. Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τις ραδιοφωνικές εκπομπές (DanceTunes) στο Λαύριο. Μεγάλη η μαγεία να μην ξέρεις ποιος σε ακούει εκείνη την ώρα, και πάνω απ’όλα τι μπορεί να κάνει αυτός που σε ακούει εκείνη την ώρα, και σε τι φάση μπορεί να τον πετύχεις…

Πάσχα λοιπόν, (Λαμπρή για πολλούς). Γιορτή οικογενειακή για όλους σχεδόν. Για όλους εκτός από εμένα, αφού η οικογένεια φρόντισε να φύγει σε 3 προορισμούς, και η μοναξιά να με φέρει στην Εύβοια μαζί με τον Γκρί Σίφουνα και την Σούσι, τα 2 δηλαδή πιο αγαπημένα και σταθερά πράγματα (δυστυχώς) στο δωματικάκι… Και μιας και μίλησα για αυτή την μαγεία πιο πάνω, μαγεία είναι και οι κλήσεις με απόκρυψη που απαντάω αργά μετά τα μεσάνυχτα, και μετά μου το κλείνουν…

Αν και πρώτη φορά με laptop λοιπόν εδώ στον Οξύλιθο, αν και πρώτη φορά χωρίς καθόλου ραδιοτηλεπικοινωνίες (παρά τον πλούσιο εξοπλισμό), το τσουχτερό κρύο και η δυνατή βροχή δεν μου επέτρεψαν να το γιορτάσω όσο θα ήθελα. Να ακολουθήσω δηλαδή σε ένα ποτάκι στο Στόμιο, την Παραλία Κύμης ή τις Κονίστρες. Έχοντας νιώσει την απόρριψη, έχοντας νιώσει την ατελείωτη μοναξιά, έχοντας κάνει αμέτρητες φορές πρωτοχρονιά, ανάσταση και άλλες πολλές «μεγάλες» στιγμές στο δρόμο περπατώντας και πηγαίνοντας κάπου που ακόμα δεν θυμάμαι, και που ακόμα και τότε είχα ξεχάσει, ή περιμένοντας σε εκείνο το παγκάκι το καλοκαίρι, στο λιμάνι της Πάρου…

30/04/1982 – 30/04/2008
26 χρόνια DxL. Μέχρι το 2002 ήταν η άνοιξη. Μέχρι το 2005 η μαγεία. Και μέχρι σήμερα η λύπη και η κατηφόρα. Μακριά από κάθε τι αγαπημένο, και από κάθε τι κοινωνικό, ανθρώπινο, τα όνειρά μας παραμένουν στόχοι απατηλοί και γεμάτοι μαύρα σύννεφα να τα σκεπάζουν πίσω από ένα dvd, ένα μοναχικό ταξίδι ή μια ρουτίνα απίστευτα μελαγχολική και γκρίζα.

03/05/1988 – 03/05/2008
20 χρόνια με τον Γκρί Σίφουνα της καρδιάς. Και επειδή περισσότεροι ίσως θυμηθούν αυτή την επέτειο, παρά τα γεννέθλια μου, η τούρτα φέτος θα λέει «χρόνια πολλά Γκρί Σίφουνα». Αλήθεια πόσοι έχουν περάσει από αυτό το πολυαγαπημένο αυτοκίνητο? Πόσοι έχουν ταξιδέψει σε μέρη μακρινά? Πόσοι έχουμε ξενυχτήσει, πόσοι έχουμε κοιμηθεί μέσα εκεί, πόσοι έχουμε μοιραστεί ατελείωτες στιγμές κοντά του? Και τώρα? Που είναι όλοι αυτοί?

Και επειδή σύντομα αυτή η γλυκιά παρένθεση θα κλείσει, και επειδή αποκλείεται να υπάρχει κανένας που να συνεχίζει να διαβάζει αυτές τις γραμμές – αν και το site υπάρχει και για να μην χρεώνονται μερικοί που ήθελαν να μαθαίνουν νέα μου κάθε 3μηνό – αμφιβάλλω αν ακόμα και αυτοί το επισκέπτονται πια, ας θυμήσω και μερικά κομβικά σημεία που εσείς οι γνήσιοι άνθρωποι ίσως καταλάβετε:

• Τον γύρω της Εύβοιας το 2004 Οξύλιθος-Κύμη-Χιλιαδού-Χαλκίδα & Κάρυστο αργότερα.
• Κακολίμανο, Πετριές, Αχλαδερή, Κάλαμος.

Είτε περάσουμε όλα τα τελευταία 4 εργαστήρια – είτε όχι. Είτε συνεχίσουμε σε ρυθμό sweep στο ΤΕΙ για 4ο σερί εξάμηνο, είτε αν η κούραση του συνδιασμού στρατός + δουλειά τον τελευταίο καιρό μας λυγίσουν.

Το καλοκαίρι θέλουμε τόσο πολύ ένα ακόμη γύρο από το γνωστό «Κουμάντο κάνουμε μεσ’το χωριό σας», και μαζί, θα χαρούμε τόσο πολύ με ένα νέο γύρο, αυτή τη φορά στα άδυτα της βόρειας Εύβοιας, παρέα με Γρί Σίφουνα, σκηνούλα, ψυγειάκι, πολλές μπύρες, και ατελείωτο κέφι.

Ότι κι αν γίνει πάντως, τίποτα δεν θα είναι ίδιο με πρίν.

Όνειρα γλυκά αγαπημένα μου αδέλφια.

Τέλος.

Κυριακή, Απριλίου 20, 2008

και τώρα ήρθε η στιγμή, ΑΕΚάρα να το ζήσω.....

σε ένα κατάμεστο Ολυμπιακό Στάδιο η ΑΕΚ στέφεται πρωταθλήτρια Ελλάδος 2007-8 έπειτα από 13 χρόνια (συνεχίζεται).


CROKUS IS DEAD!!!!!!!

Σάββατο, Απριλίου 19, 2008

"Xωρίς τις σκόνες που φωτίζει, η ηλιαχτίδα δε θα ήταν ορατή..."

Καλημέρα αγαπημένα μου αδέλφια, καλημέρα ORIGINAL κοινότητα. Αντέχουμε και συνεχίζουμε έστω και μέσα σε συμπληγάδες. Και επειδή δεν υπάρχει μονιμότερο του προσωρινού σε αυτή τη ζωή, όσες βάσεις και αν προσαθήσαμε να βάλουμε, όσα δεδομένα και αν επιχειρήσαμε να θέσουμε σε κάθε τομέα, όσο δεδομένη και αν ήταν για όλους μας η γνήσια φωνή, και τα αληθινά επιχειρήματα... Το μόνο λοιπόν που μπορεί να πεί κανείς, είναι οτι είμαστε ακόμα ζωντανοί, σε ένα μοναδικό, απίστευτο, ιστορικό, μεγάλο και γεμάτο εικόνες σταυροδρόμι.
Από τα χαράματα σε κάποια τράπεζα ή κάποια επιπρόσθετη δουλειά που πρέπει να γίνει, στο ΕΜΠ όπου σιγά σιγά το πράγμα ζορίζει μέχρι να.... χαλαρώσουν τα άλλα και να γίνει κάτι δεδομένο. Από τις εργασίες στο...πόδι, και το project του εργαστηρίου που ανέλαβα, σε 1 ώρα ταξίδι για το Αιγάλεω και το ΤΕΙ Πειραιά, όπου παίρνουν σάρκα και οστά τα 4 τελευταία εργαστήρια και η πτυχιακή. Επιστροφή στο σπίτι λοιπον το βράδυ.
Κοινωνική ζωή σταθερά στο μηδέν. Επικοινωνία με τρίτους σταθερά στο μηδέν. Και ενώ η μοναχικότητα και η κούραση ενός γεματου προγράμματος είναι μια πραγματικότητα, είμαστε και πάλι μπροστά στις Πασχαλινές διακόπές, με μερικές ακόμη σημαντικές εκρεμότητες στο κεφάλι μου... Τις 5 εργασίες που πρέπει να γίνουν, την πτυχιακή που πρέπει να προχωρήσει, αφού ο Διονύσης μπαίνει φαντάρος και θα πέσει πάλι όλη πάνω μου, καθώς και η έλλειψη τελικού προορισμού, που μπορεί να με κρατήσει και πάλι εντελώς μόνο στην Αθήνα...

30/4/1982 - 30/4/2008
Γεννέθλια έρχονται. Οι ημέρες όμως που αυτή η ημέρα είχε γίνει κομβικό σημείο και σήμαιναν για πολλούς πολλά (1999-2002) έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Το τηλέφωνο δεν αναμένεται να χτυπάει σχεδόν καθόλου (όπως και όλες τις άλλες ημέρες), και τίποτα δεν θα θυμίζει και πάλι ότι ζήσαμε κάποτε, ή κάτι που να δείχνει οτι είμαστε ακόμα ζωντανοί.

3/5/1988 - 3/5/2008
20 χρόνια Γκρί Σίφουνας. Το μοναδικό πράγμα που θυμίζει πολλά από το παρελθόν, είναι και ο Γκρί Σίφουνας. Έχοντας υπάρξει σημείο αναφοράς για πολλούς, και έχοντας μοιραστεί πολλές ευχάριστες και δύσκολες στιγμές, χωρίς να μας εγκαταλείψει ποτέ, θα έχει αναμφίβολα την τιμιική του...

Μείνετε ενωμένοι ORIGINAL αδέλφια μας. Ακολουθούμε την γνήσια φωνή της καρδιάς

Κυριακή, Μαρτίου 30, 2008

205.521 ::: "Από αγωνία σε αγωνία. Όχι άλλη πίεση, Όχι άλλη μοναξιά, λίγη ηρεμία..."::::

Από αγωνία σε αγωνία και ξανά αγωνία, πίεση, απαιτήσεις, βιασύνη, και άλλα πολλά χαρακτηριστικά που θα επιφέρουν κάτι που υποτίθεται θα αλλάξει τη ζωή και το μέλλον μας.
Πτυχίο στη σχολή γρήγορα για να τελειώνουμε, απολυτήριο στρατού, proficiency στα Αγγλικά, και τώρα δουλειά...

Άσχετα αν παρακολουθώ από το δωματιάκι, την μοναξιά και την απομόνωση των ανθρώπων, τις κάμερες του γκρί σίφουνα, τα ασύρματα δίκτυα, τις ασύρματες ip cameras, την τηλεόραση αλλά και με τα ίδια μου τα μάτια, συνέχεια το ίδιο έργο. Την ίδια κίνηση, το ίδιο νέφος, το ίδιο καυσαέριο, τον ίδιο θόρυβο, τα ίδια db ακτινοβολίας στον ασύρματο και στα scanners, το ίδιο πρόβλημα με το παρκάρισμα, την κακή ποιότητα τροφίμων και νερού που μας σερβίρουν.

Κλείνω την παρένθεση, και θα επανέλθω παρακάτω, όπως συνηθίζω...
Στο Πολυτεχνείο οι πουστιές και τα μαγειρέματα μας περίμεναν πρίν κάν εμφανιστούμε στο ίδρυμα. Οι μέρες περνάνε, και η προθεσμία συνεχώς στενεύει μέχρι να αναγκαστώ να φύγω από το φυσικό μου μέρος. Από εκεί όπου αν και ήμουν, αν και είχα καταταγεί και πάλι, κάποιοι ύποπτοι και σκοτεινοί κύκλοι νύχτα με απομάκρυναν, και μάλιστα νόμιζαν οτι δεν θα αποκαλυφτούν... Από Δευτέρα τα σπουδαία, και που ξέρεις? Εδώ θα είμαστε και πάλι...

Ηλιόλουστο Σάββατο σήμερα, και από το μυαλό μου πέρασε πολλές φορές να ξεκινήσω ένα ταξίδι για Πάτρα - Ναύπακτο - Βυτίνα. Πόσες αναμνήσεις, πόσα όνειρα, πόσα σχέδια, πόσα άτομα, πόσοι φοιτητές, πόσα χρόνια? Και τώρα τι? Η Άννυ και η Κατερίνα. Άδειασε η πόλη, περάσανε τα χρόνια... Πόση μοναξιά? Πόση απομόνωση? Πόση απανθρωπιά? Πόση αδικία?
Και ξεπερνώντας το ταξίδι αυτό που δεν έγινε ποτέ λόγω του προχωρημένου της ώρας, αλλά και των απαιτήσεων ξεκούρασης λόγω του γαμημένου πιεστικού εβδομαδιαίου προγράμματος αλλά και την έλλειψη χρημάτων (ναι, μετράμε και αυτή πια, σε αντίθεση με παλιότερα)...

Πότε θα έρθει η ημέρα που θα πάρω τη μετάθεση για Κέρκυρα, και θα πάω να φτιάξω το σπίτι μου εκεί? Στον καθαρό αέρα, την θάλασσα παντού, τις όμορφες διαδρομές και τα υπέροχα τοπία... Το κέντρο, αλλά και την απόλυτη εξοχή σε 10 λεπτά δρόμο με τα πόδια...

Γαμήστε τον Ολυμπιακό αύριο!

Για τα υπόλοιπα έχει ο θεός...
Προκαλείτε την τύχη σας. Μην αποδέχεστε την μοίρα σας αδέλφια...
Ραντεβού εκεί όπου ο χρόνος και η ιστορία θα μας δικαιώσει.... Αλήθεια, θα μάθουμε ποτέ αν άξιζαν τόσες θυσίες? Ποιός θα μας το πεί?
Καλημέρα αδέλφια!

Οχι άλλη πίεση, όχι άλλα πρέπει...

Σάββατο, Μαρτίου 15, 2008

204.521 :::: ΘΕΜΑ ώρα μηδέν!!!


Την πώληση της εφημερίδας των δημοσιογράφων, της εφημερίδας των μεγάλων αποκαλύψεων, της εφημερίδας που πήγαινε κόντρα σε συμφέροντα εφοπλιστών και μεγαλοεπιχειρηματιών, της εφημερίδας που "δεν πωλείται" ανακοίνωσε πρίν από λίγο η "ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ Α.Ε".

Ντροπή σας για το μεγάλο ψέμα που μας πουλήσατε αυτά τα 3 χρόνια, σε όλους εμάς που δεν χάσαμε φύλλο και σας τιμήσαμε με την εμπιστοσύνη και τα €€ μας.

Θα συνεχίσουμε δοκιμαστικά την εφημερίδα μόνο και μόνο επειδή υπάρχει η δέσμευση οτι θα παραμείνει υπό την ίδια διεύθυνση, την ίδια συντακτική ομάδα και το ίδιο προσωπικό, αλλά τίποτα δεν θα είναι όπως πριν, και στην πρώτη στραβή, στην πρώτη λαμογιά, στην πρώτη κωλοτούμπα, στην πρώτη αλλαγή πλεύσης θα την κόψουμε για πάντα.

Ντροπή σας και πάλι...

Πέμπτη, Μαρτίου 06, 2008

(203.821) Το δικό μας συμβόλαιο δεν λήγει ποτέ...

Στο δωματιάκι:

δυνατές Παρασκευές σημαίνει μαγικές καθημερινές.

το ΕΜΠ μας περιμένει. το ΤΕΙ μας πιέζει πολύ, αλλά 3 μήνες μείνανε...

ο γκρί σίφουνας της καρδιάς δεν μας εγκατέλειψε ποτέ, και με τις τελευταίες βελτιώσεις επιστρέφει ανανεωμένος στις νέες εξορμήσεις.

Σύλλογος Ραδιοερασιτεχνών Ελλάδος - Ομάδες Έκτακτης Ανάγκης

Όμιλος Φίλων του Δάσους

2 σωματεία ενταγμένα στην Πολιτική Προστασία, και με την υπογραφή του DxL...

Συνεχίζουμε.
Αντέχουμε.
Προχωράμε.

1152 ημέρες κι εσύ ακόμα χωρίς τον άνθρωπό σου DxL...

Πτυχίο ερχόμαστε.

Καλή δύναμη να έχετε αδέλφια.....


Μεσολόγγι, Κάλαμος,
Πάτρα
Πάρος
Ναύπλιο, Χαλκίδα, Κρήτη, Νάξος
Κέρκυρα
Θεσσαλονίκη, Πλαταμώνας
Βυτίνα, Οξύλιθος......

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 28, 2008

(203.640) Λίγες ώρες ακόμα υπομονή αδέλφια...

Δευτέρα? άντε Τρίτη, τα διαδικαστικά προβλήματα και τα τελευταία εμπόδια θα έχουν ξεπεραστεί. Θα είμαστε έτοιμοι για την νέα σεζόν. Με νέους στόχους, κοινά οράματα και την αλήθεια πάντα μέσα μας...

Στη σχολή, το 5/9 άφησε χαμόγελα. 3 είχαμε σίγουρα. 3 είχαμε στοχεύσει. 5 ήρθαν. 4 μένουν.

Στην Ηλιούπολη αύριο θα ζούμε πάλι με το όνειρο της ανατροπής. Το όνειρο και την ελπίδα της αλλαγής της δύσκολης κατάστασης. Αλλά και αν αυτό δεν έρθει, η λύση θα είναι μια και έχει δρομολογηθεί. Ακόμα και αν το κόστος πονέσει...

Weekend ξεκούρασης αλλά και...ντέρμπι.

Την Κυριακή όλοι οι δρόμοι έχουν μια κατεύθυνση. Έναν προορισμό. Δείξαμε πολλάκις την δυσφορία και την αγανάκτηση. Ήρθε η ώρα να δείξουμε και την δύναμη και το πάθος που αρμόζει στην ΑΕΚάρα μας...

Σήμερα στο ΓΝΑ ήταν ωραία. Ελπίζουμε και την επόμενη φορά να μην έχουμε τίποτα δυσάρεστες εκπλήξεις....

Αντέχουμε.
Είμαστε όλοι εδώ.
Ο Γκρί σίφουνας μας οδηγεί.
Χτυπήστε κι άλλο.
Προχωράμε!

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 06, 2008

Όσο μας πληγώνεις, τόσο μας πορώνεις....

Ατσαλωμένοι, αδικημένοι, συνεχίζουμε μόνοι το δικό μας ταξίδι. Όσα κόκκινα και αν μαζευτούν, όσα τριάρια και τεσσάρια να μας βάζετε φέτος, τίποτα δεν μας σταματά....

Επαναληπτική εξεταστική Φεβρουαρίου 2008 ξεκινάει την Πέμπτη. 2 αποτελέσματα δεν έχουν βγεί ακόμα, και θα είναι πράσινα!!!!

Συνεχίστε να κόβετε όσους δεν έρχονται στις παραδόσεις, κι ας υπηρετούν τη θητεία τους, κι ας δουλεύουν.....

Αντέχουμε. Επιμένουμε. Πιο δυνατά. Πιο αποφασισμένοι από ποτέ. Πιο οργανωμένοι από ποτέ. Προχωράμε. Θα σας γαμήσουμε!

Σάββατο, Φεβρουαρίου 02, 2008

2-3 εβδομάδες ακόμα υπομονή αδέλφια...

Με την εξεταστική σε πλήρη εξέλιξη και την θητεία να διανύει τις τεελυταίες αλλά ατελείωτες ημέρες - χωρίς να έχω την δυνατότητα αδειών, σε αντίθεση με όσους έχουν μέσον και λείπουν από.... το καλοκαίρι - είναι λογικό η σελίδα να μην ενημερώνεται...

Συνεχίζουμε να μιλάμε όμως από το Whats Up μας, να επικοινωνούμε μέσα από τη στήλη στο "Πρώτο Θέμα" κάθε Κυριακή, και να περιμένουμε να μειωθούν τα μαθήματα και να ξεκινήσει η πτυχιακή εργασία, συντροφιά με το ελεύθερο, ανεξάρτητο, δικό μας etp.gr!

Καλημέρα στην γνήσια κοινότητα!