Σάββατο, Ιουλίου 10, 2021

(100.008) Με συνταγή... 'timeosmi', προλαβαίνοντας το τελευταίο ραντεβού μαζί σου, μόνο για σένα, τελευταίε, μοναδικέ αγαπημένε φίλε....

Ήταν μια περίεργη Παρασκευή για το δωμάτιο και για όλους εμάς, αφού ενώ δεν υπήρχε συνέλευση λόγω του πένθους, υπήρχε κάποιος κόσμος χωρίς όρεξη για πολλά, που συζητούσε διάφορες στιγμές, αναμνήσεις, ιστορίες και κομβικά γεγονότα που θυμόταν, και έτσι ο χρόνος περνούσε με νοσταλγία και μνήμες από το παρελθόν....

Η αντιπροσωπεία άργησε να ξεκινήσει, γιατί τα traffic controls έδειχναν άνετη διαδρομή χωρίς κίνηση. Έλα όμως που το λάθος έγινε, και αυτό αφορούσε την Αττική Οδό και όχι την Καβάλας... Χωρίς ενεργή πλοήγηση μέχρι εκείνη τη στιγμή, φτάνουμε στο ύψος του Δαφνίου, όπου επικρατεί τεράστιο μποτιλιάρισμα. Ο συνοδηγός ανοίγει τη συσκευή του και συνειδητοποιούμε ότι είμαστε ήδη 25 λεπτά εκτός χρόνου, και ότι δεν αποτελεί ούτε καν επιλογή να περιμένουμε εκεί μέσα στην κίνηση, παρά μόνο η αναστροφή προς Μεταμόρφωση.

Κάνοντας το καθιερωμένο U-turn λίγο μετά το Δαφνί, χωρίς να σκεφτούμε πολλά, η συννενόηση έγινε με μια ματιά. Μπορεί το αμάξι να φορούσε καμένο πίσω δεξιά λάστιχο (ρεζέρβα 15 ετίας που γλιστρούσε παντού), μπορεί το ρουλεμάν του μπραγιάζ να τσίριζε και να υπήρχε ο κίνδυνος να κολλήσει σε κάθε συμπλεκτάρισμα, αλλά τώρα πια το ζήτημα ήταν πολύ πιο σοβαρό.... Να προλάβουμε να είμαστε συνεπείς στο τελευταίο μας ραντεβού με τον αγαπημένο 'timeosmi'.

Όλοι όσοι επέβαιναν σε εκείνο το αμάξι, ξέραμε καλά, ότι για να συμβεί αυτό, θα έπρεπε να κάνουμε ακριβώς αυτό το οποίο έκανε και ο ίδιος τόσα χρόνια, κι εμείς τον κράζαμε...

"Από την Αθήνα στην Αρκαδία, πηγαίνω με συνέχεια το γκάζι στο τέρμα πατημένο", μας έλεγες... Αμέσως επικρατούσαν έντονες αντιδράσεις, δεδομένου ότι το αμάξι ήταν κοντά στα 200 άλογα και αυτό συνεπαγόταν με ταχύτητες πολύ άνω των 200 χιλιομέτρων, αλλά ή απάντηση ήταν καθησυχαστική: "Προσπαθώ είπα, δεν είπα ότι το καταφέρνω κιόλας....".

Αυτή τη φορά, όμως, έπρεπε να το καταφέρουμε. Έπρεπε το αυτοκίνητο με 3 λάστιχα, χωρίς service, με τον μαμά ιμάντα χρονισμού, με το ρουλεμάν μπραγιάζ να κολλάει επικίνδυνα, και χωρίς δίσκο, να κινείται σταθερά στο "καθαρό" κομμάτι του καλού αυτοκινητοδρόμου με 180km/h, σύμφωνα με τους πρόχειρους υπολογισμούς μας. Όσο στο μυαλό ήταν αυτό εφικτό, θα έπρεπε να δίνεται προτεραιότητα στο να μην φύγουμε από το δρόμο. Σε κάποιες στροφές φεύγει λίγο ο κώλος. Τα λεπτά όμως πέφτουν. Αρτεμίσιο μετά από πολύ ιδρώτα, κάπου στο -12. Πόσο θα μαζέψουμε ακόμα?

Οι υπολογισμοί έδιναν και έπαιρναν, όταν στο τελευταίο κομμάτι με τη 1 λωρίδα ανά κατεύθυνση, οι προσπεράσεις ήταν δύσκολες και χρονοβόρες, ενώ η μέση ταχύτητα δύσκολα ξεπερνούσε τα 60-70χαω.

Τελικά όμως, με ένα ακόμα πιο ριψοκίνδυνο ντεμαράζ, καταλάβαμε ότι θα φτάσουμε στις 12.05, δηλαδή μόλις 5 λεπτά μετά το ραντεβού, και έχοντας εν κινήσει μαζέψει κάπου 20 και πλέον λεπτά καθαρού χρόνου. Στο parking βλέπω κάποιους γνωστούς και φίλους που ακόμα δεν έχουν φθάσει στο σημείο.

Ανακούφιση....

Σε ευχαριστώ θεέ μου, λέω μέσα μου.

Δική σου ατάκα ήταν, δικέ μας, αγαπημένε....

Μας λείπεις όσο τίποτα, ειδικά σε αυτή την τόσο δύσκολη και μαύρη για εμάς περίοδο....

Μόνο εσύ θα μπορούσες να μας έχεις σώσει, σαν ένα αόρατο άγγιγμα σου κάθε φορά που παγώναμε βλέποντας το αμάξι να φεύγει....

Μας λείπεις ήδη.... Πολύ!

Όμως εμείς ήμασταν έστω και με αυτό τον τρόπο εκεί, συνεπείς στο ραντεβού μας. Στο τελευταίο μας ραντεβού.

Ακόμη κι αν νιώθουμε, ότι σε κάποιες στροφές μπορεί εσύ να κράτησες το αυτοκίνητο και να μην έφυγε λίγο παραπάνω, που να χάσουμε το μεγάλο ραντεβού μας...

Σε ευχαριστούμε καλέ μας άνθρωπε... 

Καλή αντάμωση. Σύντομα υποθέτω...

Να μας προσέχεις από εκεί ψηλά... 

Σε αγαπάμε...

Δεν υπάρχουν σχόλια: