Αυτό το κείμενο αποτελεί μια συγκλονιστική αφήγηση των γεγονότων που έλαβαν χώρα, σε μια κομβική χρονική στιγμή για το δωματιάκι. Ολόκληρη η οντότητα μας συμφωνεί ότι ποτέ δεν κάνει να λέμε ποτέ, αλλά ίσως αυτή να ήταν η πιο συγκλονιστική στιγμή που κάποιοι έχουν ποτέ τους βιώσει. Η αποφασιστικότητα ορισμένων έσωσε ένα όχι απλά σημαντικό κομμάτι, αλλά το ίδιο το δωματιάκι. Και φυσικά, η αυταπάρνηση, η σύνεση, η ομαδικότητα, η απίστευτη πειθαρχία και η πίστη, κατάφερε να οδηγήσει μια ομάδα ανθρώπων, στο να επιτύχουν κάτι υπεράνθρωπο που μας ξεπερνά όλους.
Όταν η αιχμή του δόρατος αποφάσισε να φύγει μυστικά χωρίς επιστροφή σε μια συγκλονιστική και ανθρωπίνως αδύνατη αποστολή, χωρίς να ενημερώσει τους υπόλοιπους, τότε η "νέα γενιά" θα είχε ως μονόδρομο την προσπάθεια διάσωσης.
Η τεχνική ομάδα, οι τεχνικοί ραδιοερασιτέχνες της ομάδας ραδιοδικτύου, η ομάδα αντικατασκοπείας, αλλά και οι constructors ακόμα, έμελλε να ενεργοποιήσουν και να επανδρώσουν για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, και τις 4 εξωτερικές μονάδες μεταδόσεων, να βρουν το τελευταίο στίγμα της.... παλιάς γενιάς, και να αφιερώσουν ατελείωτες ώρες χωρίς.... ύπνο, με σκοπό να εντοπίσουν με κάθε τρόπο την εγκλωβισμένη και χωρίς τρόφιμα, προμήθειες ή εξοπλισμό, ομάδα πεδίου του Domatiaki.
Οι ώρες και οι μέρες περνούσαν, και οι ελπίδες κάθε δευτερόλεπτο λιγόστευαν, όμως αυτό δεν μας έκανε να κάνουμε πίσω ούτε για μια στιγμή. Οι πανίσχυροι δέκτες της SAGEM, οι καλύτεροι που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ στην κόσμο για πολλούς, εξόπλισαν και τις 4 μονάδες εξωτερικών μεταδόσεων, οι οποίες με πολύ δυνατές κεραίες με μεγάλη απολαβή και κέρδος σε dbi, είτε κατευθυνόμενες είτε κάθετες, θα έπρεπε να στηθούν με εξοπλισμό εκστρατείας σε διάφορα σημεία σε 3 διαφορετικά νησιά...
Στόχος, ήταν να εντοπιστεί το πολύ ασθενές σήμα που εξέπεμπε ένας μικροπομπός πολύ παλιάς τεχνολογίας, που διέθετε στο πέτο του πάντοτε ένας γραφικός από την παλιά φουρνιά, το οποίο όμως χάρη στην πολύ χαμηλή ισχύ εκπομπής σήματος αλλά και την πολύ αραιή περιοδικότητα -1 εκπομπή ανά 15 λεπτά περίπου- ήταν το μόνο που θα μπορούσε να αντέξει για... μήνες χωρίς φόρτιση ή αλλαγή μπαταριών, και αυτό το γνώριζαν καλά οι τεχνικοί μας.
Μετά από 10 μέρες συνεχών προσπαθειών χωρίς κανένα αποτέλεσμα, ακούστηκε η μαγική λέξη από την ομάδα 3: "Λαμβάνουμε 2 φορές πολύ χαμηλά κάποιο σήμα στις 137 μοίρες, θα το ξανατσεκάρουμε στο επόμενο τέταρτο".
Αμέσως, όλες οι μονάδες μελετώντας τα νέα δεδομένα, αποφασίσαμε να στήσουμε τις άλλες 3 μονάδες εξωτερικών μεταδόσεων περιμετρικά σε ψηλά σημεία κυκλικά κατά προσέγγιση, για να λάβουμε το σήμα και να καταφέρουμε να το τριγωνοποιήσουμε όσο γίνεται, για να βγει στίγμα. Πράγματι, οι 2 από τις 3 υπόλοιπες ομάδες, κατάφεραν να δώσουν αναφορά λήψης του ID, καθώς και αρκετά ακριβή κατεύθυνση από το σημείο τους, χάρη στις μεγάλες κατευθυνόμενες κεραίες που διέθεταν. Έτσι, είχαμε πλέον από 3 διαφορετικά σημεία, κατεύθυνση της λήψης, πράγμα που αν το ρίχναμε στο χάρτη, θα μας οδηγούσε σε ένα πολύ απομονωμένο σημείο, σε ένα τεράστιο γκρεμό στην ουσία που ήταν τόσο δυσπρόσιτο, που δε θα μπορούσαμε να φτάσουμε εγκαίρως, παρά μόνο από αέρος. Επίσης, η απόκλιση μεταξύ των στιγμάτων, ήταν μόλις 17 μέτρα(!).
Η ομάδα πεδίου και όλη η αφρόκρεμα του Domatiaki είχε εντοπιστεί από τους τεχνικούς μας. Δε θα αποκαλύψουμε τα επιχειρησιακά σχέδια, πάντως η τεράστια αυταπάρνηση και πειθαρχία τους, καθώς και το γεγονός ότι δε θα καλούσαν ποτέ σε βοήθεια οι ίδιοι, τους είχε οδηγήσει όπως μας ενημέρωσαν αργότερα, σε τουλάχιστον 15 διαφορετικές αποτυχημένες επιχειρήσεις απεγκλωβισμού, όλο αυτό το 33ήμερο που βρέθηκαν εκεί. Η επιβίωση τους, πέραν των αστείρευτων ψυχικών αποθεμάτων, της πειθαρχίας και του αυτοελέγχου τους, οφείλεται και στο γεγονός ότι οι βροχές και τα μπουρίνια Αυγούστου/Σεπτεμβρίου, επέτρεψαν να υπάρξει το υπερπολύτιμο για την επιβίωση απόθεμα νερού. Βέβαια, η ύστατη όλων, θα ήταν να βουτήξει ο πιο δυνατός και να κολυμπήσει μια απόσταση περίπου 10 μιλίων, για να καταφέρει να βρεθεί με λίγη τύχη σε απάνεμα νερά, σε κάποιο δίαυλο σκαφών, πράγμα το οποίο ήταν επίσης δύσκολο και πολύ επικίνδυνο.
Η νέα γενιά, οι τεχνικοί και οι ραδιοερασιτέχνες, η αντικατασκοπεία και οι constructors, έμελλε να επιτύχουν κάτι πολύ σπουδαίο. Και με αυτό τους τον άθλο, ακόμη κι αν τα παιδιά που περισυλλέχθηκαν μερικές ώρες αργότερα χρειαστούν μακροχρόνια θεραπεία για να επανέλθουν, έδωσε διαπιστευτήρια πως μπορεί να τρέξει το Domatiaki πλέον επάξια ή και καλύτερα. Γιατί το Domatiaki δεν μπορεί να είναι μόνο το πεδίο και οι καταδρομικές, ούτε μόνο οι ριψοκίνδυνοι που φτάνουν στα άκρα.
Και μπορεί η ομάδα πεδίου να έζησε τη μεγαλύτερη, πιο μακροχρόνια και πιο επικίνδυνη αποστολή της, μπορεί όλοι κάποια στιγμή να πίστεψαν ότι δε θα τα καταφέρουν, όμως κανείς δε σκέφτηκε στιγμή να τα παρατήσει, κι αυτό είναι ότι πιο δυνατό έχουμε καταφέρει. Δε θα περιμέναμε τίποτα λιγότερο από τη δήλωση ότι όχι μόνο δε θα τα παρατήσουν, αλλά ότι κάποια στιγμή θέλουν και την ακόμα πιο δύσκολη καταδρομική αυτοκτονίας που έχει μείνει.
Για κάποιους όλα αυτά είναι μάταια, γιατί πιστεύουν ότι το Domatiaki έχει τελειώσει. Για άλλους, αυτό δε θα γίνει ποτέ. Εμείς, όσο κερδίζουμε μάχες, έστω και στην κόψη του ξυραφιού- μάχες επιβίωσης- τόσο παίρνουμε δύναμη για τις επόμενες. Και η δύναμη του τώρα είναι τόσο δυνατή....
Καλή ανάρρωση λοιπόν στα αδέλφια μας στη μακροχρόνια αυτή και πολύ επίπονη διαδικασία, αλλά οι constructors αύριο τελειώνουν και τη 2η φάση των εργασιών, και ξεκινάει η τρίτη και τελευταία από εβδομάδα. Είναι πολύ σημαντικό, η 3η φάση να τελειώσει πριν χαλάσει ο καιρός, και αυτό παλεύουν όλα τα αδέλφια μας.
Η συνέχεια επί της οθόνης.
Υ.Γ: Υπάρχει διάχυτη η αίσθηση, ότι υπάρχει μεθοδευμένη προσπάθεια διάλυσης και εξόντωσης μας. Και αυτό δεν είναι πια μια απλή εκτίμηση, αλλά κοινή άποψη πολλών ατόμων, που συνεχώς ενισχύεται από όλο και περισσότερους....
Βάλτε το λοιπόν καλά μέσα στο μυαλό σας: ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΔΥΝΑΤΑ!
Κάθε επιβίωση μια νίκη μέχρι την επόμενη μάχη επιβίωσης.
Στη μνήμη των νεκρών μας.
Δε λυγίζουμε. Είμαστε υπερήφανοι για τα αδέλφια μας. Είναι οι πραγματικοί μας ήρωες - πρότυπα μας.... Για πάντα!
Γράψατε ιστορία 33 μέρες χωρίς τρόφιμα, προμήθειες και χωρίς καμία βοήθεια.... Μετά από αυτό, ποιος προσκυνημένος πουτάνας γιος λοιπόν θα τολμήσει τώρα να τα βάλει μαζί σου Domatiaki μου?
Μην καρτεράτε να λυγίσουμε μήτε για μια στιγμή......
Υ.Γ2: Και με τη βούλα της συνέλευσης, λόγω των κρίσιμων στιγμών μας, για 1 ακόμη χρόνο παραμένει ανοιχτό ελεύθερα το ιστορικό domatiaki.tk! Θα μείνει ανοιχτό προς μεγάλη σας απογοήτευση, για να καταγράψει στο ελεύθερο διαδίκτυο, τη μεγαλύτερη νίκη όλων των εποχών....
Γρηγορείτε αδέλφια....
Εμπρός αδέλφια, στις τρύπες σας πουτάνες και ποντίκια.....
Κι ήταν μόνο η αρχή....
#ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ