Σαν να μην πέρασε μια μέρα από το καλοκαίρι που τόσο γρήγορα μας άφησε, για να περάσει στην ιστορία για μια ακόμη χρονιά... Από τις εκδρομές-επισκέψεις του εργαστηρίου των εφαρμογών της Δευτέρας, με τα δύσκολα πρωινά ξυπνήματα, τις δύσκολες Τρίτες στα ΣΑΕ ΙΙ και τις χαλαρές Πέμπτες στου Καπόγιαννη.
Και ξαφνικά μου ήρθε. Μια από τις Πέμπτες, μετά από ενα εργαστήριο, ήρθε η μέρα της φυγής. Της δικής μας ORIGINAL απόδρασηςαπό το κύκλωμα με τα λαμπιόνια, τα δέντρα, τα στολίδια, τα αστέρια και τις τυποποιημένες και απρόσωπες ευχές... Τουλάχιστον εμείς είχαμε το θάρρος να εκφράσουμε πόσο αντίθετοι είμαστε σε όλο αυτό.
Κανένα κοσμικό σημείο δεν θα ήταν κατάλληλο για να ηρεμήσουμε, να σκεφτούμε και να επικοινωνήσουμε μακριά από τηλεοράσεις, κινητά, dvd κ.α. gadgets. Το Ναύπλιο θα ήταν...!
Κάνοντας πολλά ξύλα στάχτι, και με τη βοήθεια ενός A/C εξασφαλίσαμε ζεστασιά και θαλπωρή, σε ένα χωριό δίπλα στη θάλασσα, όπου το πλησιέστερο σπίτι απείχε 3km.
Με πολύ όρεξη για κουβέντα, προβληματισμούς, παίζοντας επιτραπέζια, περπατώντας στην παραλία, μαγειρεύοντας, ή κάνοντας απλά μια βόλτα στην πόλη, η ώρα περνούσε ευχάριστα και δημιουργικά και συνάμα χαλαρά όπως και είχαμε επιλέξει.
Με μεγαλύτερη έξοδο αυτή του Σαββάτου σε εκείνο το μπαράκι για ένα ποτό. Με μοναδική εξαίρεση εκείνες τις 3 ταινίες που ενοικιάσαμε, κι εκείνο το τουρνουά στο PRO5 greek patch που παίξαμε οι 3 μας. Με μοναδική μαύρη στιγμή, την ανατροπή του GT, που ακόμα και με 3 χτυπημένες ζάντες και μια διελυμένη, δεν σταμάτησε την πορεία του προς την κατεύθυνση που του έδινα από το cockpit...
25/12, Τρίτη πρωί, και το πρόγραμμα συνεχίστηκε ανταλλάσοντας ευχές και αποχωριζόμενοι την Κάντια με τελικό προορισμό την Τρίπολη (όπου σε ένα μήνα παρουσιάζομαι), και στη συνέχεια τη Βυτίνα, όπου θα περνούσα οικογενειακά τις γιορτές + την πρωτοχρονιά.
Τις περισσότερες φορές τα πράγματα δεν μας έρχονται όπως τα περιμένουμε. Τα σχεδιάζουμε όλα για πολύ καιρό και με μεγάλη λεπτομέρεια. Αναλύουμε εκδοχές, και αναζητούμε σταθερότητα και ασφάλεια. Και όλα αυτά σε μια ζωή που δεν είναι ποτέ ούτε σταθερή ούτε ασφαλής. Εκεί, όπου σημασία έχουν τα αντανακλαστικά μας σε κάθε γύρισμα.
Καλά καταλάβατε. Δεν έχει ευχές φέτος. Φέτος ΔΕΝ γεννήθηκε ο Χριστός, όπως έγραψε καιο Καραγιαννίδης στο ΘΕΜΑ. Αρνήθηκε να γεννηθεί, μπάς και αλλάξει κάτι. Αλλά όλοι ψαρώσατε πάλι. Γεμίσατε θερμίδες, γλυκά, ποτά, δέντρα, στολίδια και τυποποιημένες κρύες ευχές για ενα νέο έτος γεμάτο από διάφορα γραφικά που θα ξεχάσουμε μόλις διαγράψουμε τα SMS. Ένα νέο έτος που μετράμε βάση της ώρας, των ημερών και των μηνών που εμείς επιλέξαμε και καθορίσαμε διεθνώς.
Προσωπικά φέτος, περισσότερο θα θυμάμαι την πολιτική δολοφονία ΔΙΑ ΑΠΑΓΧΩΝΙΣΜΟΥ εν έτη 2006, του SADDAM, από την πιο αιμοβώρα χώρα που έχει περάσει ποτέ από τη ΓΗ. Ναι, αυτή η χώρα αξιώνει απαγχωνισμούς για εκλήματα κατά της ανθρωπότητας!!!!!!
Η Τρίπολη θα μας περιμένει λοιπόν. Η φλόγα έχει ήδη αρχίζει να καίει και στην Αρκαδία, που θα με υποδεχτεί στις 12/02/2007, όταν παρκάρω τον GT στο γνωστό parking και θα περάσω την πύλη του εκπαιδευτικού κέντρου της αεροπορίας για την 20αήμερη υποχρεωτική εκπαίδευση μου, που θα σημάνει και την έναρξη της 12μηνης θητείας μου.
* Πολλά φιλιά στην Αράχωβα και το Πήλιο. Καλά να περνάτε αδέρφια εκεί πάνω.
* Ραντεβού τις Κυριακές στα επισκεπτήρια, και στην Αθήνα για τις εξόδους...
* 2 χρόνια μακριά μας πλέον η π******. Και την διώχνουμε όλο και περισσότερο από το δωματιάκι κάθε δευτερόλεπτο. ΟΥΣΤ!!!
* Bthere...
Και ξαφνικά μου ήρθε. Μια από τις Πέμπτες, μετά από ενα εργαστήριο, ήρθε η μέρα της φυγής. Της δικής μας ORIGINAL απόδρασηςαπό το κύκλωμα με τα λαμπιόνια, τα δέντρα, τα στολίδια, τα αστέρια και τις τυποποιημένες και απρόσωπες ευχές... Τουλάχιστον εμείς είχαμε το θάρρος να εκφράσουμε πόσο αντίθετοι είμαστε σε όλο αυτό.
Κανένα κοσμικό σημείο δεν θα ήταν κατάλληλο για να ηρεμήσουμε, να σκεφτούμε και να επικοινωνήσουμε μακριά από τηλεοράσεις, κινητά, dvd κ.α. gadgets. Το Ναύπλιο θα ήταν...!
Κάνοντας πολλά ξύλα στάχτι, και με τη βοήθεια ενός A/C εξασφαλίσαμε ζεστασιά και θαλπωρή, σε ένα χωριό δίπλα στη θάλασσα, όπου το πλησιέστερο σπίτι απείχε 3km.
Με πολύ όρεξη για κουβέντα, προβληματισμούς, παίζοντας επιτραπέζια, περπατώντας στην παραλία, μαγειρεύοντας, ή κάνοντας απλά μια βόλτα στην πόλη, η ώρα περνούσε ευχάριστα και δημιουργικά και συνάμα χαλαρά όπως και είχαμε επιλέξει.
Με μεγαλύτερη έξοδο αυτή του Σαββάτου σε εκείνο το μπαράκι για ένα ποτό. Με μοναδική εξαίρεση εκείνες τις 3 ταινίες που ενοικιάσαμε, κι εκείνο το τουρνουά στο PRO5 greek patch που παίξαμε οι 3 μας. Με μοναδική μαύρη στιγμή, την ανατροπή του GT, που ακόμα και με 3 χτυπημένες ζάντες και μια διελυμένη, δεν σταμάτησε την πορεία του προς την κατεύθυνση που του έδινα από το cockpit...
25/12, Τρίτη πρωί, και το πρόγραμμα συνεχίστηκε ανταλλάσοντας ευχές και αποχωριζόμενοι την Κάντια με τελικό προορισμό την Τρίπολη (όπου σε ένα μήνα παρουσιάζομαι), και στη συνέχεια τη Βυτίνα, όπου θα περνούσα οικογενειακά τις γιορτές + την πρωτοχρονιά.
Τις περισσότερες φορές τα πράγματα δεν μας έρχονται όπως τα περιμένουμε. Τα σχεδιάζουμε όλα για πολύ καιρό και με μεγάλη λεπτομέρεια. Αναλύουμε εκδοχές, και αναζητούμε σταθερότητα και ασφάλεια. Και όλα αυτά σε μια ζωή που δεν είναι ποτέ ούτε σταθερή ούτε ασφαλής. Εκεί, όπου σημασία έχουν τα αντανακλαστικά μας σε κάθε γύρισμα.
Καλά καταλάβατε. Δεν έχει ευχές φέτος. Φέτος ΔΕΝ γεννήθηκε ο Χριστός, όπως έγραψε καιο Καραγιαννίδης στο ΘΕΜΑ. Αρνήθηκε να γεννηθεί, μπάς και αλλάξει κάτι. Αλλά όλοι ψαρώσατε πάλι. Γεμίσατε θερμίδες, γλυκά, ποτά, δέντρα, στολίδια και τυποποιημένες κρύες ευχές για ενα νέο έτος γεμάτο από διάφορα γραφικά που θα ξεχάσουμε μόλις διαγράψουμε τα SMS. Ένα νέο έτος που μετράμε βάση της ώρας, των ημερών και των μηνών που εμείς επιλέξαμε και καθορίσαμε διεθνώς.
Προσωπικά φέτος, περισσότερο θα θυμάμαι την πολιτική δολοφονία ΔΙΑ ΑΠΑΓΧΩΝΙΣΜΟΥ εν έτη 2006, του SADDAM, από την πιο αιμοβώρα χώρα που έχει περάσει ποτέ από τη ΓΗ. Ναι, αυτή η χώρα αξιώνει απαγχωνισμούς για εκλήματα κατά της ανθρωπότητας!!!!!!
Η Τρίπολη θα μας περιμένει λοιπόν. Η φλόγα έχει ήδη αρχίζει να καίει και στην Αρκαδία, που θα με υποδεχτεί στις 12/02/2007, όταν παρκάρω τον GT στο γνωστό parking και θα περάσω την πύλη του εκπαιδευτικού κέντρου της αεροπορίας για την 20αήμερη υποχρεωτική εκπαίδευση μου, που θα σημάνει και την έναρξη της 12μηνης θητείας μου.
* Πολλά φιλιά στην Αράχωβα και το Πήλιο. Καλά να περνάτε αδέρφια εκεί πάνω.
* Ραντεβού τις Κυριακές στα επισκεπτήρια, και στην Αθήνα για τις εξόδους...
* 2 χρόνια μακριά μας πλέον η π******. Και την διώχνουμε όλο και περισσότερο από το δωματιάκι κάθε δευτερόλεπτο. ΟΥΣΤ!!!
* Bthere...