
Τίποτα δεν αλλάζει ούτε στο δωματιάκι μας, ούτε πουθενά, σε οτι αφορά το μέλλον. Το ατυχές αποτέλεσμα στο χθεσινοβραδινό αγώνα, που μας άφησε από το Σεπτέμβρη εκτός Ευρώπης, σίγουρα μας αφήνει πικραμένους, αλλά φυσικά ποτέ απογοητευμένους.
Άλλωστε ΑΕΚ σημαίνει δεν απογοητεύομαι.
Μεγάλος πρωταγωνιστής εχθές, ήταν η ενότητα, και ο παλμός της εξέδρας (πρός απογοήτευση πολλών που θέλουν την ομάδα διχασμένη).
Μια κιτρινόμαυρη κερκίδα από 35.000 κόσμο, με τον Άγη στη γνωστή θέση να δίνει τον παλμό.
Παρ'όλα αυτά, η ΑΕΚ δεν κατάφερε να προκριθεί επί της (καλύτερης ίσως - ετοιμότερης σίγουρα) Ζενίτ. Είδαμε πολλούς να φεύγουν με σκυμμένα κεφάλια, να γιουχάρουν την ομάδα μας, και να εκτοξεύουν βολλές εναντίον του προπονητή, του Ντέμη και των παικτών.
Θέλουμε να πιστεύουμε οτι όλα αυτά ήταν αντιδράσεις της στιγμής. Θέλουμε να πιστεύουμε, οτι με τον Γαύρο θα είστε και πάλι στο γήπεδο, όχι μόνο εσείς, αλλά και πολλοί ακόμα.
Για όλους εμάς εδώ, το παιχνίδι με την Ζενίτ έχει περάσει, και το έχουμε ήδη ξεχάσει. Για όλους εμάς εδώ, το δωματιάκι στα Πατήσια δείχνει το δρόμο. Στο δωματιάκι υπάρχουν ήδη τα 11 εισητήρια που ζητήθηκαν εδώ και καιρό, και την Κυριακή η πορεία θα φύγει κανονικά από την Ροστάν 30.
Πέρυσι μπορεί να είχαμε 65.000 κόσμο. Αν κάνουμε το ίδιο και φέτος, θα στεναχωρήσουμε πολλούς διώκτες της ομάδας, και θα την ενισχύσουμε οικονομικά, μετά την μεγάλη ζημία λόγω των χαμένων εσόδων του κυπέλλου UEFA, συμμετέχοντας σε ενα ακόμα πάρτι επί του Γαύρου.
Ενός Γαύρου που ούτε εισητήρια δεν τόλμησε να πάρει... Χαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!
Καλημέρα ΑΕΚάρα! Ποτέ δεν ήσουν μόνη. Ποτέ δεν θα μείνεις μόνη.
Γιατί...
Μια αγάπη έχω στην καρδιά,
μόνη ξανά δεν θα σ'αφήσω,
οσο γυρίζει αυτή η γή θα σ'αγαπάω,
ΑΕΚ για σενα μια ζωή θα τραγουδάω.



