Μου ήταν πάντοτε αδύνατον να πιστέψω, ότι άτομα που ένιωθα τόσο κοντά μου, μπορεί μια μέρα να μην μου ξαναμιλούσαν. Και ένιωθα πολύ άσχημα στη σκέψη ότι κάθε μέρα που περνάει, απομακρύνεται όλο και περισσότερο αυτό, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι για να το αλλάξω.
Κι όμως, ο άνθρωπός μου, που μοιράστηκα τα πάντα, ο πιο κοντινός μου άνθρωπος, που επικοινωνούσε μαζί μου κάθε μέρα, που μου εμπιστευόταν το σπίτι του, το αυτοκίνητό του, που μοιράστηκε μαζί μου τις καλοκαιρινές του διακοπές, ένιωθα πως δεν θα με ξαναπάρει ποτέ. Πως δεν τον νοιάζει πια τι κάνω και που βρίσκομαι. Πως δεν θα είναι πια κοντά μου ποτέ ξανά. Ούτε καν σαν φίλη. Αυτό είναι και η πιο επώδυνη αίσθηση. Ίσως χειρότερη και από τον θάνατο. Όταν ο άνθρωπος σου είναι κάπου εκεί έξω, μοιράζεται μαζί σου τα ίδια προβλήματα, την ίδια καθημερινότητα, στην ίδια πόλη, με τις ίδιες συνθήκες, κι όμως, για κάποιο λόγο δεν θα σου ξαναμιλήσει ποτέ. Και αυτό γίνεται ακόμα χειρότερο, όταν αυτός σου ανακοινώνει κάτι τέτοιο από το τηλέφωνο, και δεν δέχεται καν να σε δει από κοντά έστω για μια τελευταία φορά και να σε ακούσει, βγάζοντας μια κοινή απόφαση για τη σχέση μας.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποιες σταθερές. Κάποιες αναφορές. Εγώ πλέον δεν τις είχα. Τουλάχιστον όχι όπως ήταν μέχρι πριν λίγο καιρό. Όσοι με ήξεραν λίγο καλύτερα ήξεραν ότι δεν θα το πέρναγα ποτέ αυτό μαζί με άλλους, ή με πολλές εξόδους, καταχρήσεις και ουσίες, αλλά κάπου μόνος και απομονωμένος για ένα μεγάλο διάστημα. Θα έπρεπε να ψάξω το μέρος που θα έμενα για το επόμενο διάστημα, μέχρι το νέο έτος. Αυτό δεν θα έπρεπε να ήταν κοντά σε κανέναν. Σε τίποτα που να έχει σχέση με εμένα και το παρελθόν μου.
Κανείς δεν θα ήξερε που είμαι, και κανείς δεν θα μπορούσε να με βρεί. Τηλέφωνα κλειστά, λιτή ζωή, και μοναξιά. Ατελείωτο περπάτημα στα όμορφα και καταπράσινα στενά, και σκέψεις για το επόμενο βήμα. Περισυλλογή και πολύ διάβασμα. Και Μουσική.
Ίσως να ήταν καλύτερα όλοι χωρίς εμένα και μακριά μου. Εγώ όμως ένιωθα χαμένος, μόνος. Ένιωθα ότι γύρω μου είχαν αλλάξει όλα. Όλοι. Είχαν προχωρήσει, κι εγώ κουβαλούσα ακόμη το παρελθόν μου χωρίς να μπορώ να προχωρήσω ποτέ με επιτυχία στο επόμενο σταθερό βήμα.
Έχουν αλλάξει όλα. Όλοι. Ψάχνω να βρω μια εικόνα που να μοιάζει με πριν, και δεν υπάρχει. Το νέο, δικό μου, προσωπικό σπίτι, ήταν η αρχή μιας νέας εποχής. Έστω και με ενοίκιο για αρχή. Ο στόχος εκπληρώθηκε. Ο χώρος μου, το σημείο αναφοράς μου, είναι γεγονός.
Όταν δημοσιευτούν αυτές οι γραμμές, ίσως για εσένα να είναι αργά. Όσοι διαβάσετε έγκαιρα το κείμενο αυτό, και θέλετε να μοιραστείτε λίγες γνήσιες στιγμές, μερικά συναισθήματα, ή απλά να πιείτε ένα τελευταίο ποτό μαζί μου, την Παρασκευή 24/10 Joe Claussell @ Venue, και το Σάββατο 25/10 Nameday party στην οδό Αγάπης 34, στη Βάρκιζα.