Τετάρτη, Ιουλίου 28, 2021

(105.577b) ΕΠΟΣ ΚΑΙ ΒΑΡΙΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΟ DOMATIAKI H 2η ΚΑΤΑΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΣΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ!

Θέλω προκαταβολικά να σας αναφέρω ότι δυστυχώς δε μπορώ να επεκταθώ σε λεπτομέρειες για την αποστολή αυτή.

Η αποστολή ήταν πολύ δύσκολη, σε μια περίοδο που ο κόσμος έχει αποχωρήσει από το δωμάτιο, μέσα στο καλοκαίρι, και μόνο και μόνο η απόφαση να εκτελεστεί και το δεύτερο challenge (να εκτελεστεί, όχι να επιτευχθεί), συγκέντρωνε πολύ ελάχιστες πιθανότητες, και αποτέλεσε έκπληξη σε πολλούς όταν ανακοινώθηκε…

Να θυμίσουμε εδώ, ότι μετά τα τελευταία πολύ άσχημα γεγονότα και τις επιθέσεις που δέχτηκε το δωμάτιο και τα μέλη του, ειδικοί σε συνεργασία με την ομάδα πεδίου έχουν εκπονήσει ένα σχέδιο για τη σωτηρία του #domatiaki, που περιλαμβάνει στοχευμένες παρεμβάσεις και ενέργειες, με τη μορφή που ξέρουμε καλύτερα από όλους: Τις αγαπημένες μας…. καταδρομικές!

Η αποστολή θα έφευγε την Πέμπτη, με ελάχιστα άτομα, τα οποία έλαβαν και το βάρος να εκτελέσουν τη μεγάλη απόφαση της συνέλευσης, τιμώντας τα αδέλφια που πέτυχαν τη μεγάλη επιτυχία στο πρώτο καταδρομικό challenge στην Κρήτη. Η δυσκολία και η επιτυχία της αποστολής είναι ακόμα πιο μεγάλη, από το γεγονός ότι τα άτομα αυτά σε μεγάλο βαθμό δε γνωριζόμασταν καν μεταξύ μας, και κληθήκαμε σε μια τόσο οριακή και δύσκολη στιγμή να φέρουμε εις πέρας κάτι πρωτογνωρο για όλους μας.

Η αποστολή κατάφερε να προσεγγίσει το σημείο όπου στήθηκε σε ελάχιστο χρόνο κέντρο επιχειρήσεων, χωρίς να μπορεί να υπάρξει άτομο που θα χειρίζεται το εν λόγω σημείο, επειδή δεν υπήρχε επάρκεια σε άτομα. Έτσι θα έπρεπε το άτομο που έκανε χρέη συντονισμού, εκτός από realtime transmition του κέντρου επιχειρήσεων στην οθόνη του, να συμμετέχει και ο ίδιος στις αποστολές ως ισότιμο μέλος.

Μια σοφή κουβέντα που επαναλαμβάναμε όλοι μέσα μας, ήταν ότι πρέπει να αντέξουμε τις 6 αυτές μέρες, με κάθε κόστος, χωρίς να λυγίσουμε για κανένα απολύτως λόγο, ότι κι αν συμβεί. Και –πιστέψτε με- συνέβησαν πάρα πολλά!

Προφανώς αυτή δεν είναι ούτε κατά διάνοια η μεγαλύτερη αποστολή του δωματίου. Το δωμάτιο έχει κάνει πολλές μυστικές αποστολές, έχει στείλει κόσμο σε χιόνια, σε βουνά, σε συνοικίες του αστικού ιστού, και έχει καταφέρει να κρατήσει αποστολές για μέρες και εβδομάδες χωρίς προμήθειες για να κρατηθεί η κάλυψη τους. Το δωμάτιο έχει δώσει σεμινάρια αντικατασκοπείας…. Κι όμως, η δύναμη του τώρα είναι πάντα τόσο δυνατή... Και σήμερα εμείς έλαχε να είμαστε η αιχμή του δόρατος, αφού από τη δεύτερη αυτή «ζαριά επιβίωσης», και ειδικά μετά τη μεγάλη επιτυχία του Ιουνίου στην Κρήτη, κρινόταν σε απόλυτο βαθμό το παρών και σε μεγάλο βαθμό η συνέχεια της συλλογικότητας.

Από την έκβαση της καταδρομικής, εκτός από την επιτυχία της ζαριάς αυτής, θα έβγαινε σαφές μήνυμα και κλίμα στον κόσμο που παρακολουθεί και πρόσκειται στο δωμάτιο, το οποίο θα είχε ιστορικά μεγάλη βαρύτητα τόσο για το μέλλον μας, όσο και για τις επόμενες επιχειρήσεις διάσωσης του #domatiaki.

Το γεγονός ότι τα αδέλφια μας αντέξαμε να φέρουμε εις πέρας μια τόσο μεγάλη αποστολή, και μάλιστα με τόσο μεγάλη επιτυχία και άνεση, δε μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Η κυριαρχία μας στο νησί και ο χρόνος που χρειάστηκε να παραμείνουμε εκεί, μας έκανε πιο δυνατούς, και όλοι μαζί δυναμώσαμε τη μεγάλη μάχη του δωματίου.

Όσοι εγκατέλειψαν το #domatiaki στα δύσκολα, θα έχουν μια ακόμη ευκαιρία να το ξανασκεφτούν ως επόμενη Παρασκευιάτικη συνέλευση. Το μήνυμα που θα βγει και θα κυκλοφορήσει στον κόσμο από αύριο, θα είναι ένα μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας ότι μπορεί η συλλογικότητα μας να παραμείνει ζωντανή. Γιατί λίγο καιρό πριν, φάνταζε αδιανόητο να επιχειρηθεί καν το δεύτερο challenge, ενώ σήμερα, μετά την –ανέλπιστη για πολλούς- αντήχηση της τεράστιας αυτής επιτυχίας στην όμορφη Λευκάδα, κανείς σε μπορεί να αμφισβητήσει, ούτε την επιτυχία μας στα επόμενα challeges σε Εύβοια, Κρήτη και Κυψέλη. Το δωμάτιο θέλει πολύ να κλείσει με επιτυχία τις 2 επόμενες ζαριές, να επιστρέψει και να κλείσει με επιτυχία αυτό τον πολύ δύσκολο κύκλο από εκεί που ξεκίνησε, από την Κρήτη. Έτσι λοιπόν κατά πάσα πιθανότητα η Κρήτη –αν φτάσουμε ως εκεί- ίσως σημάνει την διάσωση, ίσως και το τέλος του #domatiaki.

Φύγαμε κατάκοποι από τη Λευκάδα, αγκαλιασμένοι και γνωρίζοντας καλά μέσα μας ότι πετύχαμε κάτι πολύ μεγάλο. Δεν ξέρω πότε (και αν ποτέ) θα καταλάβουμε τι έχουμε πετύχει, αφού μπορεί ανά πάσα στιγμή να σπάσει αυτή η προσπάθεια, δεδομένου ότι όλοι είναι στα όρια τους. Μέσα μας, όλες αυτές τις μέρες νιώθαμε μια θετική αύρα στο νησί αυτό. Τηρήσαμε κατά γράμμα το πλάνο των ειδικών για τη σωτηρία του δωματίου, τα οποία φυσικά μετατρέψαμε σε καταδρομική, παίζοντας… «στο δικό μας γήπεδο».

Με λίγη υπομονή ίσως καταφέρουμε μεγάλα πράγματα. Η πίστη θα είναι σίγουρα ο οδηγός για την επιβίωση μας. Κάπου εδώ τα λόγια σταματούν, και τη σκυτάλη θα πάρετε εσείς. Την τελευταία μέρα περπατήσαμε για λίγο στην πόλη, για να χαλαρώσουμε, και συναντήσαμε στην περιοχή ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο του δωματίου μετά από 20 χρόνια. Θέλαμε πολύ να παραμείνουμε μια ακόμη μέρα αλλά οι συνθήκες δυστυχώς δε μας το επέτρεψαν, και έτσι προγραμματίσαμε την επιστροφή μας στη βάση μας τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης.

Αφήνοντας πίσω μας το νησί της Λευκάδας και τα όσα περάσαμε τις προηγούμενες 6 δύσκολες και γεμάτες μέρες εκεί, δώσαμε όλοι μια υπόσχεση: Ότι θα επιστρέψουμε κάποια στιγμή, σύντομα ελπίζουμε, πιο δυνατοί, υπό καλύτερες συνθήκες και νικητές στον μεγάλο αγώνα μας, για να απολαύσουμε το τοπίο και να δρέψουμε τους καρπούς της τιτάνιας προσπάθειας μας.

Με αυτή την ευχή, μακάρι να μας ακούσουν, να μας εισακούσουν και να μας νιώσουν και όσοι μας… εγκατέλειψαν και μας έβαλαν σε αυτό τον κυκεώνα.

Καλή δύναμη και ραντεβού εκεί που πρέπει αδέλφια μου.

Θα τα καταφέρουμε.

Σάββατο, Ιουλίου 17, 2021

(100.109) Έσκασε η βόμβα! Κανονικά ρίχνουμε τις επόμενες 2 καταδρομικές "ζαριές επιβίωσης", αποφάσισαν οι 3 ήρωες της τελευταίας Παρασκευής...

Κανονικά αποφάσισε πριν από λίγο, μια από τις πιο ολιγομελής αλλά και κρίσιμες συνελεύσεις μας, να ρίξει τις επόμενες δύο "ζαριές επιβίωσης", όπως αυτές έχουν εκπονηθεί και σχεδιαστεί από τους ειδικούς, με σκοπό την επιβίωση του #domatiaki.

"Κάθε άλλη απόφαση, πέραν της προδοσίας στα 25 χρόνια του @Domatiaki, θα ήταν και προδοσία απέναντι στην πρώτη μεγάλη προσπάθεια και τεράστια επιτυχία της πρώτης καταδρομικής αποστολής επιβίωσης, που εκπλήρωσαν με μεγάλη επιτυχία τα αδέλφια στην Κρήτη σε συνεργασία με το Ανεξάρτητο Δωμάτιο Ηρακλείου...
Άλλωστε η αρχή είναι το ήμισυ του παντός..."

Περισσότερα σε λίγο...

Τετάρτη, Ιουλίου 14, 2021

(100.109) Οι παρόντες και η σφραγίδα θα πουν την τελευταία κουβέντα για το #domatiaki

Με αφορμή την κρίσιμη συνάντηση της Παρασκευής, ήθελα καιρό να γράψω δυο λόγια, τόσο για τα εκατοντάδες άτομα που όλα αυτά τα χρόνια ερχόντουσαν από το πουθενά και έδιναν και την ψυχή τους σε πολύ κρίσιμες στιγμές, όσο και για αυτούς που κουράστηκαν, απογοητεύτηκαν και αποχώρησαν, είτε δεν άντεξαν στις πλάτες τους το τεράστιο και δυσανάλογο βάρος των καταστάσεων, τον προβλημάτων, των πιέσεων, των απειλών και του ανελέητου πολέμου που δεχτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι κάτι στιγμές, όπως αυτές που ζούμε το τελευταίο διάστημα -τους τελευταίους μήνες για να είμαι πιο σαφής- που έχουν φέρει στο μυαλό σκέψεις, εποχές, καταστάσεις και συναισθήματα, που οι περισσότεροι από εμάς είχαμε ξεχάσει ότι έχουμε βιώσει, είτε δεν πιστεύαμε ότι θα ξανανιώσουμε ποτέ. Κι όμως, τα φέρνει έτσι η ζωή, που από τη μια στιγμή στην άλλη βυθίζεσαι ακόμα πιο χαμηλά, πας λίγο πιο βαθιά στον πάτο, απομονώνεσαι ακόμα περισσότερο από την ατελείωτη απομόνωση και τη μοναξιά που ήδη έχεις βιώσει, δέχεσαι ακόμα περισσότερα χτυπήματα κάτω από τη μέση, και γενικά διαπιστώνεις ότι δικοί σου άνθρωποι και συμπαραστάτες που υπολόγιζες σε αυτούς τις δύσκολες στιγμές, όχι μόνο δεν είναι δικοί σου, αλλά οι μεγαλύτεροι εχθροί.

Προσωπικά, πιο πολύ τιμώ τα άτομα που ήρθαν από το πουθενά στις πιο δύσκολες στιγμές και έδωσαν και τη ζωή τους. Δεν ξέρω πως ενημερώθηκαν ή αν απλά παρακολουθούσαν και γνώριζαν για το δωμάτιο και απλά ένιωσαν μέσα τους πως τώρα είναι η ώρα, αλλά μικρή σημασία έχει. Όταν για να επιβιώσεις έχεις δεχθεί τόση αφιλοκερδή βοήθεια και συμπαράσταση, ακόμα και το να είσαι εδώ σήμερα και να γράφεις πρέπει να ξέρεις ότι είναι πολυτέλεια και ότι το χρωστάς στους ανώνυμους ήρωες που στήριξαν το εγχείρημα στα πολύ δύσκολα. Και αυτούς τους ανθρώπους θα τους τιμάμε για πάντα, όσο μακριά κι αν είναι, όσο κι αν δεν άντεξαν στο χρόνο τη συνέχεια και την πίεση της καθημερινής μας πάλης και των συνεπειών των δύσκολων επιλογών μας. Άλλωστε ποτέ δε συμβιβαστήκαμε και πάντοτε διαλέγαμε το δύσκολο δρόμο, αλλά συνάμα το καθαρό και ασυμβίβαστο μονοπάτι της καρδιάς μας αποτελούσε μονόδρομο για εμάς...

Σήμερα που έφυγαν οι περισσότεροι -ακόμα και ένας από τους πιο κοντινούς μας συμμάχους-, σήμερα που μετράμε πληγές και πόνο, δεν θα μπορούσαμε παρά να μη σεβαστούμε προσωπικές αποφάσεις συντρόφων και συναγωνιστών, αδελφών και φίλων. Θα ήταν πολύ άδικο, φυσικά, να δικαιολογήσω άτομα που φεύγοντας έκαναν τη μεγαλύτερη επίθεση στο δωμάτιο, επιδιώκοντας προσωπικά οφέλη ή απλά θέλοντας ταυτόχρονα με αυτό να δουν και το δωμάτιο να διαλύεται. Το θεωρούμε πουστιά, καργιολιά και σκατοψυχιά, και για αυτό και μόνο δε θα επιτρέψουμε ποτέ να συμβεί. Όχι γιατί έχουμε να αποδείξουμε κάτι σε τέτοια περιττώματα, αλλά γιατί όσο αγαπάμε τους εαυτούς μας και τη συλλογική αυτή προσπάθεια, δεν πρόκειται να τους δώσουμε αυτή τη χαρά.

Η ανάρτηση όμως δε θα ήθελα να σταθεί σε αυτά περιττώματα, αλλά στους συντρόφους που έφυγαν κύριοι και με ψηλά το κεφάλι, από επιλογή.

Μας αφήσατε μόνους την πιο δύσκολη στιγμή, τόσο λίγα άτομα, να πρέπει να πάρουμε τόσο σημαντικές αποφάσεις... Να προετοιμαστούμε για να υπογράψουμε ένα τόσο ιστορικό τέλος, είτε να ρίξουμε τις εναπομείναντες 3 ζαριές επιβίωσης -μετά την μεγάλη νίκη της καταδρομικής "ζαριάς" στην Κρήτη- πράγμα για το οποίο ούτε έτοιμοι ήμασταν, ούτε ξέρουμε πως να το προετοιμάσουμε ή να το διαχειριστούμε. Στο τέλος πάντως, όπως πάντα, θα μιλήσει η γνήσια φωνή της καρδιάς μας....

Αλλά θα ήθελα να ξέρετε όλοι όσοι αποχωρήσατε και μας αφήσατε μόνους, ότι αυτή την ιστορική Παρασκευή... οι παρόντες και η σφραγίδα θα πουν την τελευταία κουβέντα για το #domatiaki.

  • Όσοι δεν ονειρεύονται ζουν αλλού.
  • Δυνατές Παρασκευές σημαίνει μαγικές καθημερινές.
  • Μακριά από εμάς οι προσκυνημένοι, οι υποταγμένοι, οι προδότες, οι δωσίλογοι, οι ψεύτες, οι υποκριτές, οι πουτάνες, οι φιλάργυροι και τα αρπακτικά.
  • Όλοι την Παρασκευή στο δωμάτιο της καρδιάς.
  • #domatiaki για πάντα.
  • PEOPLE HAVE THE POWER....

Σάββατο, Ιουλίου 10, 2021

(100.008) Με συνταγή... 'timeosmi', προλαβαίνοντας το τελευταίο ραντεβού μαζί σου, μόνο για σένα, τελευταίε, μοναδικέ αγαπημένε φίλε....

Ήταν μια περίεργη Παρασκευή για το δωμάτιο και για όλους εμάς, αφού ενώ δεν υπήρχε συνέλευση λόγω του πένθους, υπήρχε κάποιος κόσμος χωρίς όρεξη για πολλά, που συζητούσε διάφορες στιγμές, αναμνήσεις, ιστορίες και κομβικά γεγονότα που θυμόταν, και έτσι ο χρόνος περνούσε με νοσταλγία και μνήμες από το παρελθόν....

Η αντιπροσωπεία άργησε να ξεκινήσει, γιατί τα traffic controls έδειχναν άνετη διαδρομή χωρίς κίνηση. Έλα όμως που το λάθος έγινε, και αυτό αφορούσε την Αττική Οδό και όχι την Καβάλας... Χωρίς ενεργή πλοήγηση μέχρι εκείνη τη στιγμή, φτάνουμε στο ύψος του Δαφνίου, όπου επικρατεί τεράστιο μποτιλιάρισμα. Ο συνοδηγός ανοίγει τη συσκευή του και συνειδητοποιούμε ότι είμαστε ήδη 25 λεπτά εκτός χρόνου, και ότι δεν αποτελεί ούτε καν επιλογή να περιμένουμε εκεί μέσα στην κίνηση, παρά μόνο η αναστροφή προς Μεταμόρφωση.

Κάνοντας το καθιερωμένο U-turn λίγο μετά το Δαφνί, χωρίς να σκεφτούμε πολλά, η συννενόηση έγινε με μια ματιά. Μπορεί το αμάξι να φορούσε καμένο πίσω δεξιά λάστιχο (ρεζέρβα 15 ετίας που γλιστρούσε παντού), μπορεί το ρουλεμάν του μπραγιάζ να τσίριζε και να υπήρχε ο κίνδυνος να κολλήσει σε κάθε συμπλεκτάρισμα, αλλά τώρα πια το ζήτημα ήταν πολύ πιο σοβαρό.... Να προλάβουμε να είμαστε συνεπείς στο τελευταίο μας ραντεβού με τον αγαπημένο 'timeosmi'.

Όλοι όσοι επέβαιναν σε εκείνο το αμάξι, ξέραμε καλά, ότι για να συμβεί αυτό, θα έπρεπε να κάνουμε ακριβώς αυτό το οποίο έκανε και ο ίδιος τόσα χρόνια, κι εμείς τον κράζαμε...

"Από την Αθήνα στην Αρκαδία, πηγαίνω με συνέχεια το γκάζι στο τέρμα πατημένο", μας έλεγες... Αμέσως επικρατούσαν έντονες αντιδράσεις, δεδομένου ότι το αμάξι ήταν κοντά στα 200 άλογα και αυτό συνεπαγόταν με ταχύτητες πολύ άνω των 200 χιλιομέτρων, αλλά ή απάντηση ήταν καθησυχαστική: "Προσπαθώ είπα, δεν είπα ότι το καταφέρνω κιόλας....".

Αυτή τη φορά, όμως, έπρεπε να το καταφέρουμε. Έπρεπε το αυτοκίνητο με 3 λάστιχα, χωρίς service, με τον μαμά ιμάντα χρονισμού, με το ρουλεμάν μπραγιάζ να κολλάει επικίνδυνα, και χωρίς δίσκο, να κινείται σταθερά στο "καθαρό" κομμάτι του καλού αυτοκινητοδρόμου με 180km/h, σύμφωνα με τους πρόχειρους υπολογισμούς μας. Όσο στο μυαλό ήταν αυτό εφικτό, θα έπρεπε να δίνεται προτεραιότητα στο να μην φύγουμε από το δρόμο. Σε κάποιες στροφές φεύγει λίγο ο κώλος. Τα λεπτά όμως πέφτουν. Αρτεμίσιο μετά από πολύ ιδρώτα, κάπου στο -12. Πόσο θα μαζέψουμε ακόμα?

Οι υπολογισμοί έδιναν και έπαιρναν, όταν στο τελευταίο κομμάτι με τη 1 λωρίδα ανά κατεύθυνση, οι προσπεράσεις ήταν δύσκολες και χρονοβόρες, ενώ η μέση ταχύτητα δύσκολα ξεπερνούσε τα 60-70χαω.

Τελικά όμως, με ένα ακόμα πιο ριψοκίνδυνο ντεμαράζ, καταλάβαμε ότι θα φτάσουμε στις 12.05, δηλαδή μόλις 5 λεπτά μετά το ραντεβού, και έχοντας εν κινήσει μαζέψει κάπου 20 και πλέον λεπτά καθαρού χρόνου. Στο parking βλέπω κάποιους γνωστούς και φίλους που ακόμα δεν έχουν φθάσει στο σημείο.

Ανακούφιση....

Σε ευχαριστώ θεέ μου, λέω μέσα μου.

Δική σου ατάκα ήταν, δικέ μας, αγαπημένε....

Μας λείπεις όσο τίποτα, ειδικά σε αυτή την τόσο δύσκολη και μαύρη για εμάς περίοδο....

Μόνο εσύ θα μπορούσες να μας έχεις σώσει, σαν ένα αόρατο άγγιγμα σου κάθε φορά που παγώναμε βλέποντας το αμάξι να φεύγει....

Μας λείπεις ήδη.... Πολύ!

Όμως εμείς ήμασταν έστω και με αυτό τον τρόπο εκεί, συνεπείς στο ραντεβού μας. Στο τελευταίο μας ραντεβού.

Ακόμη κι αν νιώθουμε, ότι σε κάποιες στροφές μπορεί εσύ να κράτησες το αυτοκίνητο και να μην έφυγε λίγο παραπάνω, που να χάσουμε το μεγάλο ραντεβού μας...

Σε ευχαριστούμε καλέ μας άνθρωπε... 

Καλή αντάμωση. Σύντομα υποθέτω...

Να μας προσέχεις από εκεί ψηλά... 

Σε αγαπάμε...