Πέμπτη, Οκτωβρίου 01, 2015

Με μότο "ΕΜΕΙΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ" μπαίνει το domatio σε έναν από τους δυσκολότερους χειμώνες, αλλά με το κεφάλι ψηλά, με πίστη και αισιοδοξία για το αύριο...


"Εμείς συνεχίζουμε", φώναξε με μια φωνή η συνέλευση της περασμένης Παρασκευής. Συνεχίζουμε στο δύσκολο δρόμο που χαράξαμε από το 1998. Μπορεί τότε να είχαμε μεγαλύτερα όνειρα, να υπερεκτιμούσαμε τις δυνατότητές μας, και όχι απλά να πιστεύαμε, αλλά να ήμασταν σίγουροι ότι θα αλλάζαμε τον κόσμο. Δε μπορώ να πω αν το πετύχαμε -αυτό θα το πουν άλλοι- αλλά αυτό που στην πορεία φάνηκε, ήταν η μεγάλη πίστη, η τεράστια αφοσίωση, η υπομονή και η επιμονή, η μεταξύ μας εμψύχωση στις δύσκολες στιγμές, και το χέρι του διπλανού που απλωνόταν για να σε σηκώσει όποτε ήσουν έτοιμος να πέσεις.

"Εμείς συνεχίσουμε" λοιπόν. Όχι όπως τότε. Το δωμάτιο δεν έχει τα πολλά ανοικτά μέτωπα, ούτε ενεργή ομάδα πεδίου. Επίσης δύσκολα μπορεί να ανοίξει νέο μέτωπο, αφού σε κάποιο σημείο μετά την μεταφορά στο Ίλιον, φτάσαμε στο "peak", και από τότε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Το δωμάτιο δεν είναι πια αυτό που ήταν. Οι περικοπές σε όλα -και το χειρότερο στα όνειρα μας- μας έχουν πληγώσει. Τότε πως συνεχίζετε?

"Εμείς συνεχίσουμε", εναπομείναντες -αρκετούς μπορώ να πω- στόχους που δεν εκπληρώθηκαν ποτέ. Στις αποστολές που το δωμάτιο δε συμβιβάστηκε ποτέ, αλλά με συνέπεια μάχεται για τη δικαίωση καθημερινά μεθοδικά και με περίσσεια υπομονή, θέληση αλλά και τακτική, χωρίς να είναι πρωταρχικός στόχος η επιτυχία, αλλά η επιλογή του καλύτερου και του λιγότερο επίπονου δρόμου προς αυτή, με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

"Εμείς λοιπόν συνεχίζουμε". Ας μας έχει ο θεός καλά. Και όσο μας έχει καλά, τόσο θα συνεχίζουμε, μέχρι την τελική νίκη και δικαίωση!

Καλημέρα γνήσιοι άνθρωποι.

Καλημέρα δωματιάκι.

Καλημέρα Καστελόριζο.

Καλημέρα Κάρπαθο.

Ερχόμαστε.

Είμαστε παντού.

Είμαστε λίγοι, είμαστε καμπόσοι, με πια ψ....... τόση!