Μετά και τις τελευταίες πολύ άσχημες εξελίξεις, που συνεπακόλουθα θα έχουν πιθανότατα και αντίκτυπο στην σημερινή παρουσία στη συνέλευση του #Domatiaki, όχι μόνο δε θα μπορέσει να αναχαιτιστεί αλλά προφανώς θα ενισχυθεί το κύμα φυγής που ήδη έχει εκφραστεί από τις προηγούμενες μέρες. Σε καμία περίπτωση, κανείς μας, ποτέ, δεν έχει μπει εμπόδιο στην ατομική βούληση του καθενός, στις προσωπικές αποφάσεις, τις ατομικές ελευθερίες, την έκφραση και τις συλλογικές μας αποφάσεις, με ύψιστο όργανο τη συνέλευση μας.
Σήμερα, πιο επίκαιρα από ποτέ, μετά από ένα πολύ μεγάλο αγώνα που δώσαμε όλοι μαζί για μεγάλο διάστημα ενωμένοι, με μεγάλη κόπωση και φθορά, πετύχαμε όλοι μαζί μια τεράστια νίκη. Μια νίκη υπαρκτή, μια νίκη ορατή, την οποία κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει. Από τις πρώτες 7 συγκεντρώσεις που κατεστάλησαν άγρια με χημικά και ξύλο εν τη γενέσει τους, πριν ακόμα προλάβουν να ανοίξουν τα πανό, στις επόμενες μαζικές και επιτυχημένες που τρόμαξαν. Στη συνέχεια το 2ο κύμα καταστολής που προσπάθησε να καταπνίξει το ποτάμι που ήταν όμως πια τόσο μαζικό και δε γύριζε πίσω, με 2 ακόμα άγριες χουντικές καταστολές, και στη συνέχεια, μετά και το σταθμό στης τεράστιας συγκέντρωσης στη Ν. Σμύρνη και σε πολλές γειτονιές, στην πλήρη ελευθερία διαδηλώσεων.
Μέσα από τον αγώνα και την επιμονή μας, καταφέραμε όχι μόνο να σωθεί ο απεργός πείνας, αλλά να ανακτήσουμε και το συνταγματικό και δημοκρατικό μας δικαίωμα στη διαδήλωση, που αν και νόμιμο, δεν ήταν καθόλου δεδομένο στη χούντα την οποία ζούμε. Τώρα πια, ακόμα και την Τετάρτη, ακόμα και το Σάββατο, δεν υπάρχει ίχνος αστυνομίας στο δρόμο. Και αυτό πέτυχε χάρη στους δικηγόρους και νομικούς, χάρη στους καλλιτέχνες, χάρη στους φοιτητές, χάρη στη συνέλευση αλληλεγγύης, και χάρη σε εμάς.
Σε κάθε αγώνα υπάρχουν και απώλειες, σε κάθε αγώνα υπάρχουν και θυσίες που έπρεπε να υποστούμε για να διεκδικήσουμε μια τόσο μεγάλη νίκη. Και οι θυσίες αυτές είναι τόσο προσωπικές για κάποιους, αλλά συχνά έχουν και συλλογικό αντίκτυπο. Την δύσκολη ώρα του αγώνα όμως, δεν μπορούσαμε να εστιάσουμε στο να σώσουμε προσωπικές επιλογές και σχέσεις, φιλίες, ατομικότητες, είτε να βάλει κανείς το εγώ πάνω από το εμείς. Τώρα λοιπόν, πληρώνουμε γι' αυτό. Γιατί όταν η στάχτη από τις τόσες μάχες ακόμα αχνοκαίει, κοιτώντας πίσω, στο στρατόπεδο μας, δεν υπάρχει ένα καίριο για την προσπάθεια και τη συνοχή μας άτομο. Ένα άτομο που είχε κουραστεί πολύ πριν τον αγώνα, που ίσως να μην ήθελε ή και να μην τον ενδιέφερε ο αγώνας αυτός, είτε να είχε άλλες ανάγκες που δεν ήμασταν εκεί για να καλύψουμε τη δύσκολη αυτή ώρα της μάχης που αποφασίσαμε συλλογικά να συμμετάσχουμε.
Η προσωπική κόπωση και φθορά όλων είναι πολύ μεγάλη, τόσο μεγάλη που δε φαίνεται ή δεν έχει συνειδητοποιηθεί το μέγεθος της επιτυχίας. Επιστρέφοντας όμως στο αγαπημένο δωμάτιο, ειδικά αύριο, όπως και όλες αυτές τις ημέρες, η απουσία του ατόμου που αποχώρησε είναι πια τόσο αισθητή, και πάντοτε πονάει. Ειδικά στις περιόδους αυτές, που τα άτομα δεν είναι πολλά, και αυτά που έχουνε μείνει χαρακτηρίζονται για τη μαχητικότητα, την προσφορά και την ανιδιοτέλεια τους.
Πολλοί λοιπόν αποφάσισαν να σπάσουν το lockdown, να σπάσουν την όποια καραντίνα μας, και να φύγουν μακριά για ένα διάστημα για να αποδεχτούν τη νέα απώλεια και να χαλαρώσουν από τη νέα υπερπροσπάθεια. Με όποιο κίνδυνο κι αν αυτό έχει, ατομικό ή συλλογικό, κάθε απόφαση είναι φυσικά σεβαστή, και από τη στιγμή που αύριο θα έχει και την αναμενόμενη πλειοψηφία, θα στηριχτεί σαν κοινή.
Καλή δύναμη σε όσους φύγουν, καλό κουράγιο και σε όσους μείνουν, και να θυμάστε: Να μη ξεχάσουμε ποτέ τους κοινούς μας αγώνες. Γιατί μπορεί κάθε αποχώρηση να περνάει σαν ταινία χιλιάδες στιγμές, ευχάριστες ή δυσάρεστες, χαρές, λύπες, πόνο, αγώνα, δάκρυα, αγωνίες.... Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι όλα αυτά υπήρξαν και μας στιγμάτισαν. Ήταν ένα κομμάτι μας, λίγο από εμάς. Μνήμη λοιπόν, και ψηλά το κεφάλι αδέλφια. Να προτάξουμε τα κεκτημένα, τους αγώνες που έρχονται, τις νίκες μας, και να προσπαθούμε να έχουμε στο μυαλό μας το θετικό πρόσημο παρά τις απώλειες. Μνήμη λοιπόν και να μη λησμονήσουμε ποτέ τα ηρωικά πρόσωπα, και τις θυσίες μας για τον αγώνα. Τις απώλειες.
Και να θυμάστε πάντα όσοι φύγατε, και όσοι μείναμε, κάθε λεπτό και κάθε στιγμή της κοινής μας ύπαρξης: "Όμως ήταν ωραία, ε;"
Καλή αντάμωση σε όλους και να προσέχετε. Εύχομαι την άλλη Παρασκευή, ή κάποια Παρασκευή, να βρεθούμε ξανά όλοι μαζί εκεί που χτίσαμε και οραματιστήκαμε τρόπους και μεθόδους για την εκπλήρωση των ονείρων μας.
Αντίο συντρόφισσα FT...
