Πολύ άσχημα έκλεισε το 2017. Από τις αρχές του Δεκέμβρη, όταν μετά από πολύ καιρό και πολλούς ενδοιασμούς τολμήσαμε κάτι καινούριο με ρίσκο, ξεκίνησε η κάτω βόλτα, η περιδίνηση και η πτώση. Μια πτώση και μια εσωστρέφεια που συνδυάστηκε με προβλήματα υγείας εκεί γύρω στα Χριστούγεννα, και στο τέλος κορυφώθηκε με απομόνωση και ψυχολογική κατάρρευση γύρω στα τέλη Γενάρη.
Φυσικά έγιναν συνδυασμένες προσπάθειες αντίδρασης, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα φαίνονταν τόσο βουνό, το βάρος ήταν τόσο δυσβάσταχτο, τόσο ασήκωτο, που ότι κι αν προσπαθήσαμε δεν μπορούσαμε να το αποφύγουμε αφενός, είτε να το σηκώσουμε στα ίσια από την άλλη.
Έτσι η εσωστρέφεια αυξανόταν, το τέλμα μεγεθυνόταν, και το αδιέξοδο εντεινόταν. Με κάποιες μικρές οάσεις απόδρασης κάθε φορά, που τα πράγματα έδειχναν κάποια σημάδια ανάκαμψης κυρίως μέσω των υποδομών και του υλικοτεχνικού τομέα των κατασκευών, το πράγμα έδειχνε ότι πάμε ολοταχώς σε ένα νέο.... 2015. Ταμπούρι μέσα για να διατηρήσουμε τα κεκτημένα με ένα... Glock G19 στη ζώνη, και όποιον πάρει ο χάρος... Και δυστυχώς δεν είναι πάντα του Αη Γιαννιού, ούτε μπορούμε στη φάση αυτή να καλύπτουμε τον καθένα εκτός δωματίου...
Ελπίζουμε να μη γίνει έτσι όπως τότε κι αυτή τη φορά, αλλά δεν είναι ευχάριστο να φτάνεις κάθε φορά στο σημείο να προσπαθείς όντας στο ναδίρ να χτίσεις ή να αξιοποιήσεις μια τελευταία... "ευκαιρία", ένα τελευταίο ανέλπιστο κ απροσδόκητο κλαδί μπροστά σου για να πιαστείς πριν τον καταρράκτη, όπως το ταξίδι της Κρήτης τότε... Δεν ευχόμαστε σε κανέναν να ζήσει όσα ζήσαμε... Ούτε στο μεγαλύτερο εχθρό μας... Καληνύχτα.
