Κάπου εδώ τελειώνει αυτή η ιστορία. Αυτό είναι το τελευταίο της κεφάλαιο...
Όλα ξεκίνησαν το 1996 και τελικά καθόρισαν μια ολόκληρη ζωή μέσα σε 3 μήνες. Όχι μόνο τη δικιά μου, ή και ακόμη 10 γνήσιων ανθρώπων. Όλων.
Μια ιστορία για κάποιον μικρό Jim, που με επαναστατικές απόψεις για την εποχή, λειτουργώντας με το συναίσθημα και με οτι πιο γνήσιο να τον συντροφεύει, μαζί με μερικά ακόμη άτομα που τον ακολούθησαν, προσπάθησε να αντέξει στο χρόνο αυτό το όμορφο δόγμα. Χωρίς ποτέ να συμβιβαστεί. Δεν έχει σημασία αν τα κατάφερε, αλλά πόσο πολύ ήθελε και προσπάθησε.
Κάπως έτσι λοιπόν θα τελειώσει η ιστορία μας. Μια ιστορία για τον Έρωτα. Την Αγάπη. Την Φιλία. Τις Σχέσεις. Τα Ιδανικά. Τις Αρχές. Τα Πιστεύω. Μια ιστορία όπου όλοι οι ήρωές της κυνηγάνε να ζήσουν το καλύτερο.. Ακόμα και όταν αυτό είναι ανέφικτο... Κάποιοι θα επιλέξουν το πάθος... Κάποιοι άλλοι την αγάπη. Και κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν μέσα από την μοναξιά τους να περιμένουν και να ελπίζουν, όπως κάναμε πιστά τόσα χρόνια... Ποτέ δεν έγιναν όλοι παρέα μεταξύ τους. Είχαμε όμως όλοι ένα κοινό...
Ο έρωτας λένε πως σου δίνει ζωή, και το ίδιο εύκολα σου την παίρνει... Μερικοί πιστεύουν πως σε κάνει πιο δυνατό.... Και άλλοι τον φοβούνται...
Νιώθω οτι δεν ανήκω πια σε αυτό που εκτυλίσσεται τα τελευταία χρόνια γύρω μου. [Γεμίσαμε "μπουρδέλα", πουτάνες, υποκριτές, πούστικες συμπεριφορές, εγωισμούς, πισώπλατα μαχαιρώματα, ψέματα, και ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και το συμφέρον του. Γεμίσαμε ανθρώπους μιας καπιταλιστικής κοινωνίας, όπου ο καθένας "μετράει" για τον άλλο μέσα από το αμάξι, το κινητό του, το σπίτι και τα Gadgets του. Όπου αυτοσκοπός είναι (να κάνουμε) οτι δεν έχουμε ανάγκη κανέναν, και οτι τα καταφέρνουμε όλα μόνοι μας. Να αρνούμαστε. Να φοβόμαστε. Και όλοι να κοιτάνε το περιτύλιγμα, εξωτερικά]. Η ζωή μου δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Ή μάλλον κανένας άλλος δεν ζεί με τον τρόπο που ζω εγώ. Και αυτό ίσχυε σχεδόν πάντα. Δεν μπορώ να είμαι άλλο ένα τετραγωνάκι στον χάρτη, που κανείς δεν ξέρει που αναβοσβήνει. Δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο, στον οποίο να μπορώ να διηγηθώ τις ιστορίες της ζωής μου και να με πιστέψει, να με νιώσει. Να μοιραστώ στιγμές, συναισθήματα. Και δεν έχω άλλο χώρο μέσα μου, για να τις κρατάω μόνο για εμένα.... Πνίγομαι.
Σαββατοκύριακα, εβδομάδες, μήνες. Μέσα. Καλοκαίρια, Χριστούγεννα, Πάσχα, Γιορτές... Μόνος. Χωρίς να χτυπάει το τηλέφωνο. Χρόνια, μέχρι αυτό να αλλάξει. Όλα να αλλάξουν... για τόσο λίγο πάντα.
Κάποιος δικός μου άνθρωπος που μοιραζόμουν όλα αυτά δεν θα μου ξαναμιλήσει ποτέ ξανά. Πάλι, στο ίδιο έργο θεατές? Και όλα θα είναι όπως πρίν. Ή μάλλον πολύ χειρότερα για μερικά χρόνια. Όμως εγώ δεν αντέχω άλλο να το περάσω αυτό. Αυτή την εναλλαγή.
Όλοι έχουν κάποιες σταθερές, κάποιες αναφορές. Όλοι στη ζωή έχουν έναν κύκλο, μια συνέχεια. Ενώ εγώ? Τι έχω εγώ?
Λέω να μην έρθω στο μέλλον. Λέω να μείνω εδώ καλύτερα.
Στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα. Μέσα μας? Τίποτα!
Ναι, είχα πεί οτι θα αποφασίσετε κι εσείς για αυτή τη στιγμή. Για το πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία.
Ναι. Μέχρι εδώ όμως. Από εδώ και πέρα δεν διαλέγεις ούτε εσύ, ούτε εγώ.
Θα είμαι μαζί σου, σε ότι κι αν κάνεις. Και φρόντισε να έχεις την πιο όμορφη ζωή, γιατί δεν θα είσαι μόνη...
Δεν θέλω να ξεχάσω. Και κανείς δεν ξεχνά. Μόνο άμα το θελήσεις ξεχνάς...
Που ξέρεις? Μπορεί στο μέλλον να ξανασυναντηθούμε. Και τα πράγματα να είναι τότε πιο εύκολα. Για όλους μας.
Η ιστορία πλησιάζει στο τέλος της...
Δεν το ξέρω ακόμα... Δεν το έχω ζήσει, γι'αυτό.
Καλή αντάμωση.
Αντίο.
Όλα ξεκίνησαν το 1996 και τελικά καθόρισαν μια ολόκληρη ζωή μέσα σε 3 μήνες. Όχι μόνο τη δικιά μου, ή και ακόμη 10 γνήσιων ανθρώπων. Όλων.
Μια ιστορία για κάποιον μικρό Jim, που με επαναστατικές απόψεις για την εποχή, λειτουργώντας με το συναίσθημα και με οτι πιο γνήσιο να τον συντροφεύει, μαζί με μερικά ακόμη άτομα που τον ακολούθησαν, προσπάθησε να αντέξει στο χρόνο αυτό το όμορφο δόγμα. Χωρίς ποτέ να συμβιβαστεί. Δεν έχει σημασία αν τα κατάφερε, αλλά πόσο πολύ ήθελε και προσπάθησε.
Κάπως έτσι λοιπόν θα τελειώσει η ιστορία μας. Μια ιστορία για τον Έρωτα. Την Αγάπη. Την Φιλία. Τις Σχέσεις. Τα Ιδανικά. Τις Αρχές. Τα Πιστεύω. Μια ιστορία όπου όλοι οι ήρωές της κυνηγάνε να ζήσουν το καλύτερο.. Ακόμα και όταν αυτό είναι ανέφικτο... Κάποιοι θα επιλέξουν το πάθος... Κάποιοι άλλοι την αγάπη. Και κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν μέσα από την μοναξιά τους να περιμένουν και να ελπίζουν, όπως κάναμε πιστά τόσα χρόνια... Ποτέ δεν έγιναν όλοι παρέα μεταξύ τους. Είχαμε όμως όλοι ένα κοινό...
Ο έρωτας λένε πως σου δίνει ζωή, και το ίδιο εύκολα σου την παίρνει... Μερικοί πιστεύουν πως σε κάνει πιο δυνατό.... Και άλλοι τον φοβούνται...
Νιώθω οτι δεν ανήκω πια σε αυτό που εκτυλίσσεται τα τελευταία χρόνια γύρω μου. [Γεμίσαμε "μπουρδέλα", πουτάνες, υποκριτές, πούστικες συμπεριφορές, εγωισμούς, πισώπλατα μαχαιρώματα, ψέματα, και ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και το συμφέρον του. Γεμίσαμε ανθρώπους μιας καπιταλιστικής κοινωνίας, όπου ο καθένας "μετράει" για τον άλλο μέσα από το αμάξι, το κινητό του, το σπίτι και τα Gadgets του. Όπου αυτοσκοπός είναι (να κάνουμε) οτι δεν έχουμε ανάγκη κανέναν, και οτι τα καταφέρνουμε όλα μόνοι μας. Να αρνούμαστε. Να φοβόμαστε. Και όλοι να κοιτάνε το περιτύλιγμα, εξωτερικά]. Η ζωή μου δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Ή μάλλον κανένας άλλος δεν ζεί με τον τρόπο που ζω εγώ. Και αυτό ίσχυε σχεδόν πάντα. Δεν μπορώ να είμαι άλλο ένα τετραγωνάκι στον χάρτη, που κανείς δεν ξέρει που αναβοσβήνει. Δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο, στον οποίο να μπορώ να διηγηθώ τις ιστορίες της ζωής μου και να με πιστέψει, να με νιώσει. Να μοιραστώ στιγμές, συναισθήματα. Και δεν έχω άλλο χώρο μέσα μου, για να τις κρατάω μόνο για εμένα.... Πνίγομαι.
Σαββατοκύριακα, εβδομάδες, μήνες. Μέσα. Καλοκαίρια, Χριστούγεννα, Πάσχα, Γιορτές... Μόνος. Χωρίς να χτυπάει το τηλέφωνο. Χρόνια, μέχρι αυτό να αλλάξει. Όλα να αλλάξουν... για τόσο λίγο πάντα.
Κάποιος δικός μου άνθρωπος που μοιραζόμουν όλα αυτά δεν θα μου ξαναμιλήσει ποτέ ξανά. Πάλι, στο ίδιο έργο θεατές? Και όλα θα είναι όπως πρίν. Ή μάλλον πολύ χειρότερα για μερικά χρόνια. Όμως εγώ δεν αντέχω άλλο να το περάσω αυτό. Αυτή την εναλλαγή.
Όλοι έχουν κάποιες σταθερές, κάποιες αναφορές. Όλοι στη ζωή έχουν έναν κύκλο, μια συνέχεια. Ενώ εγώ? Τι έχω εγώ?
Λέω να μην έρθω στο μέλλον. Λέω να μείνω εδώ καλύτερα.
Στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα. Μέσα μας? Τίποτα!
Ναι, είχα πεί οτι θα αποφασίσετε κι εσείς για αυτή τη στιγμή. Για το πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία.
Ναι. Μέχρι εδώ όμως. Από εδώ και πέρα δεν διαλέγεις ούτε εσύ, ούτε εγώ.
Θα είμαι μαζί σου, σε ότι κι αν κάνεις. Και φρόντισε να έχεις την πιο όμορφη ζωή, γιατί δεν θα είσαι μόνη...
Δεν θέλω να ξεχάσω. Και κανείς δεν ξεχνά. Μόνο άμα το θελήσεις ξεχνάς...
Που ξέρεις? Μπορεί στο μέλλον να ξανασυναντηθούμε. Και τα πράγματα να είναι τότε πιο εύκολα. Για όλους μας.
Η ιστορία πλησιάζει στο τέλος της...
Δεν το ξέρω ακόμα... Δεν το έχω ζήσει, γι'αυτό.
Καλή αντάμωση.
Αντίο.
10 σχόλια:
se parakalo dimitri, dose ena simadi zois, oti eisai kala...
apo to domatiaki leipeis kairo, sta agapimena sou simeia pou pigaines panta kai kathosoun otan isoun lipimenos den exeis fanei. kanenas den se exei akousei, kanenas den kserei ti kaneis kai pou eisai...
tha perimeno me agonia... se parakalo, min kaneis kako ston eauto sou. min ksexaseis pote oti perasame. oti moirastikame. oti xtisame. oti niosame.
i fili sou
G.
ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ. ΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΑΖΙ ΤΗΣ..
ΘΥΜΑΣΑΙ ΦΙΛΕ?
Αφού όλες τα ίδια σου λένε στο τέλος, απορώ πως κρατιέσαι κάθε φορά, και δεν ανεβάζεις οπτικοακουστικό υλικό που αποδεικνύει οτι σε δουλεύουνε...
Ελεος πια, η ανοχή και το ψέμα έχει και τα όριά του...
Να προσέχεις φίλε.. Εχθές σε περίμενα μα δεν κατέβηκες. Που είσαι? Όποτε μπορέσεις επικοινώνησε ή δώσε ενα σημάδι με τους γνωστούς τρόπους.....
Ο επόμενος τίτλος πρέπει να είναι: "Τα χτυπήματα στο δωματιάκι ήταν πάντα πισώπλατα, ύπουλα και πούστικα", και να περιέχει όλη την αλήθεια (Αλήθειας Έχου), και όλες τις ερωτήσεις εκείνες που πρέπει κάθε γνήσιος άνθρωπος να κάνει σε τέτοιες περιπτώσεις...
Όχι οτι θα πάρεις καμία απάντηση, αλλά απλά για να τις διαβάσουν τα παιδιά (και όχι μόνο), και να ξέρουν τι έγινε και άλλαξε τόσο πολύ όλο αυτό το όμορφο ταξίδι που έκανες το καλοκαίρι, και να ξέρουν γιατί το λαμπερό πρόσωπο με την εκπληκτική αύρα μετατράπηκε στον άνθρωπό μας που λείπει εδώ και 2 μήνες από κάθε σημείο επαφής...
Εδώ να μείνεις Δημήτρη!
ego thelo na pisteuo oti eisai kala, oti eimaste konta stis 218.000, kai oti i pio simantiki mera tis zois sou tha se brei ekei paron na doseis tin maxi............
tha eimaste oloi ekei me agonia, min mas prodoseis!
«Οι προμήθειες μας για τα ταξίδια πρέπει να είναι τέτοιες που, ακόμη και αν ναυαγήσουμε, θα μας επιτρέψουν να κολυμπήσουμε»
Η πιο μεγάλη μέρα της σύγχρονης ιστορίας σου είναι η 23-1. Εντάξει, φυσικά δεν μπορώ να την συγκρίνω με τις 26/7, αφού αυτή πιστεύεις εσύ οτι είναι η πιο όμορφη της ζωής σου.
Το σέβομαι και μακάρι να συνεχείσει να είναι για πολλά χρόνια, ή να ξαναζήσεις κάτι παρόμοιο πολύ σύντομα και με το ίδιο άτομο...
Όμως στις 23-1 απλά ήθελα να ξέρεις με το μήνυμα αυτό πως δεν θα είσαι μόνος, και θα χαρώ πολύ να σε δώ εκεί που πρέπει, έστω και αν δεν μιλήσουμε.
Να ήξερες πόσο πολύ θα χαρώ αν βρεθείς εκεί, και μάθω οτι θα τα καταφέρεις....
Όλα καλά θα πάνε....
Να προσέχεις!
Συγχαρητήρια για το πτυχίο!
Καλή επιτυχία και στους υπόλοιπους στόχους σου.
Όσο μακριά και αν επιλέξεις να κολυμπήσεις, απλά συνέχισε να ακούς τη φωνή της καρδιάς. Μόνο αυτή μπορεί να σε φέρει μια μέρα και πάλι κοντά σε όσους αγαπάς και σε αγαπούν...
Προδοσία, επίθεση, ψέματα.
Υποκλοπές, μυστικές συνδιαλέξεις με "κοντινά" του άτομα που τον προδίδουν καθημερινά χρόνια τώρα.
Καταγγελίες σε αστυνομικά τμήματα, σεξουαλικά μηνύματα, απειλές, και στο τέλος δημόσιες καταγγελίες ακόμα και στη "Ζούγκλα"...
Απόπειρα ληστείας στο νέο δωματιάκι.
Πόσο μακριά θα πάει αυτός ο κατήφορος? Πόσο χαμηλά θα πέσετε όσοι τον κυνηγάτε τόσο?
Που θα κρυφτείτε αν πατήσει κανείς το κουμπί και βγούνε όλα τα στοιχεία και τα ντοκουμέντα στη φόρα?
Πρόσεχε...
Για ότι ζήσαμε, σ' ευχαριστώ.
Αυτά που μου' δωσες τα κρατάω μέσα μου φυλαγμένα. Αυτά που σου' δωσα με κάνανε πιο πλούσιο.
Καμία σκιά πια...
Καμία πίκρα.
Υπάρχει ένα κομμάτι, δικό μας, που θα μείνει απείραχτο απ' τον χρόνο.
Ξέρω ότι υπάρχω μέσα σου. Σ' όποια ζωή κι αν ξυπνάς...
Δημοσίευση σχολίου