
Σε κάτι τέτοιες στιγμές, πάντοτε επικρατεί μια εσωστρέφεια. Μια περίοδος μοναξιάς...
Πολλές φορές σου έρχονται στο μυαλό εικόνες από όμορφες στιγμές. Βλέπεις φωτογραφίες, ανοίγεις το αρχείο σου και το ημερολόγιο σου...
Αποτυπωμένες μέσα στα (mega)pixel, όπως και χαραγμένα με το μολύβι πάνω στο χαρτί του ημερολογίου, αμέτρητα συναισθήματα που όμως χωρίς εσένα για να τα νιώσεις, είναι απλά μερικές εικόνες και μερικές γραμμές από μια ιστορία...
Επίσης δεν μπορείς να μην σκεφτείς αυτά που ήθελες να κάνεις... Νοσταλγία. Επιθυμία...
Και σαν να μην έφτανε αυτό, βρίσκεσαι πάντα στο ίδιο σημείο. Καιρό τώρα. Χρόνια...
Στο να σκέφτεσαι τι έφταιξε, γιατί φτάσαμε εδώ που είμαστε απόψε? Πώς από το απόγευμα μέχρι το βράδυ αλλάξανε τόσο πολύ τα πράγματα? Μήπως δεν είσαι διαλλακτικός? Μήπως είσαι ακόμα απόλυτος? Μήπως δεν συμβιβάζεσαι πια όπως παλιά?
Η ΑΕΚ έμεινε στο 1-1, σε ένα παιχνίδι που χίλιες φορές δεν θα έβλεπα, αρκεί να έβλεπα το Cruel Intentions στο γνωστό σημείο... Ήθελα τόσο πολύ να μείνω εκεί... Να μην φύγω! Όχι...
Στην επόμενη δημοσίευση, θα γράψω τους φετινούς στόχους. Θα τους δημοσιεύσω δηλαδή -όπως κάνω πάντα-, αν και τους έχω γράψει ήδη σε ένα χαρτί, με το γνωστό μολυβάκι, σε μια ωραία παραλία. Και ένα ακόμη εμπόδιο θα είναι τα προβλήματα υγείας, που πάντα θα θυμίζουν οτι ο θάνατος κάθε ανθρώπου είναι υπαρκτός και αναπόφευκτος...
Είσαι ίσως ήδη οτι πιο πολύτιμο έχω. Θα αλλάξει όλη μου η ζωή με αυτό. Γι'αυτό, μην κουραστείς να μ'αγαπάς...
Καλή Υπομονή. Κουράγιο...
Καλημέρα!
Ποτέ δεν ήσουν μόνος...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου