Από αγωνία σε αγωνία και ξανά αγωνία, πίεση, απαιτήσεις, βιασύνη, και άλλα πολλά χαρακτηριστικά που θα επιφέρουν κάτι που υποτίθεται θα αλλάξει τη ζωή και το μέλλον μας.
Πτυχίο στη σχολή γρήγορα για να τελειώνουμε, απολυτήριο στρατού, proficiency στα Αγγλικά, και τώρα δουλειά...
Άσχετα αν παρακολουθώ από το δωματιάκι, την μοναξιά και την απομόνωση των ανθρώπων, τις κάμερες του γκρί σίφουνα, τα ασύρματα δίκτυα, τις ασύρματες ip cameras, την τηλεόραση αλλά και με τα ίδια μου τα μάτια, συνέχεια το ίδιο έργο. Την ίδια κίνηση, το ίδιο νέφος, το ίδιο καυσαέριο, τον ίδιο θόρυβο, τα ίδια db ακτινοβολίας στον ασύρματο και στα scanners, το ίδιο πρόβλημα με το παρκάρισμα, την κακή ποιότητα τροφίμων και νερού που μας σερβίρουν.
Κλείνω την παρένθεση, και θα επανέλθω παρακάτω, όπως συνηθίζω...
Στο Πολυτεχνείο οι πουστιές και τα μαγειρέματα μας περίμεναν πρίν κάν εμφανιστούμε στο ίδρυμα. Οι μέρες περνάνε, και η προθεσμία συνεχώς στενεύει μέχρι να αναγκαστώ να φύγω από το φυσικό μου μέρος. Από εκεί όπου αν και ήμουν, αν και είχα καταταγεί και πάλι, κάποιοι ύποπτοι και σκοτεινοί κύκλοι νύχτα με απομάκρυναν, και μάλιστα νόμιζαν οτι δεν θα αποκαλυφτούν... Από Δευτέρα τα σπουδαία, και που ξέρεις? Εδώ θα είμαστε και πάλι...
Ηλιόλουστο Σάββατο σήμερα, και από το μυαλό μου πέρασε πολλές φορές να ξεκινήσω ένα ταξίδι για Πάτρα - Ναύπακτο - Βυτίνα. Πόσες αναμνήσεις, πόσα όνειρα, πόσα σχέδια, πόσα άτομα, πόσοι φοιτητές, πόσα χρόνια? Και τώρα τι? Η Άννυ και η Κατερίνα. Άδειασε η πόλη, περάσανε τα χρόνια... Πόση μοναξιά? Πόση απομόνωση? Πόση απανθρωπιά? Πόση αδικία?
Και ξεπερνώντας το ταξίδι αυτό που δεν έγινε ποτέ λόγω του προχωρημένου της ώρας, αλλά και των απαιτήσεων ξεκούρασης λόγω του γαμημένου πιεστικού εβδομαδιαίου προγράμματος αλλά και την έλλειψη χρημάτων (ναι, μετράμε και αυτή πια, σε αντίθεση με παλιότερα)...
Πότε θα έρθει η ημέρα που θα πάρω τη μετάθεση για Κέρκυρα, και θα πάω να φτιάξω το σπίτι μου εκεί? Στον καθαρό αέρα, την θάλασσα παντού, τις όμορφες διαδρομές και τα υπέροχα τοπία... Το κέντρο, αλλά και την απόλυτη εξοχή σε 10 λεπτά δρόμο με τα πόδια...
Γαμήστε τον Ολυμπιακό αύριο!
Για τα υπόλοιπα έχει ο θεός...
Προκαλείτε την τύχη σας. Μην αποδέχεστε την μοίρα σας αδέλφια...
Ραντεβού εκεί όπου ο χρόνος και η ιστορία θα μας δικαιώσει.... Αλήθεια, θα μάθουμε ποτέ αν άξιζαν τόσες θυσίες? Ποιός θα μας το πεί?
Καλημέρα αδέλφια!
Οχι άλλη πίεση, όχι άλλα πρέπει...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου