Παρασκευή, Νοεμβρίου 30, 2007

(199.784) Time has come.... Γκρί Σίφουνας @ 200.000ΚΜ


Το 1999, παρατημένος για πολλά χρόνια, κακοσυντηρημένος, τουμπαρισμένος και χωρίς την κατάλληλη για την περίσταση επισκευή, ο Γκρί Σίφουνας ήταν 11 χρονών, είχε διανύσει 115.000 δύσκολα χιλιόμετρα με πολλούς διαφορετικούς οδηγούς και πολύ άσχημη και σκληρή μεταχείριση.

Η συντήρηση ήταν μια άγνωστη λέξη για τον ίδιο, αλλά παρ'όλα αυτά, όλοι όσοι τον είχαν ζήσει από κοντά, είχαν τα καλύτερα να πουν, τόσο για τις επιδόσεις, την αντοχή και την επιτάχυνση του, όσο και για το γεγονός οτι ποτέ δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο και δεν έμεινε ΠΟΤΕ!
Από το 2000 έως και το 2002, αν και οδηγούσα το νεο τότε Renault Megane της μάνας μου, είχα ξεκινήσει ήδη τις διαδικασίες για την οριστική απόκτηση του επί σειρά ετών πολυαγαπημένου μου αυτοκινήτου.

Ο στόχος ήταν ένα συστηματικό πρόγραμμα συντήρησης σε ένα αξιόπιστο κέντρο, καθώς και η διαχρονική αναβάθμιση καίριων σημείων του που είχαν υποστεί ζημιές, φθορά, ή απλά κρίνονταν αναγκαία.
Χιλιομετρικά ο στόχος ήταν οι 200.000ΚΜ.

Στις 18/8/2003 στην Εύβοια, έκλεινε τις 130.000ΚΜ, σε μια εξόρμηση με τα παιδιά προς τις γύρω παραλίες του νησιού. Σαν εχθές μου φαίνεται...

Ο στόχος επετευχθη πάντως. Ας είναι καλά ο κ. Κώστας Θεοφιλόπουλος και το ΤΟΥΟΤΑ Service στην οδό Ούλωφ Πάλμε στου Ζωγράφου για όλα. Ποτέ δεν έμεινα μόνος. Και ποτέ δεν αμφισβήτησε κανείς το μεγαλείο του. Ακόμα και σήμερα, που το νέο τότε Renault Megane της μάνας μου έχει τεθεί εκτός λειτουργίας, και όλα δείχνουν οτι διανύει τα τελευταία χιλιόμετρα της ζωής του, το Ραντεβού του Γκρί Σίφουνα την Τρίτη 4/12/2007 για ΚΤΕΟ στον Χολαργό, και καπάκι το τακτικό Service των 200.000ΚΜ, θα ορίσει έναν νέο κύκλο για το πολυαγαπημένο μας αυτοκίνητο.

Πρώτος στόχος η γιορτή των 20 ετών (3-5-1988 - 3-5-2008). Και επόμενος οι 300.000ΚΜ. Ακόμα και όταν πολλά ακόμη νέα αυτοκίνητα, που αγοράστηκαν όταν ο Σίφουνας ήταν στα 10 χρόνια του, θα είναι πλέον αρκετά παλιά για να τον συναγωνιστούν, και οι ιδιοκτήτες τους θα σκέφτονται να τα αντικαταστήσουν.

Οπωσδήποτε τα περισσότερα χιλιόμετρα έχουν διανυθεί στην Αθήνα, αλλά τα περισσότερα ταξίδια του έχουν γίνει στον Οξύλιθο της Εύβοιας. Σημαντικά ορόσημα πάντως είναι τα 16 ταξίδια στην Πάτρα, τα 11 στη Βυτίνα Αρκαδίας, καθώς και αυτά στη Δράμα, το Ναύπλιο και την Κορώνη Μεσσηνίας. Πιο μεγάλες στιγμές, ήταν αναμφίβολα το ταξίδι στην Θεσσαλονίκη και τον Πλαταμώνα το Πάσχα του 2003, καθώς και τα 3 ταξίδια στην Κέρκυρα το 2004, και το 2006.

Μέλος του Corolla Club από το 2006, όλοι είδαμε εκεί οτι δεν είμαστε μόνοι μας. Δεν εννοώ στο δρόμο φυσικά, όπου κυκλοφορούν ακόμα χιλιάδες ίδια γκρί χρώματος αυτοκίνητα, αλλά μέλη του Club, και όλοι με τις ίδιες ή ανάλογες εμπειρίες και απόψεις σχετικά με το πολυαγαπημένο μοντέλο του αυτοκινήτου της Corolla, το οποίο έχει την τιμή να είναι 100% made in Japan...

Σήμερα, ο Γκρί Σίφουνας διαθέτει, εκτός από ηχοσύστημα με MP3/USB/SD-MMC με διαιρούμενα ηχεία Pioneer, ασύρματο V/U, κόρνα και φάρο διάσωσης της πολιτικής προστασίας, GPS, Pocket PC, υπερσύγχρονα μέσα τροφοδοσίας DC/AC, φορητή TV/DVD Player, πλήρη επιτραπέζιο φορτιστή μπαταριών, φορτιστή μπαταρίας άλλου Ι.Χ.Ε (καθώς και καλώδια απευθείας τροφοδοσίας) γάντζους και σχοινιά ρυμούλκησης, ποικιλία διασωστικών μέσων καθώς και ειδών αντιμετώπισης έκτακτων αναγκων, πλήρη εργαλειοθήκη, καθώς και πολλά άλλα απόρρητα extras.

Χρόνια πολλά Γκρί Σίφουνα....
Keep Walking

Δεν μας εγκατέλειψες ποτέ,
ΣΙΦΟΥΝΑ,
Αδερφεεε...

Παρασκευή, Οκτωβρίου 26, 2007

(198.021) Wake me UP When September ENDs...

Είμαστε ακόμα ζωντανοί αγαπημένο μου δωματιάκι... Σας έλειψα, εεε? Το ξέρω!

Δύσκολες ώρες...


Δύσκολες εβδομάδες, δύσκολες ημέρες, δύσκολες ώρες. Ακόμη και τα δευτερόλεπτα έξω από την εντατική του Ιατρικού κέντρου ήταν από τα δυσκολότερα της ζωής μου. Το στοίχημα μεγάλο, και ο δρόμος μακρύς και σκοτεινός, χωρίς να φαίνεται πουθενά η κατεύθυνσή του, και το αν τελικά καταλήγει κάπου. Η διάγνωση ήταν σαφής. Τα επεισόδια μέχρι το καλοκαίρι ήταν συγκοπτικά, και καθένα από αυτά θα μπορούσε να ήταν μοιραίο. Η επέμβαση ορίστηκε για τις 5-11-2007, 07.30GR στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών. Οι ώρες δεν περνούσαν με τίποτα, ούτε καν όταν μέσα σε όλο αυτό εγώ έπρεπε να βρίσκομαι στην υπηρεσία μου. Νύχτες ατελείωτες έξω από το χειρουργείο του Ιατρικού Αθηνών στον 4ο όροφο, καθώς και την μονάδα εντατικής θεραπείας. Ο κόσμος ατελείωτος. Να παρκάρεις δεν έβρισκες πουθενά. Η μάχη συνεχίστηκε 2 φορές στον 7ο όροφο και άλλες τόσες στην εντατική μονάδα του 4ου. Κανείς δεν ήξερε τι μπορεί να συμβεί από λεπτό σε λεπτό. Πυρετός. Ταχυκαρδία. Πίεση. Ζαλάδες... Επανείσοδος στην εντατική. Και μετά? Τι?
Σχεδόν κανείς δεν ήρθε να τη δεί, αν και εκείνη έγινε θυσία για πολλούς σε όλη της τη ζωή.

Τα καταφέρνουμε! Κερδίζουμε το στοίχημα. Βγαίνουμε πιο δυνατοί. Στο δεύτερο υπερσύγχρονο δωματιάκι που έχει στηθεί εδώ και 10 μέρες στην Δ. Ράλλη 27 απ'όπου σας γράφω τώρα. Στην 112ΠΜ στην Ελευσίνα. Στο δωματιάκι μας. Η καρδιά χτυπάει τόσο δυνατά. Ακόμα έχουμε δρόμο μπροστά μας, αλλά είναι πια κοινό μυστικό οτι τα καλύτερα έρχονται. Μην την παίρνετε άλλα τηλέφωνα - κάντε επιτέλους μια επίσκεψη. Αν και τώρα ίσως είναι αργά. Ίσως και ποτέ να μην είναι αργά.

Αγ. Δημητρίου 26-11-2007

Θα ήταν μια ημέρα για πολύ γερά νεύρα. Το γνωστό τηλέφωνο, που υπήρχαν περίοδοι ολόκληρων εβδομάδων (μπορεί και μήνα) που δεν είχε χτυπήσει, θα αναμενόταν να εσπαγε από κλήσεις και μηνύματα ακόμη και από τα πιο φανταστικά άτομα που έχω να δω χρόνια, έχω δεί μονο μια φορά στη ζωή μου, ή και που δεν έχω δεί ποτέ. Δεν υπάρχει χειρότερο από αυτό. Μου θυμίζει ημέρες που το τηλέφωνο μου χτυπούσε με την ίδια συχνότητα κάποια Σαββατόβραδα, στον πυρετό του να κανονίσουμε κάποια μεγάλη έξοδο στο KingSize (παλιότερα), και στο Venue, το Privilege, το +soda, το Wild Rose ή και το Posidonio. Και το χειρότερο? Θύμιζε και εξορμήσεις σε 3ήμερα στην Πάτρα, τη Βυτίνα, το Ναύπλιο καθώς και διακοπές σε Νάξο και Κέρκυρα.
Οι τυπικές ευχές και τα τυποποιημένα μηνύματα, ήταν ακριβώς ότι δεν θα ήθελα ποτέ να έχω. Άλλωστε δεν αναγνωρίζω καμία ημέρα γιορτής, εκτός από τα γεννέθλιά μου. Από την άλλη, πάντα ήμουν λάτρης της στατιστικής. Κράταγα πάντοτε αρχείο, και έκανα απολογισμό όλων των μηνυμάτων, των τηλεφώνων, ακόμη και των ηλεκτρονικών μηνυμάτων, και μάλιστα μετά έκανα και πίνακες όπου έβλεπα ποιοι με θυμήθηκαν πρώτη φορά, πόσες φορές μου έχει ευχηθεί ο καθένας, καθώς και ποιοι με θυμόνται κάθε φορά ανελλειπώς. Εκείνη η χρονιά, το 2000 και το 2001 δεν θα τις ξεπεράσω ποτέ ;)

Summer 2007 review

Απλό. Νωθρό. Σύνθετο. Διαφορετικό.
Δεν μπορώ να πω οτι ήταν άσχημο. Τόσο μετά τη γνωριμία με τα παιδιά από εκεί, με το ταξίδι-επιστροφή στην Κορώνη μερά από 13 χρόνια, αλλά Κυρίως μετά τις επισκέψεις των παιδιών που φιλοξένησα. Όσα events και αν γίνονταν, ήταν προφανές οτι σε 2-3 ημέρες όλοι θα έφευγαν, και οτι δεν θα είχε καμία σχέση αυτό με το 2004. Έτσι κι αλλιώς, ούτε Λοϊζο είχαμε, ούτε Φώτη, ούτε Γραμμενίτο. Ούτε γύρος της Εύβοιας έγινε. Αλλά και η Δήμητρα δεν ήταν ....Λία ;) Το τραγούδι που θα μου θυμίζει αυτό το καλοκαίρι θα είναι το 12 ακριβώς των Goin'Through που έπαιζε δυνατά στην παραλία από το Αλίμειο... Συνέχιζε να παίζει στο μυαλό μου καιρό τώρα, και να μου θυμίζει εκείνες τις στιγμές, και να φανταστείτε οτι τώρα το κατέβασα... "είμαι ο DJ και σε παίρνω στην κονσόλα"....

27/10/2007 Nameday Party @ Varkiza

Τα VideoClips ετοιμάζονται για το αυριανό παρτάκι στη Βάρκιζα, μαζί με τον συνάδελφο Δημήτρη Πισιμίση, εν'όψη του αυριανού πάρτυ στο εξοχικό του στη Βάρκιζα. Βλέπω τα 50GB Video Clips, και θυμάμαι εκείνες τις ημέρες του 2002 με το απίθανο Underneath your clothes της Shakira, αλλά και τις επόμενες ημέρες με May it be από Enya και τα άλλα καλούδια.... Περάσανε τα χρόνια!
Καλή διασκέδαση για αύριο. Τεχνικά θα είναι ένα από τα καλύτερα Party που έκανα ποτέ, με προτζέκτορα, και απίστευτη ποιότητα μουσικής. Το ποτό θα ρέει αύθονα, και ο (πολύς!) κόσμος αναμένεται να ξεσηκώσει την ήσυχη γειτονιά της οδού Αγάπης στην ήσυχη Βάρκιζα. Να είστε όλοι εκεί!

Μείνετε εννωμένοι.
Αντέχουμε!
Συνεχίζουμε.
180.021 ή μάλλον 1.979 πρίν το όνειρο?

Αναπωλούμε τα ταξίδια και τις όμορφες στιγμές του παρελθόντος, αλλά σχεδιάζουμε το μέλλον χωρίς να ξεχνάμε από που προερχόμαστε.

....ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΞΕΧΝΑΜΕ!

Κυριακή, Οκτωβρίου 07, 2007

196.900....και.... ακόμα αντέχουμε!!!!!!

Η καρδιά μας χτυπάει δυνατά καθημερινά στο Α.728 στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών. *****

Πάμε γερά ρε ΖΑΟΝάρα την Τρίτη. Κερδίστε για εμάς.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 17, 2007

(195.973) ...δύσκολες ώρες!

Πολλοί "χτυπάνε" συνεχώς την σελίδα για να δούν απαντήσεις στις προκλήσεις. Η πρόκληση είναι μια. Να συνεχίσουν να υπάρχουν στιγμές σαν και αυτή της φωτογραφίας. Εκεί θα αφιερώσω για 2 μήνες και πλέον, όλη την δύναμή, την αγάπη και την θαλπωρή μου.

Για όλους τους άλλους.... ο καιρός θα μας δικαιώσει και πάλι...

Καλή δύναμη να έχετε αδέλφια!

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007

Πω πω κόσμος...

Μπορεί το γκόλ να μην ήρθε στο πρώτο μισάωρο που πιέζαμε... Μπορεί μετά το 0-1 το παιχνίδι να είχε διαδικαστικό χαρακτήρα. Μπορεί ακόμα και με 0-3 στο ημίχρονο (που ούτε καταλάβαμε πως έγινε), πολλοί να ήθελαν να φύγουν.
Ίσως και ο Μορέττο να είναι όντως εκτός από ανέτοιμος και επικίνδυνος...

Το πέταλο όμως δεν σταμάτησε να τραγουδά ποτέ. Ακόμα και μετά τη λήξη. 00.01π.μ. φύγαμε από το πέταλο, αλλά εκεί συνέχιζαν να τραγουδάνε και να χορεύουν 500 άτομα. Τι κι αν τα φώτα έσβηναν? Τι κι αν η αστυνομία περίμενε υπομονετικά μπροστά από τα κάγγελα έκπληκτη. Τι κι αν οι Security έκαναν υπερωρία? Τι κι αν χάσαμε το τελευταίο τρένο?

Το μεγαλείο αυτής της ομάδας δεν περιγράφεται με λόγια. Ένα μεγάλο μπράβο σε όλο αυτό τον κόσμο. Τους αξίζουν όλες οι προκρίσεις, όλα τα κύπελλα, όλες οι χαρές. Και πρώτα απ'όλα το πρωτάθλημα και η καλή πορεία στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Τώρα πιά μπορύμε να σταματήσουμε να πιστεύουμε στην πρόκριση.

Καλή δύναμη να έχετε...