Δύσκολες ώρες...
Δύσκολες εβδομάδες, δύσκολες ημέρες, δύσκολες ώρες. Ακόμη και τα δευτερόλεπτα έξω από την εντατική του Ιατρικού κέντρου ήταν από τα δυσκολότερα της ζωής μου. Το στοίχημα μεγάλο, και ο δρόμος μακρύς και σκοτεινός, χωρίς να φαίνεται πουθενά η κατεύθυνσή του, και το αν τελικά καταλήγει κάπου. Η διάγνωση ήταν σαφής. Τα επεισόδια μέχρι το καλοκαίρι ήταν συγκοπτικά, και καθένα από αυτά θα μπορούσε να ήταν μοιραίο. Η επέμβαση ορίστηκε για τις 5-11-2007, 07.30GR στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών. Οι ώρες δεν περνούσαν με τίποτα, ούτε καν όταν μέσα σε όλο αυτό εγώ έπρεπε να βρίσκομαι στην υπηρεσία μου. Νύχτες ατελείωτες έξω από το χειρουργείο του Ιατρικού Αθηνών στον 4ο όροφο, καθώς και την μονάδα εντατικής θεραπείας. Ο κόσμος ατελείωτος. Να παρκάρεις δεν έβρισκες πουθενά. Η μάχη συνεχίστηκε 2 φορές στον 7ο όροφο και άλλες τόσες στην εντατική μονάδα του 4ου. Κανείς δεν ήξερε τι μπορεί να συμβεί από λεπτό σε λεπτό. Πυρετός. Ταχυκαρδία. Πίεση. Ζαλάδες... Επανείσοδος στην εντατική. Και μετά? Τι?
Σχεδόν κανείς δεν ήρθε να τη δεί, αν και εκείνη έγινε θυσία για πολλούς σε όλη της τη ζωή.
Τα καταφέρνουμε! Κερδίζουμε το στοίχημα. Βγαίνουμε πιο δυνατοί. Στο δεύτερο υπερσύγχρονο δωματιάκι που έχει στηθεί εδώ και 10 μέρες στην Δ. Ράλλη 27 απ'όπου σας γράφω τώρα. Στην 112ΠΜ στην Ελευσίνα. Στο δωματιάκι μας. Η καρδιά χτυπάει τόσο δυνατά. Ακόμα έχουμε δρόμο μπροστά μας, αλλά είναι πια κοινό μυστικό οτι τα καλύτερα έρχονται. Μην την παίρνετε άλλα τηλέφωνα - κάντε επιτέλους μια επίσκεψη. Αν και τώρα ίσως είναι αργά. Ίσως και ποτέ να μην είναι αργά.
Αγ. Δημητρίου 26-11-2007
Θα ήταν μια ημέρα για πολύ γερά νεύρα. Το γνωστό τηλέφωνο, που υπήρχαν περίοδοι ολόκληρων εβδομάδων (μπορεί και μήνα) που δεν είχε χτυπήσει, θα αναμενόταν να εσπαγε από κλήσεις και μηνύματα ακόμη και από τα πιο φανταστικά άτομα που έχω να δω χρόνια, έχω δεί μονο μια φορά στη ζωή μου, ή και που δεν έχω δεί ποτέ. Δεν υπάρχει χειρότερο από αυτό. Μου θυμίζει ημέρες που το τηλέφωνο μου χτυπούσε με την ίδια συχνότητα κάποια Σαββατόβραδα, στον πυρετό του να κανονίσουμε κάποια μεγάλη έξοδο στο KingSize (παλιότερα), και στο Venue, το Privilege, το +soda, το Wild Rose ή και το Posidonio. Και το χειρότερο? Θύμιζε και εξορμήσεις σε 3ήμερα στην Πάτρα, τη Βυτίνα, το Ναύπλιο καθώς και διακοπές σε Νάξο και Κέρκυρα.
Οι τυπικές ευχές και τα τυποποιημένα μηνύματα, ήταν ακριβώς ότι δεν θα ήθελα ποτέ να έχω. Άλλωστε δεν αναγνωρίζω καμία ημέρα γιορτής, εκτός από τα γεννέθλιά μου. Από την άλλη, πάντα ήμουν λάτρης της στατιστικής. Κράταγα πάντοτε αρχείο, και έκανα απολογισμό όλων των μηνυμάτων, των τηλεφώνων, ακόμη και των ηλεκτρονικών μηνυμάτων, και μάλιστα μετά έκανα και πίνακες όπου έβλεπα ποιοι με θυμήθηκαν πρώτη φορά, πόσες φορές μου έχει ευχηθεί ο καθένας, καθώς και ποιοι με θυμόνται κάθε φορά ανελλειπώς. Εκείνη η χρονιά, το 2000 και το 2001 δεν θα τις ξεπεράσω ποτέ ;)
Summer 2007 review
Απλό. Νωθρό. Σύνθετο. Διαφορετικό.
Δεν μπορώ να πω οτι ήταν άσχημο. Τόσο μετά τη γνωριμία με τα παιδιά από εκεί, με το ταξίδι-επιστροφή στην Κορώνη μερά από 13 χρόνια, αλλά Κυρίως μετά τις επισκέψεις των παιδιών που φιλοξένησα. Όσα events και αν γίνονταν, ήταν προφανές οτι σε 2-3 ημέρες όλοι θα έφευγαν, και οτι δεν θα είχε καμία σχέση αυτό με το 2004. Έτσι κι αλλιώς, ούτε Λοϊζο είχαμε, ούτε Φώτη, ούτε Γραμμενίτο. Ούτε γύρος της Εύβοιας έγινε. Αλλά και η Δήμητρα δεν ήταν ....Λία ;) Το τραγούδι που θα μου θυμίζει αυτό το καλοκαίρι θα είναι το 12 ακριβώς των Goin'Through που έπαιζε δυνατά στην παραλία από το Αλίμειο... Συνέχιζε να παίζει στο μυαλό μου καιρό τώρα, και να μου θυμίζει εκείνες τις στιγμές, και να φανταστείτε οτι τώρα το κατέβασα... "είμαι ο DJ και σε παίρνω στην κονσόλα"....
27/10/2007 Nameday Party @ Varkiza
Τα VideoClips ετοιμάζονται για το αυριανό παρτάκι στη Βάρκιζα, μαζί με τον συνάδελφο Δημήτρη Πισιμίση, εν'όψη του αυριανού πάρτυ στο εξοχικό του στη Βάρκιζα. Βλέπω τα 50GB Video Clips, και θυμάμαι εκείνες τις ημέρες του 2002 με το απίθανο Underneath your clothes της Shakira, αλλά και τις επόμενες ημέρες με May it be από Enya και τα άλλα καλούδια.... Περάσανε τα χρόνια!
Καλή διασκέδαση για αύριο. Τεχνικά θα είναι ένα από τα καλύτερα Party που έκανα ποτέ, με προτζέκτορα, και απίστευτη ποιότητα μουσικής. Το ποτό θα ρέει αύθονα, και ο (πολύς!) κόσμος αναμένεται να ξεσηκώσει την ήσυχη γειτονιά της οδού Αγάπης στην ήσυχη Βάρκιζα. Να είστε όλοι εκεί!
Μείνετε εννωμένοι.
Αντέχουμε!
Συνεχίζουμε.
180.021 ή μάλλον 1.979 πρίν το όνειρο?
Αναπωλούμε τα ταξίδια και τις όμορφες στιγμές του παρελθόντος, αλλά σχεδιάζουμε το μέλλον χωρίς να ξεχνάμε από που προερχόμαστε.
....ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΞΕΧΝΑΜΕ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου