Ήθελα να γράψω για τα τόσο δυνατά και χρωματιστά συναισθήματα, που ανθίζουν μαζί με την άνοιξη κάθε μέρα και πιο πολύ, όσο η θερμοκρασία ανεβαίνει και θυμίζει καλοκαίρι. Όσο τα μέρη που πήγαμε παύουν να είναι ερημικά, και αρχίσουν να αποκτούν ζωντάνια και ρυθμό. Και έτσι όμως, τίποτα δεν αλλάζει. Αν δεν είσαι κι εσύ εκεί, τίποτα. Απλά η εικόνα μοιάζει... θυμίζει.... αλλά είναι και τόσο κενή.
Ήθελα να γράψω για την μεγάλη νίκη μας στο Σύνταγμα πρίν από 1 μήνα περίπου, που ολοκληρώθηκε μόλις εχθές οριστικά. Είμαι κι εγώ στο γκρούπ πλέον. Άν δεν το μάθατε. Ξεκίνησε νέο κίνημα. Χωρίς να το ξέρει κανείς. Οϋτε καν εκείνη που το ξεκίνησε, αλλά δεν πειράζει, γιατί είναι κάτι που θα μας ακολουθεί και θα μας εννώνει για όλη μας τη ζωή. Οπότε, πλέον, έχω δικαίωμα να ελπίζω οτι κάποια στιγμή θα είμαστε πάλι μαζί. Υπό καλύτερες συνθήκες. Ή έστω σαν φίλοι. Η αν ακόμα και όχι αυτό, τότε οτι θα έρθεις "έστω για μια φορά, έστω για μια βραδιά που σε έχω ανάγκη".
Τρελός είμαι, πέστο και ψυχοπαθής, άρρωστος, οπότε έχω δικαίωμα να λέω και να πιστεύω-ελπίζω σε οτι θέλω. Αν πρέπει για να το κάνω αυτό να είμαι τρελός, τότε ναι - είμαι.
Και μιας και μιλήσα για την νίκη, να πω για τον φίλο εκεί οτί όντως ισχύει το "ποτέ μην λές ποτέ", και σε ευχαριστώ για όσα είπες, αλλά αν τα πω σε κανέναν τρίτο, θα νομίζει οτι είσαι βαλτός... Ευχαριστώ γιατί πιστεύεις και σκέφτεσαι original και γιατί ενστερνίστηκες την φωνή της καρδιάς μου από την πρώτη στιγμή χωρίς να με ξέρεις. Δεν το περίμενα με τίποτα. Πραγματικά. Να ακολουθείς πάντοτε κι εσύ τη δική σου φωνή, και να ακούς την καρδιά σου. Και είμαι σίγουρος οτι πάλι θα βρεθούμε κάπου εκεί έξω....
Όμως δεν μπορώ να το κάνω. Όσο και αν ήθελα να αναφερθω πιο εκτεταμένα και αναλυτικά σε αυτά που έγραψα πιο πάνω, δεν μπορώ. Βλέπετε, λίγο μετά από μια μεγάλη στιγμή, από μια μεγάλη νίκη, εκεί που νιώθεις τόσο δυνατός όπως εγώ όταν ήμουν με τη Μαρία, έρχεται κάτι που σε κάνει να αλλάξεις γνώμη. Έτσι κάπως ήρθε και ο θάνατος ενός ακόμη γνήσιου ανθρώπου που θα μας λείψει από την οικογένεια...
Το club εκεί ψηλά μεγαλώνει επικίνδυνα, και ο Λάκης δεν θα είναι πια ποτέ ξανά εκεί που τον θυμόμαστε πάντα, στο 1033 στη Βυτίνα να μας περιμένει για να μας πεί εκείνη την νέα ιστορία από το χωριό, δεν θα πάμε ποτέ ξανά μαζί για περπάτημα στον καθαρό αέρα, και γενικά ο κόσμος και η γνήσια οικογένεια μας θα είναι πιο φτωχή, κι εμείς θα νιώθουμε τόσο αδύναμοι ξαφνικά, από εκεί που νιώσαμε τόσο δυνατοί...
Να μας προσέχεις από εκεί ψηλά φίλε Λάκη.
Θα σε θυμόμαστε για πάντα και θα ζείς μέσα μας.
"Οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν όλοι τους ξεχνάμε".
Αναλυτικά όσα δεν έγραψα σήμερα, στην συνέντευξη που είναι πρώ των πυλών.
ΔΟΞΑ σε γουστάρω, μαζί σου θα σαλτάρω...
2/5/2009 , ΟΑΚΑ ::: ΑΕΚ ΚΥΠΕΛΛΟ ::::
Service Γρί Σϊφουνα: 25/7/2008 - 13/4/2009. Από την ομορφότερη μέρα, στην χειρότερη περίοδο. Το τελευταίο se3rvice του αγαπημένου μας αυτοκινήτου πέρασε στην ιστορία, αλλά αυτό που θα μας μείνει είναι το... προηγούμενο!
Στην Καλαμάτα η γνήσια φλόγα έχει ανάψει για τα καλά, και η αγαπημένη μου πόλη θα φορέσει τα καλά της και θα μας περιμένει σύντομα και πάλι, μετά το πρώτο μπάνιο που κάναμε στο Filoxenia το Πάσχα.
Έρχεται το photogallery για να κρατήσει για πάντα ψηλά όλες τις μεγάλες μας στιγμές, ακόμα και όταν δεν θα υπάρχουμε πια...

