Όλα ξεκίνησαν το 1996 και τελικά καθόρισαν μια ολόκληρη ζωή μέσα σε 3 μήνες. Όχι μόνο τη δικιά μου, ή και ακόμη 10 γνήσιων ανθρώπων. Όλων.
Μια ιστορία για κάποιον μικρό Jim, που με επαναστατικές απόψεις για την εποχή, λειτουργώντας με το συναίσθημα και με οτι πιο γνήσιο να τον συντροφεύει, μαζί με μερικά ακόμη άτομα που τον ακολούθησαν, προσπάθησε να αντέξει στο χρόνο αυτό το όμορφο δόγμα. Χωρίς ποτέ να συμβιβαστεί. Δεν έχει σημασία αν τα κατάφερε, αλλά πόσο πολύ ήθελε και προσπάθησε.
Κάπως έτσι λοιπόν θα τελειώσει η ιστορία μας. Μια ιστορία για τον Έρωτα. Την Αγάπη. Την Φιλία. Τις Σχέσεις. Τα Ιδανικά. Τις Αρχές. Τα Πιστεύω. Μια ιστορία όπου όλοι οι ήρωές της κυνηγάνε να ζήσουν το καλύτερο.. Ακόμα και όταν αυτό είναι ανέφικτο... Κάποιοι θα επιλέξουν το πάθος... Κάποιοι άλλοι την αγάπη. Και κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν μέσα από την μοναξιά τους να περιμένουν και να ελπίζουν, όπως κάναμε πιστά τόσα χρόνια... Ποτέ δεν έγιναν όλοι παρέα μεταξύ τους. Είχαμε όμως όλοι ένα κοινό...
Ο έρωτας λένε πως σου δίνει ζωή, και το ίδιο εύκολα σου την παίρνει... Μερικοί πιστεύουν πως σε κάνει πιο δυνατό.... Και άλλοι τον φοβούνται...
Νιώθω οτι δεν ανήκω πια σε αυτό που εκτυλίσσεται τα τελευταία χρόνια γύρω μου. [Γεμίσαμε "μπουρδέλα", πουτάνες, υποκριτές, πούστικες συμπεριφορές, εγωισμούς, πισώπλατα μαχαιρώματα, ψέματα, και ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και το συμφέρον του. Γεμίσαμε ανθρώπους μιας καπιταλιστικής κοινωνίας, όπου ο καθένας "μετράει" για τον άλλο μέσα από το αμάξι, το κινητό του, το σπίτι και τα Gadgets του. Όπου αυτοσκοπός είναι (να κάνουμε) οτι δεν έχουμε ανάγκη κανέναν, και οτι τα καταφέρνουμε όλα μόνοι μας. Να αρνούμαστε. Να φοβόμαστε. Και όλοι να κοιτάνε το περιτύλιγμα, εξωτερικά]. Η ζωή μου δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Ή μάλλον κανένας άλλος δεν ζεί με τον τρόπο που ζω εγώ. Και αυτό ίσχυε σχεδόν πάντα. Δεν μπορώ να είμαι άλλο ένα τετραγωνάκι στον χάρτη, που κανείς δεν ξέρει που αναβοσβήνει. Δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο, στον οποίο να μπορώ να διηγηθώ τις ιστορίες της ζωής μου και να με πιστέψει, να με νιώσει. Να μοιραστώ στιγμές, συναισθήματα. Και δεν έχω άλλο χώρο μέσα μου, για να τις κρατάω μόνο για εμένα.... Πνίγομαι.
Σαββατοκύριακα, εβδομάδες, μήνες. Μέσα. Καλοκαίρια, Χριστούγεννα, Πάσχα, Γιορτές... Μόνος. Χωρίς να χτυπάει το τηλέφωνο. Χρόνια, μέχρι αυτό να αλλάξει. Όλα να αλλάξουν... για τόσο λίγο πάντα.
Κάποιος δικός μου άνθρωπος που μοιραζόμουν όλα αυτά δεν θα μου ξαναμιλήσει ποτέ ξανά. Πάλι, στο ίδιο έργο θεατές? Και όλα θα είναι όπως πρίν. Ή μάλλον πολύ χειρότερα για μερικά χρόνια. Όμως εγώ δεν αντέχω άλλο να το περάσω αυτό. Αυτή την εναλλαγή.
Όλοι έχουν κάποιες σταθερές, κάποιες αναφορές. Όλοι στη ζωή έχουν έναν κύκλο, μια συνέχεια. Ενώ εγώ? Τι έχω εγώ?
Λέω να μην έρθω στο μέλλον. Λέω να μείνω εδώ καλύτερα.
Στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα. Μέσα μας? Τίποτα!
Ναι, είχα πεί οτι θα αποφασίσετε κι εσείς για αυτή τη στιγμή. Για το πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία.
Ναι. Μέχρι εδώ όμως. Από εδώ και πέρα δεν διαλέγεις ούτε εσύ, ούτε εγώ.
Θα είμαι μαζί σου, σε ότι κι αν κάνεις. Και φρόντισε να έχεις την πιο όμορφη ζωή, γιατί δεν θα είσαι μόνη...
Δεν θέλω να ξεχάσω. Και κανείς δεν ξεχνά. Μόνο άμα το θελήσεις ξεχνάς...
Που ξέρεις? Μπορεί στο μέλλον να ξανασυναντηθούμε. Και τα πράγματα να είναι τότε πιο εύκολα. Για όλους μας.
Η ιστορία πλησιάζει στο τέλος της...
Δεν το ξέρω ακόμα... Δεν το έχω ζήσει, γι'αυτό.
Καλή αντάμωση.
Αντίο.





