Τετάρτη, Νοεμβρίου 12, 2008

214.309 ::: ΤΕΛΟΣ :::

Κάπου εδώ τελειώνει αυτή η ιστορία. Αυτό είναι το τελευταίο της κεφάλαιο...
Όλα ξεκίνησαν το 1996 και τελικά καθόρισαν μια ολόκληρη ζωή μέσα σε 3 μήνες. Όχι μόνο τη δικιά μου, ή και ακόμη 10 γνήσιων ανθρώπων. Όλων.

Μια ιστορία για κάποιον μικρό Jim, που με επαναστατικές απόψεις για την εποχή, λειτουργώντας με το συναίσθημα και με οτι πιο γνήσιο να τον συντροφεύει, μαζί με μερικά ακόμη άτομα που τον ακολούθησαν, προσπάθησε να αντέξει στο χρόνο αυτό το όμορφο δόγμα. Χωρίς ποτέ να συμβιβαστεί. Δεν έχει σημασία αν τα κατάφερε, αλλά πόσο πολύ ήθελε και προσπάθησε.

Κάπως έτσι λοιπόν θα τελειώσει η ιστορία μας. Μια ιστορία για τον Έρωτα. Την Αγάπη. Την Φιλία. Τις Σχέσεις. Τα Ιδανικά. Τις Αρχές. Τα Πιστεύω. Μια ιστορία όπου όλοι οι ήρωές της κυνηγάνε να ζήσουν το καλύτερο.. Ακόμα και όταν αυτό είναι ανέφικτο... Κάποιοι θα επιλέξουν το πάθος... Κάποιοι άλλοι την αγάπη. Και κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν μέσα από την μοναξιά τους να περιμένουν και να ελπίζουν, όπως κάναμε πιστά τόσα χρόνια... Ποτέ δεν έγιναν όλοι παρέα μεταξύ τους. Είχαμε όμως όλοι ένα κοινό...
Ο έρωτας λένε πως σου δίνει ζωή, και το ίδιο εύκολα σου την παίρνει... Μερικοί πιστεύουν πως σε κάνει πιο δυνατό.... Και άλλοι τον φοβούνται...

Νιώθω οτι δεν ανήκω πια σε αυτό που εκτυλίσσεται τα τελευταία χρόνια γύρω μου. [Γεμίσαμε "μπουρδέλα", πουτάνες, υποκριτές, πούστικες συμπεριφορές, εγωισμούς, πισώπλατα μαχαιρώματα, ψέματα, και ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και το συμφέρον του. Γεμίσαμε ανθρώπους μιας καπιταλιστικής κοινωνίας, όπου ο καθένας "μετράει" για τον άλλο μέσα από το αμάξι, το κινητό του, το σπίτι και τα Gadgets του. Όπου αυτοσκοπός είναι (να κάνουμε) οτι δεν έχουμε ανάγκη κανέναν, και οτι τα καταφέρνουμε όλα μόνοι μας. Να αρνούμαστε. Να φοβόμαστε. Και όλοι να κοιτάνε το περιτύλιγμα, εξωτερικά]. Η ζωή μου δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Ή μάλλον κανένας άλλος δεν ζεί με τον τρόπο που ζω εγώ. Και αυτό ίσχυε σχεδόν πάντα. Δεν μπορώ να είμαι άλλο ένα τετραγωνάκι στον χάρτη, που κανείς δεν ξέρει που αναβοσβήνει. Δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο, στον οποίο να μπορώ να διηγηθώ τις ιστορίες της ζωής μου και να με πιστέψει, να με νιώσει. Να μοιραστώ στιγμές, συναισθήματα. Και δεν έχω άλλο χώρο μέσα μου, για να τις κρατάω μόνο για εμένα.... Πνίγομαι.
Σαββατοκύριακα, εβδομάδες, μήνες. Μέσα. Καλοκαίρια, Χριστούγεννα, Πάσχα, Γιορτές... Μόνος. Χωρίς να χτυπάει το τηλέφωνο. Χρόνια, μέχρι αυτό να αλλάξει. Όλα να αλλάξουν... για τόσο λίγο πάντα.

Κάποιος δικός μου άνθρωπος που μοιραζόμουν όλα αυτά δεν θα μου ξαναμιλήσει ποτέ ξανά. Πάλι, στο ίδιο έργο θεατές? Και όλα θα είναι όπως πρίν. Ή μάλλον πολύ χειρότερα για μερικά χρόνια. Όμως εγώ δεν αντέχω άλλο να το περάσω αυτό. Αυτή την εναλλαγή.
Όλοι έχουν κάποιες σταθερές, κάποιες αναφορές. Όλοι στη ζωή έχουν έναν κύκλο, μια συνέχεια. Ενώ εγώ? Τι έχω εγώ?

Λέω να μην έρθω στο μέλλον. Λέω να μείνω εδώ καλύτερα.
Στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα. Μέσα μας? Τίποτα!

Ναι, είχα πεί οτι θα αποφασίσετε κι εσείς για αυτή τη στιγμή. Για το πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία.
Ναι. Μέχρι εδώ όμως. Από εδώ και πέρα δεν διαλέγεις ούτε εσύ, ούτε εγώ.

Θα είμαι μαζί σου, σε ότι κι αν κάνεις. Και φρόντισε να έχεις την πιο όμορφη ζωή, γιατί δεν θα είσαι μόνη...

Δεν θέλω να ξεχάσω. Και κανείς δεν ξεχνά. Μόνο άμα το θελήσεις ξεχνάς...

Που ξέρεις? Μπορεί στο μέλλον να ξανασυναντηθούμε. Και τα πράγματα να είναι τότε πιο εύκολα. Για όλους μας.

Η ιστορία πλησιάζει στο τέλος της...
Δεν το ξέρω ακόμα... Δεν το έχω ζήσει, γι'αυτό.

Καλή αντάμωση.

Αντίο.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 24, 2008

213.830 ::: Αλλάζεις αλλάζεις και με τρομάζεις....

Μου ήταν πάντοτε αδύνατον να πιστέψω, ότι άτομα που ένιωθα τόσο κοντά μου, μπορεί μια μέρα να μην μου ξαναμιλούσαν. Και ένιωθα πολύ άσχημα στη σκέψη ότι κάθε μέρα που περνάει, απομακρύνεται όλο και περισσότερο αυτό, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι για να το αλλάξω.

Κι όμως, ο άνθρωπός μου, που μοιράστηκα τα πάντα, ο πιο κοντινός μου άνθρωπος, που επικοινωνούσε μαζί μου κάθε μέρα, που μου εμπιστευόταν το σπίτι του, το αυτοκίνητό του, που μοιράστηκε μαζί μου τις καλοκαιρινές του διακοπές, ένιωθα πως δεν θα με ξαναπάρει ποτέ. Πως δεν τον νοιάζει πια τι κάνω και που βρίσκομαι. Πως δεν θα είναι πια κοντά μου ποτέ ξανά. Ούτε καν σαν φίλη. Αυτό είναι και η πιο επώδυνη αίσθηση. Ίσως χειρότερη και από τον θάνατο. Όταν ο άνθρωπος σου είναι κάπου εκεί έξω, μοιράζεται μαζί σου τα ίδια προβλήματα, την ίδια καθημερινότητα, στην ίδια πόλη, με τις ίδιες συνθήκες, κι όμως, για κάποιο λόγο δεν θα σου ξαναμιλήσει ποτέ. Και αυτό γίνεται ακόμα χειρότερο, όταν αυτός σου ανακοινώνει κάτι τέτοιο από το τηλέφωνο, και δεν δέχεται καν να σε δει από κοντά έστω για μια τελευταία φορά και να σε ακούσει, βγάζοντας μια κοινή απόφαση για τη σχέση μας.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποιες σταθερές. Κάποιες αναφορές. Εγώ πλέον δεν τις είχα. Τουλάχιστον όχι όπως ήταν μέχρι πριν λίγο καιρό. Όσοι με ήξεραν λίγο καλύτερα ήξεραν ότι δεν θα το πέρναγα ποτέ αυτό μαζί με άλλους, ή με πολλές εξόδους, καταχρήσεις και ουσίες, αλλά κάπου μόνος και απομονωμένος για ένα μεγάλο διάστημα. Θα έπρεπε να ψάξω το μέρος που θα έμενα για το επόμενο διάστημα, μέχρι το νέο έτος. Αυτό δεν θα έπρεπε να ήταν κοντά σε κανέναν. Σε τίποτα που να έχει σχέση με εμένα και το παρελθόν μου.

Κανείς δεν θα ήξερε που είμαι, και κανείς δεν θα μπορούσε να με βρεί. Τηλέφωνα κλειστά, λιτή ζωή, και μοναξιά. Ατελείωτο περπάτημα στα όμορφα και καταπράσινα στενά, και σκέψεις για το επόμενο βήμα. Περισυλλογή και πολύ διάβασμα. Και Μουσική.

Ίσως να ήταν καλύτερα όλοι χωρίς εμένα και μακριά μου. Εγώ όμως ένιωθα χαμένος, μόνος. Ένιωθα ότι γύρω μου είχαν αλλάξει όλα. Όλοι. Είχαν προχωρήσει, κι εγώ κουβαλούσα ακόμη το παρελθόν μου χωρίς να μπορώ να προχωρήσω ποτέ με επιτυχία στο επόμενο σταθερό βήμα.

Έχουν αλλάξει όλα. Όλοι. Ψάχνω να βρω μια εικόνα που να μοιάζει με πριν, και δεν υπάρχει. Το νέο, δικό μου, προσωπικό σπίτι, ήταν η αρχή μιας νέας εποχής. Έστω και με ενοίκιο για αρχή. Ο στόχος εκπληρώθηκε. Ο χώρος μου, το σημείο αναφοράς μου, είναι γεγονός.

Όταν δημοσιευτούν αυτές οι γραμμές, ίσως για εσένα να είναι αργά. Όσοι διαβάσετε έγκαιρα το κείμενο αυτό, και θέλετε να μοιραστείτε λίγες γνήσιες στιγμές, μερικά συναισθήματα, ή απλά να πιείτε ένα τελευταίο ποτό μαζί μου, την Παρασκευή 24/10 Joe Claussell @ Venue, και το Σάββατο 25/10 Nameday party στην οδό Αγάπης 34, στη Βάρκιζα.

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 17, 2008

213.022 ::: Στόχοι 2008-9 :::

Καλημέρα αγαπημένα μου αδέλφια, καλημέρα και σε όσους γνήσιους ανθρώπους διαβάζουν ακόμα το δωματιάκι. Όσο μακριά και αν βρίσκεστε, όσο καιρό και αν έχετε να έρθετε στο πραγμάτικό δωματιάκι μας...

Όπως κάθε χρόνο (θα θυμάστε οι παλιότεροι), έτσι και φέτος, μετά από τον απολογισμό των στόχων της περασμένης χρονιάς, ξεκίνησε η διαδικασία ορισμού νέων στόχων για τη νέα σεζόν... Ήμουν πάντοτε απόλυτος και αυστηρός με τον εαυτό μου στον τομέα αυτό. Οι στόχοι έπρεπε να είναι πάντοτε δύσκολοι, και ο πήχης ψηλά, αλλά πάντοτε έπρεπε να είναι εφικτή η εκπλήρωσή τους, έστω και δύσκολα. Άλλωστε ήθελα να βρίσκομαι μέσα σε ένα πλαίσιο, να ξέρω τι θέλω, και να μην είμαι χαμένος σε ότι προκύψει, ή έρμαιο, βολοδέρνοντας στην τύχη μου, όπως ίσχυε πριν από αρκετά χρόνια...

Ασφαλώς και πάντοτε υπάρχει και η φωνή της καρδιάς, για την οποία δεν θα κουρατούμε ποτέ να μιλάμε από εδώ μέσα, η οποία είναι τόσο δυνατή, και για την οποία πολλές φορές έχουμε παρεκλίνει και έχουμε ξεφύγει από τον αρχικό στόχο ή τους στόχους. Ήταν και αυτό ίσως ένας λόγος που έμπαιναν οι στόχοι κάθε χρονιάς... Γιατί οι στόχοι δημιουργούνται περισσότερο με τη λογική, ενώ εμείς λειτουργούσαμε σχεδόν πάντα με το συναίσθημα και την γνήσια φωνή της καρδιάς, η οποία είναι τόσο δυνατή...

Το αξιοπρόσεκτο, είναι οτι οι περισσότεροι στόχοι εκπληρώνονται κάθε χρόνο, και αυτό προσδίδει μεγάλη ικανοποίηση, και ανοίγει πανιά για την κατάκτηση νέων λιμανιών.

Ξαπλωμένος λοιπόν σε μια ξαπλώστρα, εντελώς μόνος μου, σε μια παραλία, νωρίς το πρωί, έγραψα σε ένα χαρτάκι (με το αγαπημένο μου μολύβι και με μια γόμα στο χέρι) τους στόχους της φετινής σεζόν. Έπρεπε να συνεχίσουμε την επιτυχία σε ορισμένους τομείς μέχρι τέλους (πτυχίο στη σχολή), να καλλιεργήσουμε κάποιους τομείς της προσωπικότητας που δούλευα χρόνια με τον εαυτό μου, και να θέσουμε και νέους στόχους που σαν σκοπό έχουν την αυτονόμηση, αυτοτέλεια και αυτάρκειά μου. Ο πρώτος και βασικότερος από αυτούς, θα ήταν το δικό μου ιδιόκτητο σπίτι, και όλα όσα προαπαιτούνται για να φτάσουμε σε αυτό.

Λόγω των τελευταίων γεγονότων με τα θέματα της υγείας μου, την ανάγκη για άμεση λήψη θεραπείας, το πρόβλημα με την ασφαλιστική μου κάλυψη από τη στιγμή που έφυγα από το δημόσιο για να πάω στο ΙΚΑ, δεν θα μπορόυσε να μην είναι αυτό ο πρώτος και πιο άμεσα υλοποιήσιμος στόχος.

Αναλυτικά το χαρτάκι έγραφε:

1. Υγεία (Εγχείρηση - Θεραπεία ***********, Διατροφή, Ιδιωτική Ασφαλιστική Κάλυψη) -> Άμεσα

2. Πτυχίο (Εργαστήρια, Πρακτική, Πτυχιακή) -> 06/2009 /Έναρξη Μεταπτυχιακού - Αύξηση εισοδήματος -> 09/2009

3. * Προσωπική Σχέση (*****)
* Φίλοι - Γνωστοί - Συνάδελφοι (Καλλιέργηση Σχέσεων - Κοινωνικότητα)

4. ΣΠΙΤΙ (αγορά).

Οι στόχοι έχουν τοποθετηθεί σε 2 γκρουπάκια, και η υλοποίηση τους χωρίζεται σε 2 περιόδους: 1) Σεπτέμβριος - Μάρτιος, 2) Μάρτιος - Σεπτέμβριος, και είναι σε σειρά προτεραιότητας. Αυτό σημαίνει, οτι μέχρι του χρόνου θα πρέπει να αποκτήσουμε την εστία μας, το σημείο αναφοράς μας. Το νέο δωματιάκι...

Καλη επιτυχία και καλή δύναμη!

«Πολύ μεγαλύτερό καλό θα κάνεις αν σταματήσεις την αμορφωσιά της ψυχής, παρά την αρρώστια του σώματος»

• Ακολουθούμε τη γνήσια φωνή της καρδιάς - και είναι τόσο δυνατή....
• Για να είσαι ORIGINAL πρέπει να το λέει η Καρδιά σου, πρέπει να ξέρεις να αγαπάς...
• Μερικοί δεν έφυγαν ποτέ...
• Οδηγός μας το φώς στην ψυχή.
• Μην λυγίσεις... Μην γυρίσεις!
• Αντέχουμε, Συνεχίζουμε...
• Χτυπήστε κι άλλο.
• Μοναξιά μου αγάπη μου...

"Xωρίς τις σκόνες που φωτίζει, η ηλιαχτίδα δε θα ήταν ορατή..."

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 15, 2008

212.960 ::: Δύσκολη βραδιά...


Σε κάτι τέτοιες στιγμές, πάντοτε επικρατεί μια εσωστρέφεια. Μια περίοδος μοναξιάς...
Πολλές φορές σου έρχονται στο μυαλό εικόνες από όμορφες στιγμές. Βλέπεις φωτογραφίες, ανοίγεις το αρχείο σου και το ημερολόγιο σου...
Αποτυπωμένες μέσα στα (mega)pixel, όπως και χαραγμένα με το μολύβι πάνω στο χαρτί του ημερολογίου, αμέτρητα συναισθήματα που όμως χωρίς εσένα για να τα νιώσεις, είναι απλά μερικές εικόνες και μερικές γραμμές από μια ιστορία...
Επίσης δεν μπορείς να μην σκεφτείς αυτά που ήθελες να κάνεις... Νοσταλγία. Επιθυμία...

Και σαν να μην έφτανε αυτό, βρίσκεσαι πάντα στο ίδιο σημείο. Καιρό τώρα. Χρόνια...
Στο να σκέφτεσαι τι έφταιξε, γιατί φτάσαμε εδώ που είμαστε απόψε? Πώς από το απόγευμα μέχρι το βράδυ αλλάξανε τόσο πολύ τα πράγματα? Μήπως δεν είσαι διαλλακτικός? Μήπως είσαι ακόμα απόλυτος? Μήπως δεν συμβιβάζεσαι πια όπως παλιά?

Η ΑΕΚ έμεινε στο 1-1, σε ένα παιχνίδι που χίλιες φορές δεν θα έβλεπα, αρκεί να έβλεπα το Cruel Intentions στο γνωστό σημείο... Ήθελα τόσο πολύ να μείνω εκεί... Να μην φύγω! Όχι...

Στην επόμενη δημοσίευση, θα γράψω τους φετινούς στόχους. Θα τους δημοσιεύσω δηλαδή -όπως κάνω πάντα-, αν και τους έχω γράψει ήδη σε ένα χαρτί, με το γνωστό μολυβάκι, σε μια ωραία παραλία. Και ένα ακόμη εμπόδιο θα είναι τα προβλήματα υγείας, που πάντα θα θυμίζουν οτι ο θάνατος κάθε ανθρώπου είναι υπαρκτός και αναπόφευκτος...

Είσαι ίσως ήδη οτι πιο πολύτιμο έχω. Θα αλλάξει όλη μου η ζωή με αυτό. Γι'αυτό, μην κουραστείς να μ'αγαπάς...

Καλή Υπομονή. Κουράγιο...

Καλημέρα!

Ποτέ δεν ήσουν μόνος...

Τετάρτη, Ιουλίου 23, 2008

(210.544) Wireless Bridge @ Lavrio


Με επιτυχία ολοκληρώθηκε πριν από μερικές ώρες ένα σημαντικό τεχνολογικά επίτευγμα στο ΤΠ Λαυρίου.



Πρόκειται για ένα project ασύρματης δικτύωσης στη συχνότητα των 5GHz. Αφορά μια ζεύξη 2 δικτύων χωρίς οπτική επαφή, εντός του Τεχνολογικού Πάρκου Λαυρίου.


Ένα δύσκολο project, με πολύ τρέξιμο, πολύ κυνήγι, τεράστιες γραφιοκρατικές διαδικασίες, και φυσικά μεγάλο αριθμό ωρών μελέτης, προεργασίας και προσωπικού κόστους.


Μπορεί λοιπόν σε ότι αφορά την προηγούμενη δημοσίευση να είμαστε στεναχωρημένοι γενικά σήμερα, αλλά η σημερινή ημέρα είναι ημέρα γιορτής, και από αύριο θα αρχίσουν τα τηλέφωνα με τα συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες από πολύ κόσμο.

Εύχομαι σύντομα και με ένα άρτια εξοπλισμένο HotSpot από το σημείο του Digipeater μας....

* Για την υλοποίηση απαιτήθηκαν περισσότερα από 1.500€, 47 ημέρες προεργασίας, 6 ταξίδια στο Λαύριο, 2 συσκέψεις για μελέτη και υλοποίηση μαζί με άτομα από τον χώρο, ατελείωτο Shopping, και μεγάλη προσωπική εργασία.