Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 10, 2009

Όλη η αλήθεια για το domatiaki.tk


Εισαγωγικό Σημείωμα

Είναι πολλά αυτά που θέλω να γράψω. Όπως νιώθει συνήθως κάποιος, όταν έχει περάσει ένα μεγάλο βίωμα ζωής, και έχει μπροστά του ατελείωτες λευκές σελίδες, και θέλει να το περιγράψει, να το διηγηθεί στους δικούς του ανθρώπους. Και ειδικά όταν ο καιρός έχει περάσει, και κάθε μέρα τα φέρνει όλα λίγο πιο μακριά. Τότε σε κυριεύει ένα άγχος για 2 λόγους. Ο ένας είναι εξ'αιτίας μιας πίεσης που σε διακατέχει, μήπως δεν τα βγάλω ποτέ προς τα έξω, μήπως χαθούνε, μήπως τα ξεχάσω, και συνεχίσω να τα κουβαλάω μέσα μου με κάποια άλλη μορφή. Και ο άλλος μήπως δεν τα διατυπώσω όπως θέλω, μήπως δεν τα γράψω όπως έγιναν. Να μην ξεχάσω! ΟΧΙ.

Από την άλλη είναι δύσκολο να βρείς χρόνο από την δουλειά σου και την προσωπική σου ζωή, για να ανανεώσεις την σελίδα ενός φίλου σου, με τον οποίο τα γεγονότα που έγιναν πρίν από περίπου ένα χρόνο, σχετικά με την ιστορία μιας γυναίκας που αγάπησε, και κάποια στοιχεία που του δώσαμε για εκείνη, ράγισε οριστικά από τότε το γυαλί της πανίσχυρης φιλίας μας, και από τότε σχεδόν δεν έχουμε μιλήσει.... Όχι μόνο μιας απλής φιλίας. Ενός γνήσιου δόγματος που εμπνεύστηκε εκείνος πρίν από αρκετά χρόνια θα έλεγα...

Σύμφωνοι, θα μου πείτε. Όλοι μεγαλώσαμε και γαλλουχηθήκαμε μέσα από το δωματιάκι. Το αγαπήσαμε. Είτε ήμασταν εκεί, είτε μπαίναμε από το νησί, από την δουλειά, ή από το σπίτι. Όλοι θέλαμε να μάθουμε νέα από τη ζωή του φίλου μας, και να γαλουχηθούμε μέσα από καινοτόμες και γνήσιες ιδέες και τοποθετήσεις, που πολλές φορές είχαν ασύλληπτο κόστος για τον ίδιο, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε ερωτικό, κοινωνικό, εργασιακό ή και οικογενειακό επίπεδο.

Το χρονικό

Ήταν Αύγουστος του 2008, όταν έτυχε σε εμένα και σε έναν ακόμη κοινό μας φίλο, να μάθουμε κάποια -όχι και τόσο θετικά- πράγματα σχετικά με την κοπέλα που έβγαινε ο DxL, που κάθε μέρα μας τόνιζε πόσο τέλεια πέρναγε μαζί της και πόσο καλή ήταν, που πολύ συχνά έμενε μαζί της, και που είχαν αποφασίσει να πάνε μαζί διακοπές, μετά από αρκετές εξορμήσεις στην Αθήνα και στις γύρω παραλίες....

Το δείλημμα ήταν μεγάλο. Δεν ξέραμε αν έπρεπε να τον ενημερώσουμε, ή να τον αφήσουμε να το ζήσει και να προστατεύσει εκείνος τον εαυτό του. Από την άλλη φοβόμασταν και οι 2 αυτό που θα ακολουθούσε, και τις συνέπειες των ευθυνών που θα μας βάραιναν αν γίνονταν άσχημα πράγματα για τον ίδιο και τους υπόλοιπους ανθρώπους αυτού του "πάζλ".

Μια μέρα λοιπόν, αποφασίσαμε από κοινού, να του πούμε 2 λόγια, έστω και γενικόλογα, για να λάβει γνώση της κατάστασης και του κινδύνου στον οποίο έμπαινε από το συγκεκριμένο άτομο, σχετικά με το παρελθόν και τις συστάσεις του. Τότε, και χωρίς να μπούμε καν σε λεπτομέρειες ή στοιχεία, ο ίδιος ήταν κάθετος απέναντί μας, και προειδοποίησε με άσχημους χαρακτηρισμούς, οτι δεν θα δεχθεί τέτοιες προσβολές, τις οποίες και χαρακτήριζε ανυπόστατες και κακοήθεις. Μετά από εκείνη την συνάντηση το γυαλί είχε σπάσει για τα καλά. "Μην τολμήσεις να ξαναπείς πείς τίποτα για την Μαρία. Δεν την ξέρεις. 'Οταν μιλάς για την Μαρία είναι σαν να μιλάς και για εμένα", έλεγε.

Οι συνέπειες...

Οι συνέπειες ήταν ολαίθριες, και ένα μήνα περίπου μετά από αυτό, βρεθήκαμε όλοι στο καναβάτσο, αλλά κυρίως το δωματιάκι, και ο ίδιος. Έτρεμα κάθε φορά που προσπαθούσα να βρώ ίχνη του DxL, και αποφασίσαμε το κινητό του να είναι υπό παρακολούθηση, όχι μόνο από την Cosmote μέσω του γνωστού εισαγγελικού εντάλματος, αλλά και από δικό μας άτομο που θα έλεγχε όλη την κίνηση του ανα την χώρα, αλλά και τις επαφές του (voice/sms/data). Κάποια στιγμή είχε γίνει το ίδιο και με το τηλέφωνο εκείνης, αλλά και άλλων εμπλεκόμενων στην υπόθεση αυτή. Οχι για να παραβιάσουμε την προσωπική ζωή κανενός, αλλά για να αποφύγουμε άσχημα γεγονότα, αφού όλοι γνωρίζαμε οτι θα έφτανε στα άκρα για να μάθει την αλήθεια, ή για να δικαιωθεί ηθικά από αυτά που εμείς στην οικογένεια λέμε... "πουτσιλίκια".

Δεν ήξερα πως θα αντιδράσει ο ίδιος στο διαφαινόμενο πουτσιλίκι που ήταν πρω των πυλών, αλλά τόσο προβλέψιμο και αναμενόμενο για εμάς.... Και πιο πολύ απ'όλα έτρεμα γιατί άρχιζα από τα στίγματα του κινητού του, να ξέρω οτι κινείται σε σημεία όπου σύντομα θα μάθαινε την αλήθεια κι εκείνος εκ του αποτελέσματος. Μια αλήθεια που ξέραμε μήνες πριν, αλλά δεν θέλαμε να πιστέψουμε οτι θα πραγματοποιηθεί. Εκτός από κάποια τηλέφωνα-φαρσοκομωδία που έγιναν από το σπίτι και το γραφείο της μητέρας του, με γνωστή τράπεζα όπου δούλευε εκείνη, υπήρχαν και κάποιες κλήσεις, λίγες ομολογώ, και κάποια SMS από και πρός εκείνη, καθώς και ίχνη από τις κινήσεις του οτι είναι κοντά στο σημείο του συμβάντος...

Στις 30 Απριλίου, όταν και έγινε η συνέντευξη, ήμουν πεπεισμένος οτι ήξερε. Με κάλεσε στο σημείο που έγιναν όλα. Και έμεσα παραδέχτηκε οτι είχαμε δίκιο. Ήθελα τόσο πολύ να τον πείσω να μην κλείσει την σελίδα, για να μην χαθεί το πολύτιμο αρχείο της. Τότε λοιπόν και τέθηκε ο παρακάτω όρος: Παίρνεις την σελίδα και τους κωδικούς, γιατί δεν θέλω να έχω πια σχέση μαζί της, ούτε και με το παρελθόν, και την αναλαμβάνεις εξ'όλοκλήρου εσύ ή όποιος άλλος θέλει, με έναν όρο. Σε οτι αφορά αυτά που ξέρατε, ή αυτά που θα σου πώ, δεν θέλω να αναφερθεί ποτέ κάτι αρνητικό για την Μαρία, γιατί την αγαπάω οσο τίποτα άλλο, και κάτι τέτοιο θα με αναγκάσει να φτάσω στα άκρα απέναντί σας και απέναντι στην ιστοσελίδα. Ακόμα κ έτσι, δεν θέλω να ξέρω τι έκανε η ίδια, αλλά να θυμάμαι αυτά που περάσαμε μαζί με θετικό τρόπο.

Πράγματι έτσι έγινε, και από εκεί που κυκλοφορούσε οτι μετά το Facebook και το δωματιάκι θα έβαζε λουκέτο, ξεκίνησα την μάχη για να συνθέσω και να ανεβάσω την συνέντευξη.

Το απίστευτο και σκληρό πουτσιλίκι, άρχισε όταν είδαμε από την Cosmote οτί ένα απίστευτο SMS με αχαρακτήριστους χαρακτηρισμούς, έφτασε το κινητό του στις 20.26 της 11/5/2009 μέσω ενός κέντρου μηνυμάτων Αυστραλέζικου Δικτύου, και mmsid της Vodafone. "ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΤΗΝ ΓΚΟΜΕΝΑ ΜΑΛΑΚΑ!ΑΔΙΚΑ ΤΟ ΠΑΛΕΥΕΙΣ!ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ! ΞΟΦΛΗΜΕΝΕ! ΒΑΡΕΛΑΣ ΠΗΤ.

Αμέσως βρεθήκαμε με το άλλο άτομο, και προσπαθήσαμε να δούμε τις αντιδράσεις του, μέσω του ανθρώπου μας από την Cosmote. Από εκεί μάθαμε οτι μίλησε με κάποια κοντινά του άτομα, και αποφάσισε να δείξει το sms στην ίδια στην τράπεζα, και να ζητήσει εξηγήσεις για το πως διέρρευσε ο αριθμός του, και αν αυτό έγινε εν γνώση της. Υπήρχε πάντα και ο κίνδυνος να κάνει μεγάλη σκήνή στην τράπεζα μπροστά σε συναδέλφους της και πελάτες του υποκαταστήματος. Για καλή μας τύχη, την επόμενη μέρα (12/5), το MSSID της δεν βρισκόταν σε BTS κοντά στην τράπεζα, όπου πλησίαζε εκείνος, διότι πιθανώς απουσίαζε για κάποιο λόγο. Η ερώτηση αυτή έγινε όμως λίγο αργότερα, την επόμενη ημέρα, τηλεφωνικά. Τα ψέμματα, όπως είναι γνωστό συνεχίζονταν από εκείνη που εξέφραζε άγνοια για το περιστατικό. Ήμασταν όλοι στην τσίτα, γιατί τα πράγματα μόνο προς εκτόνωση δεν όδευαν.

Δεν θα περνούσε πολύς καιρός, και τα πουτσιλίκια θα έφταναν στην τελική τους φάση... Εκτός από πουτσιλίκια πρός την μητέρα του πρίν από πολύ καιρό, που απομαγνητοφωνήθηκαν πρίν από καιρό, αλλά και πρός τον ίδιο, αυτά επεκτάθηκαν και πρός τον στενό μας φίλο και αδερφό Κώστα Παναγόπουλο, σε κλήση που καταγράψαμε στα μέσα Μαϊου. Για εμάς τους γνώστες, ήταν απίθανος ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε το ψέμα και η υποκρισία, απέναντι σε συνομιλιτές που ναι μεν δεν ήξεραν την αλήθεια, αλλά και απέναντι στον ίδιο, χωρίς ποτέ μια πισινή οτι μπορεί να την ξέρει και να κάνει το μαλάκα...

Το τέλος....

Και μετά από όλα αυτά, ήρθε η ώρα του τέλους. Του μέχρι τώρα τέλους. Κάθε ιστορία έχει μια αρχή και ένα τέλος σε ένα σερνάριο, ή μια υπόθεση. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν εμπεριέχεται σε μερικές σελίδες ενός βιβλίου, ή μερικά frames ενός βίντεο. Όχι όμως και στην ζωή. Στην ζωή κάθε τέλος είναι εικονικό. Μεσοπρόθεσμο. Και σπάνια οριστικό και παντοτινό. Εκτός από τον θάνατο...

Το τέλος λοιπόν ήταν απλό. Αλλά και πιο σύνθετο ίσως και να μην γίνεται.... Στις 15/5, μεταξύ των ωρών 15.07 και 15.10, (όπως βλέπετε μιλάω με στοιχεία που είναι βεβαιωμένα που δεν χωράνε αμφισβήτηση), αποστέλλονται 3 ομαδικά sms που το καθένα αποτελούταν από 3 μηνύματα, και στην ουσία δίνει στην ίδια να καταλάβει αφενός μέν όλα αυτά που ήθελε να της πεί από κόντά και δεν του επέτρεψε, αφ'ετέρου οτι ξέρει τα πάντα από την πρώτη μέρα, και οτι ο μόνος που κορόϊδευε ήταν ο εαυτός της. Το περιεχόμενο των μηνυμάτων, αν και είναι στην διάθεσή μας από την πρώτη στιγμή μέσα από την Cosmote, δεν θα δημοσιευτεί, γιατί είναι πολύ προσωπικό. Φαντάζομαι οτι ο ίδιος θα ήθελε να έχει μείνει μόνο μεταξύ τους..... Όμως τα γεγονότα το διέψευσαν ακόμη και αυτό.... Αν και στο τέλος των μηνυμάτων του, ο DxL χρησιμοποίησε την -πολυπόθητη για εκείνη μεχρι τότε- λέξη "τέλος", αλλά με τους δικούς του όρους αυτή τη φορά, και γνωρίζοντας την αλήθεια, την Κυριακή 18/5 ξεκινάει το τελευταίο κύμα πουτσιλικίων....

Όσο και να πονάει η αλήθεια, εμείς πάντοτε με αυτήν θα λειτουργούμε, αυτήν θα αναδεικνύουμε, και με αυτήν θα πορευόμαστε.... Δεν είναι τυχαίο οτι ήδη στο όνομα αυτής της σελίδας έχει καταναλωθεί πολύ χαρτί σε εξώδικα και αγωγές. Ίσως αυτό και μόνο να μας κάνει να την κρατάμε ανοικτή, αλλιώς θα την είχαμε κλείσει μια ώρα αρχίτερα....

Κυριακή 18/5 λοιπόν, λίγο μετά τα μεσάνυχτα το τηλέφωνό του είναι σε εμβέλεια τοπικού bts, που υποδηλώνει το σπίτι του σου Ζωγράφου, όταν δέχεται κλήση από το mssid της (από σημείο που δεν θα αναφέρω για ευνόηους λόγους (οικονομία στα εξώδικα αδέλφια!)) Η κλήση παραμένει αναπάντητη, όπως και η δεύτερη που ακολουθεί και ο ίδιος αναχωρεί από το σπίτι για γνωστό νυχτερινό μαγαζί, όπου για καλή μας τύχη βρίσκεται και ένα "δικό μας" άτομο. Πρώτα, εκείνος θα κάνει μια βόλτα από το Μοσχάτο. Ήθελα πραγματικά πολύ να μάθω, τι θα έκανε αν ήταν εκεί εκείνη.... Στη συνέχεια γίνεται η κλήση αυτή τη φορά από το δικό του mssid, γύρω στις 2 τα ξημερώματα της Δευτέρας, καταγεγραμμένη εν κινήση στην Αττική Οδό κοντά στα Σπάτα. Και πάλι δεν υπάρχει απάντηση.

Στο γραφειάκι στην Cosmote έχει σημάνει συναγερμός, και βρισκόμαστε σε ανοικτή γραμμή συνεχώς, ενώ βλέπω το mssid να καρφώνεται στην γαλάζια ακτή, στο Blue beach bar.... Από το άτομο της παρέας που ήταν μαζί του, μαθαίνουμε οτι ο ίδιος ήταν ανήσυχος, και οτι είχε πιει πολύ εκείνο το βράδυ...

Με το που σκάει η τρίτη κλήση, όλοι παγώνουμε. Εγώ μαζί με το άλλο άτομο που σας είχα αναφέρει στην αρχή, και που ακόμα δεν θέλει να μιλήσει -αν και έχει ήδη ακούσει πολλά- κατευθυνόμαστε στο σημείο....

Η κλήση απαντάται, και τα υπόλοιπα όλοι τα έχετε ακούσει στο "poutsilikia.mp3". Έχει καταγραφεί στις 02.47πμ. της 19/05/2009 ενώ τα στίγματα δεν θα σημοσιευθούν ποτέ -όπως άλλωστε και το περιεχόμενο της κλήσης- μετά από συννενόηση με τους νομικούς μας. Όχι για να προστατεύσουμε κανέναν, ή για να κρύψουμε την αλήθεια, (ελάτε όποτε θέλετε να το πάρετε από εμάς), αλλά γιατί δεν θέλω το διάστημα που θα χειριστώ εγώ την σελίδα, να έχει εμπλόκές με τη δικαιοσύνη. Από την άλλη είμαι σίγουρος, οτι εκείνος θα το είχε ανεβάσει με τη μια....

Γενικά μέσα στο απίστευτο αυτό πουτσιλίκι, στην αρχή ακούγεται μόνο δυνατή μουσική, καθώς και η φωνή της κυρίας να λέει "εμπρός - εμπρός", και στη συνέχεια η μουσική χαμηλώνει λίγο, και ακούγεται η γνωστή φωνή ενός γνωστού κυρίου, που ο καλούμενος (DxL) γνωρίζει πολύ καλά, να βρίζει, να απειλεί, και να ξεδιπλώνει και άλλα πλούσια ταλέντα του χαρακτήρα του στον αέρα, ενός κινητού που παρακολουθείται μεν με εισαγγελική εντολή, αφ'ετέρου επήλθε στην κατοχή του έπειτα από απαράδεκτη, ανεπίτρεπτη και ελεϊνή κωλοτούπα και αβαβά της ίδιας!

Το τηλεφώνημα ολοκληρώνεται, με τον DxL να λέει στον "Ριρή", οτι δεν θέλει να ξαναλάβει κλήση η μήνυμα στο κινητό του, και οτιδήποτε θελήσει ο ίδιος να έρθει να τον βρεί από κοντά... Δίνει μάλιστα και ραντεβού στο σπίτι του, που για κακή μας τύχη είναι μερικά μέτρα από το σημείο που διασκέδαζε ο ίδιος και η παρέα του.

Ο DxL φεύγει τρέχοντας από το σημείο, και ξεκινάει να ανέβει τον δρόμο, χωρίς να έχει πλήρη πνευματική διαύγεια, ενώ 2 άτομα από την παρέα που ήξεραν την κατάσταση, προσπαθούν να τον κρατήσουν. Για καλή μας τύχη, καταφτάνουμε κι εμείς σχεδόν ταυτόχρονα στο σημείο, και δεν έιναι ακόμη κανείς στο σπίτι. Ήταν η πρώτη φορά που είδα τον Δημήτρη τόσο έξαλλο.... Και 10 άτομα να ήμασταν θα μας πέρναγε και θα πήγαινε, αναστατώνοντας την ήσυχη γειτονιά της Γαλάζιας Ακτής... Μέχρι και πιστόλι τράβηξε για να μας αποθήσει.... Εκείνη την βραδιά δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Εκείνη, και την επόμενη στην τράπεζα, που ήθελε να τα κάνει όλα πουτάνα μέσα, και να μάθει όλη η τράπεζα τι γίνεται όλο αυτό τον καιρό μεταξύ τους. Εγώ και ο Κώστας, το υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας. Κακώς μπλεχτήκαμε σε όλο αυτό, αλλά δεν θα ξαναεπέμβουμε.... Ακόμη και αν ήμασταν βέβαιοι, οτι η παρέμβασή μας, κράτησε ψηλά το δωματιάκι, τις καταβολές μας, και την ιδεολογία που τόσα χρόνια υπηρετούμε και μεταδίδουμε.... Ως εδώ όμως.

Το άλλο που σκεφτόμουν, είναι οτι από εκεί που αμφισβητήσαμε το συγκεκριμένο άτομο, και έντονα μπορεί να πεί κανείς, αλλά και με αιτίες και στοιχεία ψυσικά, φτάσαμε στο άλλο άκρο, στην ουσία να προσπαθούμε να το υπερασπιστούμε από την τεράστια οργή και το "μίσος" που προκάλεσε στον δικό μας άνθρωπο... Ήταν τόσο απίστευτη αυτή η εναλλαγή συναισθημάτων....

Από την άλλη, είμαι πολύ θυμωμένος, και όλο αυτό αποτυπώνεται πάνω τόσο στην σελίδα όσο και στην ζωή. Γιατί, ναί, είμαστε όχι απλά καλοί φίλοι, αλλά αδελφοί, και δεν μιλάμε, αλλά ούτε ενα ευχαριστώ δεν ακούσαμε ποτέ, ούτε μια ένδειξη καλής θέλησης και εκτίμησης. ΟΚ, μπορεί κι εγώ να μην μπορώ να τηρήσω στο ακέραιο τον λόγο μου, αλλά δεν μπορούσα να μην πώ την άποψή μου για το συγκεκριμένο άτομο και τις πράξεις του.

Η μάυρη τρύπα

Στην τελική, κάνε μας μήνυση. Τόσο καιρό το λέγαμε... Κάνε μήνυση, ψάξ'το στο δίκτυο σου να δείς πως το έπαθες όλο αυτό, βάλε μπράβους, έλα να μας βρείς αν θέλεις, και θα πάρεις ενα περιποιημένο αρχίδι.

Για πλάκα σας χωρίζαμε, για πλάκα σας κάναμε πουτάνα, για πλάκα την κάναμε τσιμπούκι, για να περάσει η ώρα θα μάθαινε όλη η τράπεζα τα πουτσιλίκια σου. Όμως επειδή μεγαλύτερη αξία έχει να ξύσω το αριστερό μου αρχίδι, από το να ασχοληθώ μαζί σου, ή να ξοδέψω πετρέλαιο, ρουκέτες (μαζί με την κατασκευή εκτοξευτήρα), σφαίρες ή άλλα "φρουτάκια", και επειδή μεγαλύτερη τιμωρία θα είναι να συνεχίσεις να είσαι αυτό που είσαι, με τον πούτσο μου στο στόμα σου, θα συνεχίσουμε να σε βλέπουμε και να γελάμε.... Είχες δίκιο, κανείς δεν μπορεί να τον βοηθήσει μαλάκα... Ενώ εσένα μπορεί?

Η κατάσταση σήμερα, και η αναγέννηση

2 άτομα μείναμε, και ο ένας αφού το έχετε πεί σε τόσα mails, όντως είναι πρεζάκιας, και μαστουρώνει γαμώντας σας.

Τα καταφέρατε λοιπόν, μας λυγίσατε, μας διασπάσατε, μας απομακρύνατε, μας διχάσατε με την πουτανιά και τα πουτσιλίκια σας (ψευτιά, κολοτούμπες, αβαβά). Όμως οι δεσμοί είναι τόσο δυνατοί, που δεν θα πέσουμε ποτέ. Θα ξαναγεννηθούμε από τις στάχτες μας, και ως τότε θα υπάρχει ένας σιωπηλός κώδικας επικοινωνίας, αλληλοσεβασμού και προστασίας όλων αυτών που ζήσαμε, και αυτών που νιώσαμε, μοιραστήκαμε και πρεσβεύουμε.

Με τα μάτια μας είδαμε τον DxL στο Eden στις 5/7, και στο Cariocas στο Σχοίνο στις 19/7 στο Party του David Morales. Τι σύμπτωση εε? Και επειδή μερικοί δεν το πίστευαν, θα ανεβάσουμε και φωτογραφίες.... Επίσης θα θέλαμε πολύ να είμαστε στην Στούπα στις 26/7, στην τελευταία σημαντική επέτειο, αλλά δεν τα καταφέραμε, αν και εκείνος είναι σίγουρο οτι παρεβρέθηκε.... Όποιος τον είδε, ας μας στείλει εντυπώσεις και φωτογραφίες στο domatiaki@hotmail.com.

Επίσης όλοι εσείς που διαβάζετε τα τελευταία χρόνια το δωματιάκι, και δεν έχετε συμμετάσχει ή πάρει θέση σε πολλά από τα δρώμενα, και θέλετε να διατυπώσετε την άποψή σας, στείλτε την μαζί με ένα όνομα ή nickname στην παραπάνω διεύθυνση και θα δημοσιευθεί αυτούσια.

Εμείς κακία δεν κρατάμε σε κανέναν, και με χαρά θα μπούμε μάρτυρες σε πιθανή δίκη για το Ι.Χ. σου και το απόλυτα δίκαιο αίτημα σου. Δήλωσε μας άφοβα από τώρα.

Για τους υπόλοιπους, ας θυμήσω το αυτονόητο: Στην Καλαμάτα, το Eden, το Πόρτο Ράφτη, το Μοσχάτο, το Λαγονήσι, το Μαρούσι, ή οπουδήποτε αλλού: ΝΕΚΡΟΣ ΟΠΟΙΟΣ ΑΚΟΥΜΠΗΣΕΙ ΤΟΝ DXL. Οτιδήποτε συμβεί θα το μάθουμε, να είστε σίγουροι, και δεν θα μπορέσετε να κρυφτείτε ποτέ. 2 φορές σας σώσαμε από βέβαιο τσιμπούκι. Τρίτη, δεν θα υπάρξει... (Karjoli skafate!!)

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Μόνο οι δειλοί κρύβονται πίσω απ' τη σιωπή. Όποιος αγαπάει περιμένοντας ανταμοιβή χάνει τον καιρό του. {PAULO COELHO}

Ανώνυμος είπε...

Γιάννη, αυτό που λέμε τόσα χρόνια εδώ μέσα, οτι δηλαδή δεν συμβιβαστήκαμε ποτέ, ακόμα και όταν το κόστος ήταν τεράστιο, νομίζω οτι ήρθε ο καιρός να το αναθεωρήσουμε λίγο για να πάμε μποροστά.

Δεν λέω να το αλλάξουμε, αλλά μερικές φορές, πρέπει να κάνεις και τα στραβά μάτια, για να προχωρήσεις μπροστά...

Υ.Γ: Καργιόλη Σκαφάτε Power!

Ανώνυμος είπε...

Η αληθινή αγάπη δε συνίσταται στο να προσπαθούμε να διορθώσουμε τους άλλους, αλλά στο να αισθανόμαστε χαρά που τα πράγματα είναι καλύτερα απ' ότι περιμέναμε. PAULO COELHO

Ανώνυμος είπε...

Ο αληθινός άνδρας θέλει δύο πράγματα: τον κίνδυνο και το παιχνίδι. Γι’ αυτό θέλει τη γυναίκα, σαν το πιο επικίνδυνο παιχνίδι....(ΝΙΤΣΕ)