
Δεν ήθελε και πολύ σκέψη. Και πολλές φορές απορώ μαζί σας. Γιατί κριτικάρετε τόσο πολύ όλες τις επιλογές μου ? Στη ζωή, κάποιον που λειτουργεί αυθεντικά και αυθόρμητα, δεν τον ρωτάς ποτέ γιατί. Τουλάχιστον εγώ δεν θα ρωτούσα ποτέ....
Ήταν η πρώτη ηλιόλουστη μέρα που αποφάσισα να βγω για περπάτημα. Μακριά από πολλούς, και αποκομμένος συναισθηματικά. Όχι ότι δεν είχα άτομα να βγω, ή να πάω για μπάνιο. Να επικοινωνήσω και να πω αυτά που σκέφτομαι δεν είχα. Το δωματιάκι, το παρκάκι, και οποιοδήποτε άλλο μέρος δεν θα με έκαναν να νιώσω καλύτερα. Το ίδιο και μερικά άτομα που μου πρότειναν εξόδους... Η Καλαμάτα θα με έκανε!
Έτσι χωρίς να το σκεφτώ και πολύ, ξεκίνησα γύρω στις 4 από Αθήνα... Μόνος μου. Δηλαδή εγώ με τον εαυτό μου, με τον οποίο περνάω πολύ καλά τον τελευταίο καιρό. Θα ήταν μια εκδρομή πολύ διαφορετική από τις άλλες... Το ένιωθα μέσα μου βαθιά. Όχι γιατί θα έβρισκα εκεί κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο, ούτε επειδή είχα κάποιο πλάνο στο μυαλό μου... Απλά γιατί ήταν το παρθενικό ταξίδι με το i30 (που το είχα σχεδιάσει αλλιώς στο μυαλό μου πέρυσι το καλοκαίρι, αλλά ελέω αλλαγής αυτοκινήτου και διαδικαστικών αναβλήθηκε τότε), και γιατί ήξερα ότι θα πέρναγα όμορφα... Έστω και χωρίς παρέα...
Η άφιξη, με την ευκαιρία και της δοκιμής και του νέου δρόμου έγινε στις 7 το απόγευμα του Σαββάτου, και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα να κάνω ήταν να πάω στο Filoxenia για να προλάβω το μπάνιο μου, όπως και το 2008...

(ομπρέλα νο 138)

Μετά από περίπου 1 ώρα, ξεκίνησα για τη Σάντοβα. Δεν είχα ξαναπάει, και ούτε πρόλαβα να κάνω μπάνιο... Απλά απόλαυσα το όμορφο ηλιοβασίλεμα, και στη συνέχεια επέστρεψα στο κέντρο, όπου αφού πάρκαρα στο Δημοτικό Parking, δίπλα από τη νέα Aspis, περπάτησα μέχρι την παραλία μαζί με πολύ κόσμο, για να καταλήξω στο Μώλο και στο φάρο απολαμβάνοντας 2 σουβλάκια μετά από ολοήμερη νηστεία...
Επόμενη στάση θα ήταν το καστράκι. Η ώρα περίπου 2π.μ. -όπως και την πρώτη φορά που είχα πάει εκεί, Σάββατο και πάλι- όμως αυτή τη φορά είχε μερικές θέσεις για parking, ελέω και των γύρω μαγαζιών που έχουν ανοίξει, αν και είχε πάρα πολύ κόσμο μέσα. Απόλαυσα 2 καρπούζια με θέα την φωτισμένη πόλη της Καλαμάτας, αλλά και όλο το πόδι της Πελοπονήσου μέχρι την Κορώνη. Με πραγματικά όμορφη μουσική, και πολλές σκέψεις, στο "θεατράκι" του καστρακίου, με τα πολλά μαξιλαράκια...
04.30 αποχώρησα, με αρκετό κέφι, και αποσύρθηκα πολύ κουρασμένος. Ήταν μια γεμάτη μέρα.
Ξημέρωνε Κυριακή, υπό τους ήχους εκείνου του τηλεκατευθυνόμενου με το οποίο έπαιζε ο πιτσιρικάς μαζί με τον πατέρα του δίπλα μου... Πρώτη κίνηση, να πάρω "ΘΕΜΑ" και Χρυσή Ευκαιρία, αφού παρά τα σχόλια και τα απίστευτα email που διαβάζω περί χρεών, ας αναφέρω οτι είμαι σε αναζήτηση αγοράς σπιτιού, για να σας καθησυχάσω...
Πρώτη στάση το Filoxenia Hotel (12-4 μ.μ) για το πρώτο μπάνιο. Αν και έχει συννεφιά, αέρα και κύμα, ο καιρός μετά από κανένα 2ωρο ηλιοθεραπεία αλλάζει, και ξεκινάω να φουσκώνω το στρώμα που είχα αγοράσει από το Praktiker... Νωρίτερα είχα παραγγείλει την αγαπημένη μας φρουτοσαλάτα, όπως 2 χρόνια πριν, και στη συνέχεια όλοι γύρω μου επέλεγαν το ίδιο... Δεν ξέρω αν ήταν καλύτερη από τότε. Δεν το νομίζω...
Έκατσα περίπου 40 λεπτά στη θάλασσα με το στρώμα, και ενώ ο ήλιος είχε ξαναβγεί, και το κύμα είχε πέσει. Ήταν από τα καλύτερα μπάνια της ζωής μου τελικά....
Η συνέχεια και πάλι στη Σάντοβα, αυτή τη φορά οργανωμένα, σε ξαπλώστρα στο Cabo με δυνατή μουσική, ρακέτες και πολύ χορό, περιμένοντας το ηλιοβασίλεμα που θα έδινε το σύνθημα για την άγουσα. Που θα σηματοδοτούσε το τέλος του υπέροχου αυτού weekend... Και ξαφνικά μου ήρθε. Μου είχε ανοίξει η όρεξη, και ήθελα πολύ να φάω κάτι υγιεινό. Και τότε μου ήρθε στο μυαλό το "Λιμένι" στο λιμάνι και σκέφτηκα τη Φάβα και τα άλλα καλούδια... "Πάει, τελείωσε" σκέφτηκα μέσα μου. Αυτή η ημέρα πριν 2 χρόνια δεν θα την ξεπεράσω ποτέ. Και χαίρομαι που μάλλον εσύ έχεις πολλές ανάλογες να θυμάσαι (αν συγκαταλέγεις και τη δική μας σε αυτές). Που το εύχομαι και το ελπίζω.

Αφού αποφάσισα λοιπόν να πάω εκεί για φαγητό, και πράγματι χόρτασα με τα όμορφα εδέσματα, είπα να κάνω μια τελευταία βόλτα στην πόλη. Μια πόλη που έσφυζε από ζωή και που η παραλία ήταν γεμάτη κόσμο που περπατούσε. Ιδιαίτερη μνεία οι πολλοί γάμοι και τα βαπτίσια που γίνονταν, και κάθε λίγο άκουγες κορναρίσματα. 'Όπως και το κινητό που έριξε κατά λάθος η φίλη μιας κοπέλας στο Μώλο, όπου είχα καταλύσει και πάλι για να δω το φεγγάρι να αντανακλά στη θάλασσα, και εγώ να πίνω το τελευταίο breezer καρπούζι επί Μεσσηνιακού εδάφους....
Ιδιαίτερη μνεία στα KMP, τη νέα πινακίδα των Καλαματιανών Ι.Χ. που θυμίζει έντονα τον Korean Media Player, ίσως τον κορυφαίο όλων των εποχών.
-Στην Ηρώων Πολυτεχνείου, που έμαθα οτι λέγεται ο κεντρικός δρόμος, όπως δηλαδή και ο δρόμος του σπιτιού μου...
-Ελπίζω να πέρασες καλά κι εσύ το weekend στο νησί.
-29-6-2010: Σε μερικές ημέρες ένα ακόμη μεγάλο project γίνεται γεγονός, 2 χρόνια μετά. Θέλω τόσο πολύ να το μοιραστώ μαζί σου.
-Θέλω τόσο πολύ να σε δω. Για ένα ποτό. Ένα μπανάκι. Δεν θα σε πιέσω. Δεν θα σε ξαναενοχλήσω αν δεν το θέλεις. Λίγη υπομονή μόνο... μερικές μέρες ακόμη... Σε παρακαλώ.
Και έτσι ολοκληρώθηκε το weekend. Ένιωθα εξουθενωμένος, αλλά είχα επιλέξει να φύγω κατά τη μια μετά τα μεσάνυχτα, για να αποφύγω την κίνηση. Ένιωθα σαν να ήμουν εκεί μια εβδομάδα, και κατά περίεργο τρόπο γεμάτος, αν και δεν το είχα μοιραστεί με κανέναν, και ούτε είχα και κανέναν εδώ που τα λέμε να το μοιραστώ. Παρά μόνο το Μάριο, -τον οποίο και καλησπερίζω στην γνήσια κοινότητα-, στον οποίο απέστελα κατά διαστήματα μερικά SMS με αναμνήσεις και συναισθήματα που ξεχείλιζαν από το καπάκι της ψυχής μου....
Δηλαδή έκανα οτι θα κάναμε και με παρεούλα καλή, ότι θα έκανα και μαζί σου... Φυσικά αν το δείς εντελώς στυγνά, ήμουν ένας μαλάκας που περιπλανιόταν μόνος του. Και έτσι να το δεις εμένα δεν με πειράζει. Εδώ το έχω κάνει και χειμώνα, εντελώς μόνος μου, και με θερμοκρασίες υπό το μηδέν. . . Όντως, η καλή παρέα κάνει τη διαφορά. Αλλά αυτό που ένιωσα στο καστράκι, δεν μπορώ να το περιγράψω... Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, το τοπίο, και πάντα θα μου θυμίζει το συναίσθημα να μπαίνω εκεί μαζί σου... εκείνο το βράδυ. 26/07/2008. Η ωραιότερη ημέρα της ζωής μου....
Και έτσι αναχώρησα για την Αθήνα. Αν και ήξερα οτι την Παρασκευή 25/6 έχει οριστεί εκδρομή στην Καρδαμύλη, και ανάβαση στον Ταύγετο με τα παιδιά από τη σχολή, διαμονή σε σκηνές, και εξορμήσεις στην Στούπα για μπάνιο, στα όμορφα τσιπουράδικα της Καρδαμύλης, και στο καστράκι για ένα ποτάκι... Ξαναερχόμαστε λοιπόν!
Μείνετε ενωμένοι.
Η γνήσια κίνηση έγινε. Στο δικαστήριο θα έρθει κανείς να καταθέσει, ή μόνο λόγια και μπηχτές για δήθεν κωλοτούμπες ήσασταν, και στα δύσκολα απόντες?
Μπορώ να μείνω μόνος μου. Tα καταφέρνω, και τα πάω καλά με τον εαυτό μου. Δεν το πίστευα ποτέ ότι θα τα κατάφερνα, αλλά τελικά μπορώ. Όμως είμαι πολύ καλύτερος μαζί σου.... Και μου έχει λείψει το να είμαι καλύτερος...
Σε αγαπάω.
Μου λείπεις.
Να χαμογελάς.
Καλή αντάμωση.
Για ΠΑΝΤΑ!