Παρασκευή, Ιουνίου 05, 2009

Athens Shock Radio 104.6 με την υπογραφή του DxL

Τους τελευταίους 2 μήνες, όλη η πόλη χορεύει στους ρυθμούς του Athens Shock Radio 104.6 με Ελληνικές και Ξένες επιτυχίες, χωρίς διακοπή για διαφημίσεις, και με την υπογραφή του DxL.

Μπορεί λοιπόν τους τελευταίους μήνες ο άνθρωπός μας να λείπει από κοντά μας, μπορούμε όμως να τον φέρουμε εμείς κοντά μας, όπου κι αν είμαστε, έστω και με αυτόν τον τρόπο...

Καλή Ακρόαση!

Άκου Live μέσω Internet
Join Facebook Group

Πέμπτη, Απριλίου 23, 2009

::: 221.245 ::: Τολμάμε και Γράφουμε - Καλό ταξίδι αδελφέ Λάκη....

Καλησπέρα αγαπημένα μου αδέλφια. Καλησπέρα σε όποιο γνήσιο σημείο της γης φτάνουν αυτές οι πραγματικά γνήσιες γραμμές. Θα ήθελα να γράψω τόσα πολλά σήμερα. Είχα μεγάλη ανάγκη και μεγάλη επιθυμία να σας μιλήσω μετά από τόσο καιρό. Μετά από την τόσο μεγάλη απουσία του πιο σημαντικού ανθρώπου της ζωής μου. Δεν μπορώ να γράψω δικού μου ανθρώπου, δυστυχώς, ούτε κάτι άλλο. Ότι και να γίνει πάντως, εδώ θα είμαστε και θα περιμένουμε. Όσος καιρός και αν περάσει, πάλι το ίδιο θα νιώθουμε, θα το δείς.

Ήθελα να γράψω για τα τόσο δυνατά και χρωματιστά συναισθήματα, που ανθίζουν μαζί με την άνοιξη κάθε μέρα και πιο πολύ, όσο η θερμοκρασία ανεβαίνει και θυμίζει καλοκαίρι. Όσο τα μέρη που πήγαμε παύουν να είναι ερημικά, και αρχίσουν να αποκτούν ζωντάνια και ρυθμό. Και έτσι όμως, τίποτα δεν αλλάζει. Αν δεν είσαι κι εσύ εκεί, τίποτα. Απλά η εικόνα μοιάζει... θυμίζει.... αλλά είναι και τόσο κενή.

Ήθελα να γράψω για την μεγάλη νίκη μας στο Σύνταγμα πρίν από 1 μήνα περίπου, που ολοκληρώθηκε μόλις εχθές οριστικά. Είμαι κι εγώ στο γκρούπ πλέον. Άν δεν το μάθατε. Ξεκίνησε νέο κίνημα. Χωρίς να το ξέρει κανείς. Οϋτε καν εκείνη που το ξεκίνησε, αλλά δεν πειράζει, γιατί είναι κάτι που θα μας ακολουθεί και θα μας εννώνει για όλη μας τη ζωή. Οπότε, πλέον, έχω δικαίωμα να ελπίζω οτι κάποια στιγμή θα είμαστε πάλι μαζί. Υπό καλύτερες συνθήκες. Ή έστω σαν φίλοι. Η αν ακόμα και όχι αυτό, τότε οτι θα έρθεις "έστω για μια φορά, έστω για μια βραδιά που σε έχω ανάγκη".
Τρελός είμαι, πέστο και ψυχοπαθής, άρρωστος, οπότε έχω δικαίωμα να λέω και να πιστεύω-ελπίζω σε οτι θέλω. Αν πρέπει για να το κάνω αυτό να είμαι τρελός, τότε ναι - είμαι.
Και μιας και μιλήσα για την νίκη, να πω για τον φίλο εκεί οτί όντως ισχύει το "ποτέ μην λές ποτέ", και σε ευχαριστώ για όσα είπες, αλλά αν τα πω σε κανέναν τρίτο, θα νομίζει οτι είσαι βαλτός... Ευχαριστώ γιατί πιστεύεις και σκέφτεσαι original και γιατί ενστερνίστηκες την φωνή της καρδιάς μου από την πρώτη στιγμή χωρίς να με ξέρεις. Δεν το περίμενα με τίποτα. Πραγματικά. Να ακολουθείς πάντοτε κι εσύ τη δική σου φωνή, και να ακούς την καρδιά σου. Και είμαι σίγουρος οτι πάλι θα βρεθούμε κάπου εκεί έξω....

Όμως δεν μπορώ να το κάνω. Όσο και αν ήθελα να αναφερθω πιο εκτεταμένα και αναλυτικά σε αυτά που έγραψα πιο πάνω, δεν μπορώ. Βλέπετε, λίγο μετά από μια μεγάλη στιγμή, από μια μεγάλη νίκη, εκεί που νιώθεις τόσο δυνατός όπως εγώ όταν ήμουν με τη Μαρία, έρχεται κάτι που σε κάνει να αλλάξεις γνώμη. Έτσι κάπως ήρθε και ο θάνατος ενός ακόμη γνήσιου ανθρώπου που θα μας λείψει από την οικογένεια...

Το club εκεί ψηλά μεγαλώνει επικίνδυνα, και ο Λάκης δεν θα είναι πια ποτέ ξανά εκεί που τον θυμόμαστε πάντα, στο 1033 στη Βυτίνα να μας περιμένει για να μας πεί εκείνη την νέα ιστορία από το χωριό, δεν θα πάμε ποτέ ξανά μαζί για περπάτημα στον καθαρό αέρα, και γενικά ο κόσμος και η γνήσια οικογένεια μας θα είναι πιο φτωχή, κι εμείς θα νιώθουμε τόσο αδύναμοι ξαφνικά, από εκεί που νιώσαμε τόσο δυνατοί...

Να μας προσέχεις από εκεί ψηλά φίλε Λάκη.
Θα σε θυμόμαστε για πάντα και θα ζείς μέσα μας.
"Οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν όλοι τους ξεχνάμε".

Αναλυτικά όσα δεν έγραψα σήμερα, στην συνέντευξη που είναι πρώ των πυλών.

ΔΟΞΑ σε γουστάρω, μαζί σου θα σαλτάρω...

2/5/2009 , ΟΑΚΑ ::: ΑΕΚ ΚΥΠΕΛΛΟ ::::

Service Γρί Σϊφουνα: 25/7/2008 - 13/4/2009. Από την ομορφότερη μέρα, στην χειρότερη περίοδο. Το τελευταίο se3rvice του αγαπημένου μας αυτοκινήτου πέρασε στην ιστορία, αλλά αυτό που θα μας μείνει είναι το... προηγούμενο!

Στην Καλαμάτα η γνήσια φλόγα έχει ανάψει για τα καλά, και η αγαπημένη μου πόλη θα φορέσει τα καλά της και θα μας περιμένει σύντομα και πάλι, μετά το πρώτο μπάνιο που κάναμε στο Filoxenia το Πάσχα.

Έρχεται το photogallery για να κρατήσει για πάντα ψηλά όλες τις μεγάλες μας στιγμές, ακόμα και όταν δεν θα υπάρχουμε πια...

Τετάρτη, Νοεμβρίου 12, 2008

214.309 ::: ΤΕΛΟΣ :::

Κάπου εδώ τελειώνει αυτή η ιστορία. Αυτό είναι το τελευταίο της κεφάλαιο...
Όλα ξεκίνησαν το 1996 και τελικά καθόρισαν μια ολόκληρη ζωή μέσα σε 3 μήνες. Όχι μόνο τη δικιά μου, ή και ακόμη 10 γνήσιων ανθρώπων. Όλων.

Μια ιστορία για κάποιον μικρό Jim, που με επαναστατικές απόψεις για την εποχή, λειτουργώντας με το συναίσθημα και με οτι πιο γνήσιο να τον συντροφεύει, μαζί με μερικά ακόμη άτομα που τον ακολούθησαν, προσπάθησε να αντέξει στο χρόνο αυτό το όμορφο δόγμα. Χωρίς ποτέ να συμβιβαστεί. Δεν έχει σημασία αν τα κατάφερε, αλλά πόσο πολύ ήθελε και προσπάθησε.

Κάπως έτσι λοιπόν θα τελειώσει η ιστορία μας. Μια ιστορία για τον Έρωτα. Την Αγάπη. Την Φιλία. Τις Σχέσεις. Τα Ιδανικά. Τις Αρχές. Τα Πιστεύω. Μια ιστορία όπου όλοι οι ήρωές της κυνηγάνε να ζήσουν το καλύτερο.. Ακόμα και όταν αυτό είναι ανέφικτο... Κάποιοι θα επιλέξουν το πάθος... Κάποιοι άλλοι την αγάπη. Και κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν μέσα από την μοναξιά τους να περιμένουν και να ελπίζουν, όπως κάναμε πιστά τόσα χρόνια... Ποτέ δεν έγιναν όλοι παρέα μεταξύ τους. Είχαμε όμως όλοι ένα κοινό...
Ο έρωτας λένε πως σου δίνει ζωή, και το ίδιο εύκολα σου την παίρνει... Μερικοί πιστεύουν πως σε κάνει πιο δυνατό.... Και άλλοι τον φοβούνται...

Νιώθω οτι δεν ανήκω πια σε αυτό που εκτυλίσσεται τα τελευταία χρόνια γύρω μου. [Γεμίσαμε "μπουρδέλα", πουτάνες, υποκριτές, πούστικες συμπεριφορές, εγωισμούς, πισώπλατα μαχαιρώματα, ψέματα, και ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και το συμφέρον του. Γεμίσαμε ανθρώπους μιας καπιταλιστικής κοινωνίας, όπου ο καθένας "μετράει" για τον άλλο μέσα από το αμάξι, το κινητό του, το σπίτι και τα Gadgets του. Όπου αυτοσκοπός είναι (να κάνουμε) οτι δεν έχουμε ανάγκη κανέναν, και οτι τα καταφέρνουμε όλα μόνοι μας. Να αρνούμαστε. Να φοβόμαστε. Και όλοι να κοιτάνε το περιτύλιγμα, εξωτερικά]. Η ζωή μου δεν μοιάζει με κανενός άλλου. Ή μάλλον κανένας άλλος δεν ζεί με τον τρόπο που ζω εγώ. Και αυτό ίσχυε σχεδόν πάντα. Δεν μπορώ να είμαι άλλο ένα τετραγωνάκι στον χάρτη, που κανείς δεν ξέρει που αναβοσβήνει. Δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο, στον οποίο να μπορώ να διηγηθώ τις ιστορίες της ζωής μου και να με πιστέψει, να με νιώσει. Να μοιραστώ στιγμές, συναισθήματα. Και δεν έχω άλλο χώρο μέσα μου, για να τις κρατάω μόνο για εμένα.... Πνίγομαι.
Σαββατοκύριακα, εβδομάδες, μήνες. Μέσα. Καλοκαίρια, Χριστούγεννα, Πάσχα, Γιορτές... Μόνος. Χωρίς να χτυπάει το τηλέφωνο. Χρόνια, μέχρι αυτό να αλλάξει. Όλα να αλλάξουν... για τόσο λίγο πάντα.

Κάποιος δικός μου άνθρωπος που μοιραζόμουν όλα αυτά δεν θα μου ξαναμιλήσει ποτέ ξανά. Πάλι, στο ίδιο έργο θεατές? Και όλα θα είναι όπως πρίν. Ή μάλλον πολύ χειρότερα για μερικά χρόνια. Όμως εγώ δεν αντέχω άλλο να το περάσω αυτό. Αυτή την εναλλαγή.
Όλοι έχουν κάποιες σταθερές, κάποιες αναφορές. Όλοι στη ζωή έχουν έναν κύκλο, μια συνέχεια. Ενώ εγώ? Τι έχω εγώ?

Λέω να μην έρθω στο μέλλον. Λέω να μείνω εδώ καλύτερα.
Στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα. Μέσα μας? Τίποτα!

Ναι, είχα πεί οτι θα αποφασίσετε κι εσείς για αυτή τη στιγμή. Για το πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία.
Ναι. Μέχρι εδώ όμως. Από εδώ και πέρα δεν διαλέγεις ούτε εσύ, ούτε εγώ.

Θα είμαι μαζί σου, σε ότι κι αν κάνεις. Και φρόντισε να έχεις την πιο όμορφη ζωή, γιατί δεν θα είσαι μόνη...

Δεν θέλω να ξεχάσω. Και κανείς δεν ξεχνά. Μόνο άμα το θελήσεις ξεχνάς...

Που ξέρεις? Μπορεί στο μέλλον να ξανασυναντηθούμε. Και τα πράγματα να είναι τότε πιο εύκολα. Για όλους μας.

Η ιστορία πλησιάζει στο τέλος της...
Δεν το ξέρω ακόμα... Δεν το έχω ζήσει, γι'αυτό.

Καλή αντάμωση.

Αντίο.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 24, 2008

213.830 ::: Αλλάζεις αλλάζεις και με τρομάζεις....

Μου ήταν πάντοτε αδύνατον να πιστέψω, ότι άτομα που ένιωθα τόσο κοντά μου, μπορεί μια μέρα να μην μου ξαναμιλούσαν. Και ένιωθα πολύ άσχημα στη σκέψη ότι κάθε μέρα που περνάει, απομακρύνεται όλο και περισσότερο αυτό, χωρίς να μπορώ να κάνω κάτι για να το αλλάξω.

Κι όμως, ο άνθρωπός μου, που μοιράστηκα τα πάντα, ο πιο κοντινός μου άνθρωπος, που επικοινωνούσε μαζί μου κάθε μέρα, που μου εμπιστευόταν το σπίτι του, το αυτοκίνητό του, που μοιράστηκε μαζί μου τις καλοκαιρινές του διακοπές, ένιωθα πως δεν θα με ξαναπάρει ποτέ. Πως δεν τον νοιάζει πια τι κάνω και που βρίσκομαι. Πως δεν θα είναι πια κοντά μου ποτέ ξανά. Ούτε καν σαν φίλη. Αυτό είναι και η πιο επώδυνη αίσθηση. Ίσως χειρότερη και από τον θάνατο. Όταν ο άνθρωπος σου είναι κάπου εκεί έξω, μοιράζεται μαζί σου τα ίδια προβλήματα, την ίδια καθημερινότητα, στην ίδια πόλη, με τις ίδιες συνθήκες, κι όμως, για κάποιο λόγο δεν θα σου ξαναμιλήσει ποτέ. Και αυτό γίνεται ακόμα χειρότερο, όταν αυτός σου ανακοινώνει κάτι τέτοιο από το τηλέφωνο, και δεν δέχεται καν να σε δει από κοντά έστω για μια τελευταία φορά και να σε ακούσει, βγάζοντας μια κοινή απόφαση για τη σχέση μας.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποιες σταθερές. Κάποιες αναφορές. Εγώ πλέον δεν τις είχα. Τουλάχιστον όχι όπως ήταν μέχρι πριν λίγο καιρό. Όσοι με ήξεραν λίγο καλύτερα ήξεραν ότι δεν θα το πέρναγα ποτέ αυτό μαζί με άλλους, ή με πολλές εξόδους, καταχρήσεις και ουσίες, αλλά κάπου μόνος και απομονωμένος για ένα μεγάλο διάστημα. Θα έπρεπε να ψάξω το μέρος που θα έμενα για το επόμενο διάστημα, μέχρι το νέο έτος. Αυτό δεν θα έπρεπε να ήταν κοντά σε κανέναν. Σε τίποτα που να έχει σχέση με εμένα και το παρελθόν μου.

Κανείς δεν θα ήξερε που είμαι, και κανείς δεν θα μπορούσε να με βρεί. Τηλέφωνα κλειστά, λιτή ζωή, και μοναξιά. Ατελείωτο περπάτημα στα όμορφα και καταπράσινα στενά, και σκέψεις για το επόμενο βήμα. Περισυλλογή και πολύ διάβασμα. Και Μουσική.

Ίσως να ήταν καλύτερα όλοι χωρίς εμένα και μακριά μου. Εγώ όμως ένιωθα χαμένος, μόνος. Ένιωθα ότι γύρω μου είχαν αλλάξει όλα. Όλοι. Είχαν προχωρήσει, κι εγώ κουβαλούσα ακόμη το παρελθόν μου χωρίς να μπορώ να προχωρήσω ποτέ με επιτυχία στο επόμενο σταθερό βήμα.

Έχουν αλλάξει όλα. Όλοι. Ψάχνω να βρω μια εικόνα που να μοιάζει με πριν, και δεν υπάρχει. Το νέο, δικό μου, προσωπικό σπίτι, ήταν η αρχή μιας νέας εποχής. Έστω και με ενοίκιο για αρχή. Ο στόχος εκπληρώθηκε. Ο χώρος μου, το σημείο αναφοράς μου, είναι γεγονός.

Όταν δημοσιευτούν αυτές οι γραμμές, ίσως για εσένα να είναι αργά. Όσοι διαβάσετε έγκαιρα το κείμενο αυτό, και θέλετε να μοιραστείτε λίγες γνήσιες στιγμές, μερικά συναισθήματα, ή απλά να πιείτε ένα τελευταίο ποτό μαζί μου, την Παρασκευή 24/10 Joe Claussell @ Venue, και το Σάββατο 25/10 Nameday party στην οδό Αγάπης 34, στη Βάρκιζα.