Τρίτη, Μαΐου 05, 2015

Όλα με πληγώνουν, μα να τ' αφήσω πίσω δεν μπορώ . . .


Πόσες ημέρες πέρασαν από τότε που ήμασταν ακόμα 'μάχιμοι', δυνατοί, και συμμετέχαμε όλοι στο πεδίο?

"Μα και τότε ήταν δύσκολα, δεν ήμασταν όλοι, είχαμε προβλήματα, ο κόσμος είχε φοβηθεί, δεν κατέβαιναν πολλοί", φωνάζει μια φωνή μέσα μου.

Μπορεί όντως να ισχύουν αυτά, αλλά είμασταν εκεί, υπήρχαμε, ζούσαμε για το όνειρο. Για το singularity? Για την προσωπική μας ολοκλήρωση? Για ένα καλύτερο κόσμο?

ΟΧΙ. Ζούσαμε δυνατά γιατί όλοι μέσα μας πιστεύαμε στο όνειρο. Το νιώθαμε δυνατά. Ότι μπορούμε να αλλάξουμε τη ρότα της ιστορίας.

Δεν έχει σημασία αν ήταν ρεαλιστικός ή όχι αυτός ο στόχος, αλλά πόσο πολύ το θέλαμε και το πιστεύαμε. Δεν έχει σημασία πόσες μικρές νίκες είχαμε επιτύχει, ή πόσες φορές είχαμε χάσει, αλλά ότι δεν το βάζαμε ποτέ κάτω για κανένα λόγο.

"Και που σας οδήγησε όλο αυτό? Τι καταλάβατε? Άξιζε τόση μεγάλη καταπόνηση και φθορά?"

Αυτό θα το απαντήσει το μέλλον.

Αυτό που με κομματιάζει αυτή την περίοδο, είναι ότι δεν μπορούμε να ονειρευτούμε όπως τότε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά είμαστε στο εντελώς άλλο άκρο. Δεν μπορούμε ούτε καν να πάμε μια αποστολή, μια εξόρμηση.... Και έχει και πάρα κάτω. Δεν μπορούμε καν να απαντήσουμε σε όσους μας το προτείνουν, αλλά περιμένουμε ιατρικές εξετάσεις, συνοδεία, μέτρα προστασίας από τρίτους, και εναποθέτουμε την απάντηση στην ΓΣ κάποιας Παρασκευής που θα έχει κόσμο...

Θα ήθελα πολύ να ήταν όλα όπως μέχρι το 2014.

Αλλά τίποτα δεν είναι ίδιο πια....

Μακάρι να μην ισχύουν όλα αυτά. Μακάρι να είναι ψέμματα, ένα αστείο τρελό.

Μακάρι....

Αλλά....

(Συνεχίζεται...)

Παρασκευή, Απριλίου 24, 2015

(47.825) Δύσκολες μέρες... Δύσκολες αποφάσεις και αγωνία...


Μόνο θετικά δεν ήταν τα μηνύματα από τη συνάντηση ανήμερα του Πάσχα... Το "κόκκινο" δωμάτιο θα παραμείνει κόκκινο τουλάχιστον μέχρι τα Χριστούγεννα, και δυστυχώς θα πρέπει να μάθουμε και να συνεχίσουμε -μέχρι τότε τουλάχιστον- να ζούμε με αυτό.

Υπάρχει όμως και ένα συγκεκριμένο δίλημμα: να συνεχίσουμε συντηρητικά και με ταμπούρι μέχρι τα Χριστούγεννα, ή να το παλέψουμε τους 2 πιο κόκκινους μήνες και μετά να σπάσουμε τη μπάνκα για να πάνε μπροστά τα άμεσα πλάνα θωράκισης και αναβάθμισης?

Πολλοί είναι της άποψης και δεν έχουν άδικο, ότι ο χρόνος είναι χρήμα, όμως στην παρούσα κρίσιμη στιγμή, τα χρόνια δε γυρνάνε πίσω κι εμείς μπορούμε να μετατρέψουμε το #domatiaki σε κάτι πολύ καλύτερο, το οποίο θα το βλέπουμε καθημερινά, θα μας γεμίζει και θα το χαιρόμαστε. Θα μας ανεβάσει την αυτοπεποίθηση, την ασφάλεια και την ψυχολογία, και μαζί με όλα αυτά θα μας προσφέρει και καλύτερη ποιότητα ζωής.

Η γνώμη λοιπόν να πέσουν άμεσα χρήματα πέρα από τα καθορισμένα έξοδα, κερδίσει διαρκώς έδαφος, ειδικά τώρα που όλοι έχουν αρχίσει και καταλαβαίνουν ότι τα χρόνια περνούν και δε γυρίζουν πίσω, και δε θέλουν να παραμείνουν για πάντα στο τέλμα, τη λιτότητα και τη μιζέρια.

Φυσικά εκτός των άλλων, υπάρχει και η ψυχική φθορά. Δε μπορεί να είναι όλοι κλεισμένοι σε 4 τοίχους διαρκώς φυλώντας Θερμοπύλες, και να κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι για να περιορίσουμε τα ήδη απαγορευτικά χρέη.
Για το λόγο αυτό, πολλοί καλοβλέπουν την ολιγοήμερη έστω εξόρμηση στην Κρήτη, με αφορμή το γάμο του αδελφού Βασίλη, αφού φυσικά διασφαλιστεί 100% η αλληλοκάλυψη και η θωράκιση του #Domatiaki τις μέρες αυτές και εν όψη της κρίσης την οποία διανύουμε.

...λίγο πιο κάτω,
απ' το παρκάκι,
είναι το είναι το Δωμάτιάκι...

ΓΚΕΚΕ ΠΟΥΣΤΗ ΓΙΑΝΝΑΚΗ?

Κυριακή, Απριλίου 12, 2015

(47.294) Προδιαγράφονται 2 πολύ δύσκολοι μήνες στο "κόκκινο" #domatiaki...


Όλα κόκκινα είναι στο #domatiaki σε μια πολύ δύσκολη στιγμή, και πάνω που για δεύτερο συνεχόμενο Σαββατοκύριακο πολύς κόσμος πέρασε από το "Δωμάτιο" για να δηλώσει με την παρουσία του τη συμπαράσταση του στο νέο ρόλο που επέλεξε η συνέλευση για να διατηρηθεί ζωντανή η οργάνωση.

Στην προσπάθεια για να περιφρουρηθεί το "Δωμάτιο", η Δ.Ε. μαζί με την -ανενεργή πλέον- ομάδα πεδίου, εκπόνησαν ένα σχέδιο για τη θωράκιση του #Domatiaki με σύστημα IP & wireless cameras με motion detections, lasers, θωρακισμένες πόρτες ασφαλείας, προβολείς καθώς και ένα σύστημα συναγερμού, πέρα από τις 24άωρες βάρδιες των μελών όταν αυτές βγαίνουν.

Στην προσπάθεια αυτή αποδείχτηκε ότι το "Δωμάτιο" όχι μόνο δεν έχει καθόλου αποθεματικό, αλλά τα χρέη που το βαραίνουν δύσκολα θα μπορέσουν να διακανονιστούν και να πληρωθούν, σίγουρα όχι νωρίτερα από το επόμενο 2μηνο, και αυτό μάλιστα αν σκεφτούμε το καλύτερο δυνατό σενάριο οικονομικής χρήσης του παρόντος και του επόμενου μήνα.

Στο #Domatiaki τα απογοητευτικά αυτά δεδομένα προκάλεσαν τη σύγκλιση νέας συνέλευσης ανήμερα την Κυριακή του Πάσχα. Ωστόσο από κύκλους που πρόσκεινται σε γνώστες των οικονομικών στοιχείων του #Domatiaki φαίνεται πως τα πράγματα κάθε άλλο παρά αισιόδοξα είναι, καθώς δεν φαίνεται κανείς από τους μέχρι τώρα παρευρισκόμενους στις συναντήσεις στο "Δωμάτιο" να μπορεί ή να είναι διατεθειμένος να βάλει το χέρι στην τσέπη και να διευκολύνει την οργάνωση.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη ανάγνωση των πραγμάτων (ομάδα JVR), οι οποίοι επιμένουν να λένε ότι θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι αλλά θα θωρακιστεί το "Δωμάτιο" με κάθε κόστος, ενώ στέκονται στην καλύτερη δυνατή αξιοποίηση του εξοπλισμού από τα 2 βανάκια που ξενοικιάστηκαν πρόσφατα, τα οποία όμως δεν είχαν αποκλειστικά εξοπλισμό ασφαλείας είτε παρακολούθησης.

Η συνέχεια αύριο επί της οθόνης.

Λίγο πιο κάτω 
απ' το παρκάκι,
είναι το
είναι το Δωματιάκι.

Ραντεβού εκεί που πρέπει, και όχι στο στενάκι σαν τον πούστη το Γιαννάκη.... (sic) 

Μπορούμε να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε.

Υ.Γ: Jonathan μας λείπεις. Κάνε τα μαγικά σου από εκεί ψηλά, όπου μας βλέπεις και μας προστατεύεις...

Παρασκευή, Μαρτίου 27, 2015

Η συνέλευση "έκλεισε" το... #Domatiaki. Η φάση της άμυνας και του ταμπουρώματος στο κούγκι που πολλοί φοβόντουσαν είναι εδώ. Πόσοι θα ανταποκριθούν στο ύστατο στοίχημα για να κρατηθεί το ιστορικό #Domatiaki ζωντανό?

Και ξαφνικά έγινε.

Η μεγάλη αλλαγή που μέχρι εκείνη τη μέρα κανείς δε μπορούσε να πιστέψει ότι θα περάσει από τη συνέλευση.

Αν και ο DxL μας είχε ανοίξει το δρόμο δια της απουσίας του, αλλά οι σκληροπυρηνικοί επέμεναν να μη θέλουν ούτε να το συζητήσουμε.

Και ξαφνικά έγινε.

Χρειάστηκε μια πολύ σύντομη Συνέλευση. Ίσως η συντομότερη στην ιστορία μας.

Μια Συνέλευση, όπου το λόγο παίρνει ένα άτομο, κάνει μια τοποθέτηση, στο τέλος της όλοι συμφωνούν δια βοής, και μετά πάμε για να την υλοποιήσουμε όπως ο καθένας νομίζει σωστότερα και συντομότερα.

Δε μπορώ να πω ότι ήταν εύκολο, και σίγουρα την Κυριακή εκείνη κανείς δε το περίμενε ότι θα συμβεί. Όχι τόσο απλά, αφού στο νου μας ήταν καιρό τώρα. Όλων μας...

Φαντάζομαι, ούτε ο JVR ήταν τόσο σίγουρος όταν έπαιρνε το λόγο για αυτή την ηγετική ομιλία...

Όμως κανείς δε μπορούσε να απαντήσει αρνητικά μετά από αυτό.


Το δίλημμα ήταν ξεκάθαρο, και η τοποθέτηση ήταν μοναδική από τον ίδιο. 

"Θέλουμε ένα Domatiaki που θα συνεχίζουμε να υποκρινόμαστε, ή να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια κατάματα"?



"Θέλουμε να ζούμε στις ουτοπίες του παρελθόντος, ή ένα ρεαλιστικό παρόν μέσα από το οποίο θα οικοδομήσουμε ένα σίγουρο μέλλον"?


"Θέλουμε να συνεχίζουμε να το παίζουμε καλοί Σαμαρείτες, σε εξωτερικές αποστολές με βανάκια, από τη Μάνδρα μέχρι το Σούνιο, και από τους Θρακομακεδόνες μέχρι τη Ραφήνα, και να υπάρχει μόνο ένα ή και κανένα άτομο στο δωμάτιο"?

"Θα αντέχατε όλοι μετά τα τελευταία γεγονότα που έχουν γίνει, να διαχειριστείτε μια βεβήλωση του Δωματίου,  ή θα άξιζε κάτι τέτοιο το ρίσκο, για να συνεχίσουμε να βοηθάμε ή να επεμβαίνουμε σε σημεία μακρινά και για λογαριασμό τρίτων ή απλά για εξωτερικές αποστολές"?

"Αν πέσει το #Domatiaki, που τόσο κοντά βρεθήκαμε τον τελευταίο καιρό, θα έχει κάποιο νόημα η συνέχιση της ύπαρξης των βανακίων? Θα μπορέσουμε ποτέ να αντέξουμε ένα τέτοιο πλήγμα στην καρδιά μας, ή έστω και να ρισκάρουμε κάτι τόσο επώδυνο, για να συντηρούμε κάτι τόσο ουτοπικό?"

Αυτά ήταν μόνο μερικά από τα διλήμματα που τέθηκαν από τον JVR την Κυριακή.

Ιστορική Κυριακή 22 Μαρτίου 2015.

Τα βανάκια τελείωσαν, και το #Domatiaki ξεκίνησε και επίσημα την εποχή εσωστρέφειας, άμυνας για τη διατήρηση των κεκτημένων, και τα εναπομείναντα μέλη του, άρχισαν να σχεδιάζουν το δικό τους κούγκι, για να δούμε πόσοι ηρωικοί φίλοι μας θα ταμπουρωθούν σε αυτό που όλοι τόσο πολύ αγαπήσαμε για να το κρατήσουν ζωντανό.

Δεν ξέρουμε πόσοι θα ανταποκριθούν, όμως εμείς ήμασταν υποχρεωμένοι να δώσουμε αυτό το δικαίωμα στη συνέχιση του ονείρου.

Πολλοί που μπαίναν τις τελευταίες μέρες όλο και περισσότερο στη σελίδα domatiaki.tk περίμεναν και θα παρουσιάσουν αυτό ως το τέλος του #Domatiaki. Ας τους αφήσουμε να χαρούν ή να το νομίζουν.

Καλημέρα #Domatiaki

Καλημέρα γνήσιοι άνθρωποι.

Ξημερώνει μια νέα ημέρα, μακριά από το πεδίο, αλλά με τον ουρανό πάνω από το domatio καθαρό.

Όλο το διαθέσιμο υπόλοιπο από το ταμείο μας, θα πάει σε αναβαθμίσεις ασφαλείας και εξοπλισμό του #Domatiaki.

Εμείς είμαστε ΟΛΟΙ εδώ, εσείς που είστε?