"Μα και τότε ήταν δύσκολα, δεν ήμασταν όλοι, είχαμε προβλήματα, ο κόσμος είχε φοβηθεί, δεν κατέβαιναν πολλοί", φωνάζει μια φωνή μέσα μου.
Μπορεί όντως να ισχύουν αυτά, αλλά είμασταν εκεί, υπήρχαμε, ζούσαμε για το όνειρο. Για το singularity? Για την προσωπική μας ολοκλήρωση? Για ένα καλύτερο κόσμο?
ΟΧΙ. Ζούσαμε δυνατά γιατί όλοι μέσα μας πιστεύαμε στο όνειρο. Το νιώθαμε δυνατά. Ότι μπορούμε να αλλάξουμε τη ρότα της ιστορίας.
Δεν έχει σημασία αν ήταν ρεαλιστικός ή όχι αυτός ο στόχος, αλλά πόσο πολύ το θέλαμε και το πιστεύαμε. Δεν έχει σημασία πόσες μικρές νίκες είχαμε επιτύχει, ή πόσες φορές είχαμε χάσει, αλλά ότι δεν το βάζαμε ποτέ κάτω για κανένα λόγο.
"Και που σας οδήγησε όλο αυτό? Τι καταλάβατε? Άξιζε τόση μεγάλη καταπόνηση και φθορά?"
Αυτό θα το απαντήσει το μέλλον.
Αυτό που με κομματιάζει αυτή την περίοδο, είναι ότι δεν μπορούμε να ονειρευτούμε όπως τότε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά είμαστε στο εντελώς άλλο άκρο. Δεν μπορούμε ούτε καν να πάμε μια αποστολή, μια εξόρμηση.... Και έχει και πάρα κάτω. Δεν μπορούμε καν να απαντήσουμε σε όσους μας το προτείνουν, αλλά περιμένουμε ιατρικές εξετάσεις, συνοδεία, μέτρα προστασίας από τρίτους, και εναποθέτουμε την απάντηση στην ΓΣ κάποιας Παρασκευής που θα έχει κόσμο...
Θα ήθελα πολύ να ήταν όλα όπως μέχρι το 2014.
Αλλά τίποτα δεν είναι ίδιο πια....
Μακάρι να μην ισχύουν όλα αυτά. Μακάρι να είναι ψέμματα, ένα αστείο τρελό.
Μακάρι....
Αλλά....
(Συνεχίζεται...)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου