Κυριακή, Απριλίου 12, 2015

(47.294) Προδιαγράφονται 2 πολύ δύσκολοι μήνες στο "κόκκινο" #domatiaki...


Όλα κόκκινα είναι στο #domatiaki σε μια πολύ δύσκολη στιγμή, και πάνω που για δεύτερο συνεχόμενο Σαββατοκύριακο πολύς κόσμος πέρασε από το "Δωμάτιο" για να δηλώσει με την παρουσία του τη συμπαράσταση του στο νέο ρόλο που επέλεξε η συνέλευση για να διατηρηθεί ζωντανή η οργάνωση.

Στην προσπάθεια για να περιφρουρηθεί το "Δωμάτιο", η Δ.Ε. μαζί με την -ανενεργή πλέον- ομάδα πεδίου, εκπόνησαν ένα σχέδιο για τη θωράκιση του #Domatiaki με σύστημα IP & wireless cameras με motion detections, lasers, θωρακισμένες πόρτες ασφαλείας, προβολείς καθώς και ένα σύστημα συναγερμού, πέρα από τις 24άωρες βάρδιες των μελών όταν αυτές βγαίνουν.

Στην προσπάθεια αυτή αποδείχτηκε ότι το "Δωμάτιο" όχι μόνο δεν έχει καθόλου αποθεματικό, αλλά τα χρέη που το βαραίνουν δύσκολα θα μπορέσουν να διακανονιστούν και να πληρωθούν, σίγουρα όχι νωρίτερα από το επόμενο 2μηνο, και αυτό μάλιστα αν σκεφτούμε το καλύτερο δυνατό σενάριο οικονομικής χρήσης του παρόντος και του επόμενου μήνα.

Στο #Domatiaki τα απογοητευτικά αυτά δεδομένα προκάλεσαν τη σύγκλιση νέας συνέλευσης ανήμερα την Κυριακή του Πάσχα. Ωστόσο από κύκλους που πρόσκεινται σε γνώστες των οικονομικών στοιχείων του #Domatiaki φαίνεται πως τα πράγματα κάθε άλλο παρά αισιόδοξα είναι, καθώς δεν φαίνεται κανείς από τους μέχρι τώρα παρευρισκόμενους στις συναντήσεις στο "Δωμάτιο" να μπορεί ή να είναι διατεθειμένος να βάλει το χέρι στην τσέπη και να διευκολύνει την οργάνωση.

Υπάρχει βέβαια και η άλλη ανάγνωση των πραγμάτων (ομάδα JVR), οι οποίοι επιμένουν να λένε ότι θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι αλλά θα θωρακιστεί το "Δωμάτιο" με κάθε κόστος, ενώ στέκονται στην καλύτερη δυνατή αξιοποίηση του εξοπλισμού από τα 2 βανάκια που ξενοικιάστηκαν πρόσφατα, τα οποία όμως δεν είχαν αποκλειστικά εξοπλισμό ασφαλείας είτε παρακολούθησης.

Η συνέχεια αύριο επί της οθόνης.

Λίγο πιο κάτω 
απ' το παρκάκι,
είναι το
είναι το Δωματιάκι.

Ραντεβού εκεί που πρέπει, και όχι στο στενάκι σαν τον πούστη το Γιαννάκη.... (sic) 

Μπορούμε να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε.

Υ.Γ: Jonathan μας λείπεις. Κάνε τα μαγικά σου από εκεί ψηλά, όπου μας βλέπεις και μας προστατεύεις...

Παρασκευή, Μαρτίου 27, 2015

Η συνέλευση "έκλεισε" το... #Domatiaki. Η φάση της άμυνας και του ταμπουρώματος στο κούγκι που πολλοί φοβόντουσαν είναι εδώ. Πόσοι θα ανταποκριθούν στο ύστατο στοίχημα για να κρατηθεί το ιστορικό #Domatiaki ζωντανό?

Και ξαφνικά έγινε.

Η μεγάλη αλλαγή που μέχρι εκείνη τη μέρα κανείς δε μπορούσε να πιστέψει ότι θα περάσει από τη συνέλευση.

Αν και ο DxL μας είχε ανοίξει το δρόμο δια της απουσίας του, αλλά οι σκληροπυρηνικοί επέμεναν να μη θέλουν ούτε να το συζητήσουμε.

Και ξαφνικά έγινε.

Χρειάστηκε μια πολύ σύντομη Συνέλευση. Ίσως η συντομότερη στην ιστορία μας.

Μια Συνέλευση, όπου το λόγο παίρνει ένα άτομο, κάνει μια τοποθέτηση, στο τέλος της όλοι συμφωνούν δια βοής, και μετά πάμε για να την υλοποιήσουμε όπως ο καθένας νομίζει σωστότερα και συντομότερα.

Δε μπορώ να πω ότι ήταν εύκολο, και σίγουρα την Κυριακή εκείνη κανείς δε το περίμενε ότι θα συμβεί. Όχι τόσο απλά, αφού στο νου μας ήταν καιρό τώρα. Όλων μας...

Φαντάζομαι, ούτε ο JVR ήταν τόσο σίγουρος όταν έπαιρνε το λόγο για αυτή την ηγετική ομιλία...

Όμως κανείς δε μπορούσε να απαντήσει αρνητικά μετά από αυτό.


Το δίλημμα ήταν ξεκάθαρο, και η τοποθέτηση ήταν μοναδική από τον ίδιο. 

"Θέλουμε ένα Domatiaki που θα συνεχίζουμε να υποκρινόμαστε, ή να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια κατάματα"?



"Θέλουμε να ζούμε στις ουτοπίες του παρελθόντος, ή ένα ρεαλιστικό παρόν μέσα από το οποίο θα οικοδομήσουμε ένα σίγουρο μέλλον"?


"Θέλουμε να συνεχίζουμε να το παίζουμε καλοί Σαμαρείτες, σε εξωτερικές αποστολές με βανάκια, από τη Μάνδρα μέχρι το Σούνιο, και από τους Θρακομακεδόνες μέχρι τη Ραφήνα, και να υπάρχει μόνο ένα ή και κανένα άτομο στο δωμάτιο"?

"Θα αντέχατε όλοι μετά τα τελευταία γεγονότα που έχουν γίνει, να διαχειριστείτε μια βεβήλωση του Δωματίου,  ή θα άξιζε κάτι τέτοιο το ρίσκο, για να συνεχίσουμε να βοηθάμε ή να επεμβαίνουμε σε σημεία μακρινά και για λογαριασμό τρίτων ή απλά για εξωτερικές αποστολές"?

"Αν πέσει το #Domatiaki, που τόσο κοντά βρεθήκαμε τον τελευταίο καιρό, θα έχει κάποιο νόημα η συνέχιση της ύπαρξης των βανακίων? Θα μπορέσουμε ποτέ να αντέξουμε ένα τέτοιο πλήγμα στην καρδιά μας, ή έστω και να ρισκάρουμε κάτι τόσο επώδυνο, για να συντηρούμε κάτι τόσο ουτοπικό?"

Αυτά ήταν μόνο μερικά από τα διλήμματα που τέθηκαν από τον JVR την Κυριακή.

Ιστορική Κυριακή 22 Μαρτίου 2015.

Τα βανάκια τελείωσαν, και το #Domatiaki ξεκίνησε και επίσημα την εποχή εσωστρέφειας, άμυνας για τη διατήρηση των κεκτημένων, και τα εναπομείναντα μέλη του, άρχισαν να σχεδιάζουν το δικό τους κούγκι, για να δούμε πόσοι ηρωικοί φίλοι μας θα ταμπουρωθούν σε αυτό που όλοι τόσο πολύ αγαπήσαμε για να το κρατήσουν ζωντανό.

Δεν ξέρουμε πόσοι θα ανταποκριθούν, όμως εμείς ήμασταν υποχρεωμένοι να δώσουμε αυτό το δικαίωμα στη συνέχιση του ονείρου.

Πολλοί που μπαίναν τις τελευταίες μέρες όλο και περισσότερο στη σελίδα domatiaki.tk περίμεναν και θα παρουσιάσουν αυτό ως το τέλος του #Domatiaki. Ας τους αφήσουμε να χαρούν ή να το νομίζουν.

Καλημέρα #Domatiaki

Καλημέρα γνήσιοι άνθρωποι.

Ξημερώνει μια νέα ημέρα, μακριά από το πεδίο, αλλά με τον ουρανό πάνω από το domatio καθαρό.

Όλο το διαθέσιμο υπόλοιπο από το ταμείο μας, θα πάει σε αναβαθμίσεις ασφαλείας και εξοπλισμό του #Domatiaki.

Εμείς είμαστε ΟΛΟΙ εδώ, εσείς που είστε?

Τρίτη, Φεβρουαρίου 24, 2015

Το domatiaki του παραδείσου μεγαλώνει... Καλό ταξίδι Κωνσταντίνε...

Ο δικός μας Κωνσταντίνος, ο Jonathan, ή όπως αλλιώς τον ξέρατε, δεν είναι πια κοντά μας. Έφυγε για ένα πιο γαλήνιο κόσμο, αφήνοντας πίσω του δυνατές στιγμές, συναισθήματα, και μεγάλη παρακαταθήκη στο domatiaki που και ο ίδιος αγάπησε αλλά και προσέφερε πολλά.

Πιο κοντινός άνθρωπος του #DxL το 2004-5 -όπως ο ίδιος είχε ομολογήσει τότε σε προσωπική του ανάρτηση- με πολλές μάχες στις πλάτες του, τόσο σε οικονομικό, όσο και σε προγραμματιστικό, υλικοτεχνικό και δικτυακό επίπεδο, ήταν πάντα εκεί σε δύσκολες στιγμές, δίνοντας το 100% των γνώσεων και του ταλέντου του, προσφέροντας έτσι απλόχερα πολύτιμες υπηρεσίες σε περιόδους κρίσεων και δύσκολες στιγμές.

Οπλισμένος με πολύ ηρεμία, αλλά και τεράστια επιμονή και θέληση, πάλευε καθημερινά σε ένα δικό του προσωπικό Γολγοθά, φορτωμένος στις πλάτες του από πολύ μικρός ένα δυσβάσταχτο φορτίο από οικογενειακά, προσωπικά αλλά και οικονομικά φορτία, μη χάνοντας όμως μέχρι τελευταία στιγμή την πίστη, τη θέληση και την αποφασιστικότητα να τα φέρει εις πέρας, αλλά και την ανάγκη να προσφέρει στους άλλους ακόμα και από αυτή τη δυσμενή θέση στην οποία βρισκόταν.

Γεννημένος στις 12 Μαΐου 1980, με σπουδές στα οικονομικά (όπου ενίοτε μας βοήθησε απλόχερα με τις γνώσεις του), με ενεργή συμμετοχή στο unwired.gr μαζί με τον #MsK έως το 2001 που ο τελευταίος αποχώρησε και τον 'έριξε' ιδρύοντας το νυν myphone.gr, ο δικός μας 'Jonathan' έστω και με αραιή παρουσία στο #Domatiaki συνέχιζε να είναι σταθερά κοντά μας και να μας βοηθάει ποικιλοτρόπως.

Το μνημόσυνο των 40 ημερών θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 07 Μαρτίου 2015, στις 10 το πρωί στον Ι.Ν. ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ.

Κώστα μας άφησες νωρίς. Πολύ νωρίς.

Θα συνεχίσεις να ζεις μέσα μας.

Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ φίλε & αδελφέ μας.

Να μας προσέχεις από εκεί ψηλά.

Καλή αντάμωση.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 14, 2015

ΑΛΛΑΞΑΜΕ... ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΜΑΣ ΟΜΩΣ ΠΑΡΕΜΕΙΝΑΝ ΙΔΙΑ...


Τόσα χρόνια παρατηρώ γύρω μου ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν εδώ μέσα. Άλλοι είναι σταθεροί χρόνια, άλλοι καινούριοι, άλλοι ξαναέρχονται μετά από χρόνια. Άλλοι παρά τον αρχικό ενθουσιασμό και την πλήρη αφοσίωση και προσφορά τους, τελικά δεν άντεξαν και αποχώρησαν οριστικά. Κάποιοι άλλοι απλά αραίωσαν όταν "κλάταραν", και κάποιοι απλά δεν μπορούν να μην ξανάρθουν.

Άλλοι παρακολουθούν από λίγο πιο μακριά, όμως είναι πάντοτε εκεί όταν αυτοί το κρίνουν επιτακτικό, όπως όταν τρώμε πέτρες, όταν μας σπάνε τις πόρτες, όταν δεχόμαστε πυροβολισμούς, ή απλά όταν μας καλεί ο εισαγγελέας και οι μπάτσοι.

Όσοι δεν είναι στα δύσκολα εκεί, για εμάς δεν υπάρχουν, ούτε έχει νόημα να είναι κοντά μας στις νίκες και τα πανηγύρια.

Το δόγμα παρέμεινε σταθερό, ακόμα και όταν πολλοί ιδρυτές του αποφάσισαν ότι ίσως δεν είναι σωστό και πως πρέπει να ρίξουμε λίγο νερό στο κρασί μας. Ήταν τόσο δυνατά χαραγμένο αυτό όμως μέσα μας, που δεν μπορέσαμε ακόμα και σήμερα να το αποβάλλουμε. Ακόμα και όταν δεν ψηφίζουν τα άτομα αυτά, και πάλι δεν επικρατεί ο συμβιβασμός, είτε το μη singularity, αλλά το "καλύτερο δυνατόν", όσο πιο κοντά στο singularity, ακόμα κι αν μέσα μας όλοι γνωρίζουμε πια, ότι αυτό δεν υπάρχει...

Σε άλλο πράγμα θέλω να σταθώ σήμερα, και αυτό δεν αφορά τα πιστεύω μας, που παρέμειναν ζωντανά μέσα στο χρόνο, όχι μόνο τώρα που νικάμε, αλλά και όταν κανείς δεν πίστευε σε εμάς, μας λοιδορούσαν, μας κορόιδευαν, μας απαξίωναν, μας έλεγαν τζαμπατζήδες, αναρχοκουμούνια και περιθωριακούς. Όμως, όπως αποδείχθηκε, οι πιο τζαμπατζήδες ήταν αυτοί μου μας αποκαλούσαν έτσι, είτε πρόκειται για τους βολευτές με τις ένα κάρο παροχές, είτε για τους απλούς ανθρώπους, που στην πρώτη στροφή έσκασαν μύτη... ουρά στην εφορία, στην κίνησή μας για τα έναντι τέλη κυκλοφορίας του 1 ευρώ. ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΤΖΑΜΠΑΤΖΗΔΕΣ, και όχι εμείς που εφαρμόζουμε χρόνια τώρα με συνέπεια την πολιτική ανυπακοή και τη μη αναγνώριση των άδικων νόμων ενάντια στις ζωές μας, στην υγεία μας, στην ασφάλειά μας, και υπέρ των μεγαλοκαναλαρχών/μεγαλοεργολάβων και των κυβερνητικών τσανακίων τους.

Αλλάξαμε όμως....

Δεν θα σταθώ στο αν είναι καλό ή κακό αυτό, αλλά πολεμώντας το τέρας, η μάχη ήταν άνιση, και έτσι όσο ρομαντικοί κι αν ήμασταν πριν χρόνια, όσο χαμογελαστοί και αγνοί κι αν ήμασταν, όσο αγαθές προθέσεις κι αν είχαμε, ο πόλεμος που μας έγινε ήταν βρώμικος, ύπουλος, λυσσαλέος και πούστικος. Όσο αγνός και αθώος κι αν ήταν κανείς, όσο ρομαντικός και ιδεολόγος, όσο περήφανος και γνήσιος, αναγκαστικά, μετά από τόσα χρόνια, για να αντέξει την άμυνα από αυτές τις πρωτόγνωρες επιθέσεις, για όσους άντεξαν ξαναλέω, αλλάξαμε.

Το βλέπεις όταν παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου, την ώρα που είμαστε εδώ στο domatiaki μας. Και ξαφνικά σου έρχεται η φλασιά, και συγκρίνεις τα πρόσωπα αυτά, με εκείνα πριν από 15-20 χρόνια. Σήμερα λοιπόν, τα άτομα αυτά έχουνε χάσει πλήρως την εμπιστοσύνη τους (και όχι άδικα). έχουν αγριέψει, έχουν γίνει πιο καχύποπτοι από ποτέ, δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω, και περιεργάζονται ακόμα και την τελευταία πληροφορία που διαθέτουμε εξονυχιστικά. Κάποιοι από αυτούς οπλοφορούν επί 24αώρου. Άλλοι δεν πιστεύουν κανέναν, παρά μόνο αυτό που βλέπουν, και αυτό που τους λένε οι σύντροφοι μας. Και όχι άδικα ξαναλέω. Αλλάξαμε. Αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε. Αλλά τα πιστεύω μας, πιστέψτε μας, έμειναν ίδια.

Ακόμη κι αν θα πρέπει κάποια στιγμή να τα αλλάξουμε κι αυτά για να γίνουμε πιο ρεαλιστικοί και να μην κυνηγάμε κάτι τόσο ουτοπικό όσο είναι η τελειότητα που όσο πολύ κι αν θέλουμε να φέρουμε και να επιβάλλουμε στον μάταιο ετούτο κόσμο, δεν θα μπορέσουμε ποτέ γιατί ούτε κι εμείς είμαστε τέλειοι. Θα μπορέσουμε σίγουρα να εξελίξουμε καθημερινά τους εαυτούς μας, να εξελίξουμε καθημερινά και να βελτιώνουμε συνεχώς τόσο το domatio όσο και το κίνημα, θα μπορέσουμε να φτάσουμε κοντά στην όποια τελειότητα, αλλά όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε ότι δε θα την αγγίξουμε ποτέ, τόσο πιο σύντομα θα καταφέρουμε να την κυνηγήσουμε και να την πλησιάσουμε ακόμα περισσότερο, αποδεχόμενοι από που προερχόμαστε, και στοχεύοντας σε κάτι πιο απτό, πιο ρεαλιστικό, και πιο χειροπιαστό.

ΑΝΤΕΞΑΜΕ.
Κι ας αλλάξαμε.

Παραμείναμε οι ίδιοι.

Και τους γαμήσαμε.

Υπερήφανοι για πάντα.

Για όλους.

Καλημέρα αδέλφια.

Ο αγώνας τώρα αρχίζει.


Λίγο πιο κάτω απ' το παρκάκι,
είναι το
είναι το δωματιάκι...