Σάββατο, Φεβρουαρίου 14, 2015

ΑΛΛΑΞΑΜΕ... ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΜΑΣ ΟΜΩΣ ΠΑΡΕΜΕΙΝΑΝ ΙΔΙΑ...


Τόσα χρόνια παρατηρώ γύρω μου ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν εδώ μέσα. Άλλοι είναι σταθεροί χρόνια, άλλοι καινούριοι, άλλοι ξαναέρχονται μετά από χρόνια. Άλλοι παρά τον αρχικό ενθουσιασμό και την πλήρη αφοσίωση και προσφορά τους, τελικά δεν άντεξαν και αποχώρησαν οριστικά. Κάποιοι άλλοι απλά αραίωσαν όταν "κλάταραν", και κάποιοι απλά δεν μπορούν να μην ξανάρθουν.

Άλλοι παρακολουθούν από λίγο πιο μακριά, όμως είναι πάντοτε εκεί όταν αυτοί το κρίνουν επιτακτικό, όπως όταν τρώμε πέτρες, όταν μας σπάνε τις πόρτες, όταν δεχόμαστε πυροβολισμούς, ή απλά όταν μας καλεί ο εισαγγελέας και οι μπάτσοι.

Όσοι δεν είναι στα δύσκολα εκεί, για εμάς δεν υπάρχουν, ούτε έχει νόημα να είναι κοντά μας στις νίκες και τα πανηγύρια.

Το δόγμα παρέμεινε σταθερό, ακόμα και όταν πολλοί ιδρυτές του αποφάσισαν ότι ίσως δεν είναι σωστό και πως πρέπει να ρίξουμε λίγο νερό στο κρασί μας. Ήταν τόσο δυνατά χαραγμένο αυτό όμως μέσα μας, που δεν μπορέσαμε ακόμα και σήμερα να το αποβάλλουμε. Ακόμα και όταν δεν ψηφίζουν τα άτομα αυτά, και πάλι δεν επικρατεί ο συμβιβασμός, είτε το μη singularity, αλλά το "καλύτερο δυνατόν", όσο πιο κοντά στο singularity, ακόμα κι αν μέσα μας όλοι γνωρίζουμε πια, ότι αυτό δεν υπάρχει...

Σε άλλο πράγμα θέλω να σταθώ σήμερα, και αυτό δεν αφορά τα πιστεύω μας, που παρέμειναν ζωντανά μέσα στο χρόνο, όχι μόνο τώρα που νικάμε, αλλά και όταν κανείς δεν πίστευε σε εμάς, μας λοιδορούσαν, μας κορόιδευαν, μας απαξίωναν, μας έλεγαν τζαμπατζήδες, αναρχοκουμούνια και περιθωριακούς. Όμως, όπως αποδείχθηκε, οι πιο τζαμπατζήδες ήταν αυτοί μου μας αποκαλούσαν έτσι, είτε πρόκειται για τους βολευτές με τις ένα κάρο παροχές, είτε για τους απλούς ανθρώπους, που στην πρώτη στροφή έσκασαν μύτη... ουρά στην εφορία, στην κίνησή μας για τα έναντι τέλη κυκλοφορίας του 1 ευρώ. ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΤΖΑΜΠΑΤΖΗΔΕΣ, και όχι εμείς που εφαρμόζουμε χρόνια τώρα με συνέπεια την πολιτική ανυπακοή και τη μη αναγνώριση των άδικων νόμων ενάντια στις ζωές μας, στην υγεία μας, στην ασφάλειά μας, και υπέρ των μεγαλοκαναλαρχών/μεγαλοεργολάβων και των κυβερνητικών τσανακίων τους.

Αλλάξαμε όμως....

Δεν θα σταθώ στο αν είναι καλό ή κακό αυτό, αλλά πολεμώντας το τέρας, η μάχη ήταν άνιση, και έτσι όσο ρομαντικοί κι αν ήμασταν πριν χρόνια, όσο χαμογελαστοί και αγνοί κι αν ήμασταν, όσο αγαθές προθέσεις κι αν είχαμε, ο πόλεμος που μας έγινε ήταν βρώμικος, ύπουλος, λυσσαλέος και πούστικος. Όσο αγνός και αθώος κι αν ήταν κανείς, όσο ρομαντικός και ιδεολόγος, όσο περήφανος και γνήσιος, αναγκαστικά, μετά από τόσα χρόνια, για να αντέξει την άμυνα από αυτές τις πρωτόγνωρες επιθέσεις, για όσους άντεξαν ξαναλέω, αλλάξαμε.

Το βλέπεις όταν παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου, την ώρα που είμαστε εδώ στο domatiaki μας. Και ξαφνικά σου έρχεται η φλασιά, και συγκρίνεις τα πρόσωπα αυτά, με εκείνα πριν από 15-20 χρόνια. Σήμερα λοιπόν, τα άτομα αυτά έχουνε χάσει πλήρως την εμπιστοσύνη τους (και όχι άδικα). έχουν αγριέψει, έχουν γίνει πιο καχύποπτοι από ποτέ, δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω, και περιεργάζονται ακόμα και την τελευταία πληροφορία που διαθέτουμε εξονυχιστικά. Κάποιοι από αυτούς οπλοφορούν επί 24αώρου. Άλλοι δεν πιστεύουν κανέναν, παρά μόνο αυτό που βλέπουν, και αυτό που τους λένε οι σύντροφοι μας. Και όχι άδικα ξαναλέω. Αλλάξαμε. Αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε. Αλλά τα πιστεύω μας, πιστέψτε μας, έμειναν ίδια.

Ακόμη κι αν θα πρέπει κάποια στιγμή να τα αλλάξουμε κι αυτά για να γίνουμε πιο ρεαλιστικοί και να μην κυνηγάμε κάτι τόσο ουτοπικό όσο είναι η τελειότητα που όσο πολύ κι αν θέλουμε να φέρουμε και να επιβάλλουμε στον μάταιο ετούτο κόσμο, δεν θα μπορέσουμε ποτέ γιατί ούτε κι εμείς είμαστε τέλειοι. Θα μπορέσουμε σίγουρα να εξελίξουμε καθημερινά τους εαυτούς μας, να εξελίξουμε καθημερινά και να βελτιώνουμε συνεχώς τόσο το domatio όσο και το κίνημα, θα μπορέσουμε να φτάσουμε κοντά στην όποια τελειότητα, αλλά όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε ότι δε θα την αγγίξουμε ποτέ, τόσο πιο σύντομα θα καταφέρουμε να την κυνηγήσουμε και να την πλησιάσουμε ακόμα περισσότερο, αποδεχόμενοι από που προερχόμαστε, και στοχεύοντας σε κάτι πιο απτό, πιο ρεαλιστικό, και πιο χειροπιαστό.

ΑΝΤΕΞΑΜΕ.
Κι ας αλλάξαμε.

Παραμείναμε οι ίδιοι.

Και τους γαμήσαμε.

Υπερήφανοι για πάντα.

Για όλους.

Καλημέρα αδέλφια.

Ο αγώνας τώρα αρχίζει.


Λίγο πιο κάτω απ' το παρκάκι,
είναι το
είναι το δωματιάκι...

Δεν υπάρχουν σχόλια: