Τετάρτη, Ιουνίου 02, 2010
Με υπογραφή DxL: Ιστορική νίκη Σιμόπουλου στις πρυτανικές εκλογές του ΕΜΠ!
Το προσωπικό του ΕΜΠ έριξε στο καναβάτσο την κ. Μιμίκου.
Τρίτη, Μαΐου 25, 2010
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΟΡΚΟΜΟΣΙΑ ΜΟΥ...

Επειδή για εμάς δεν υπάρχουν εχθροί, και αυτό έχει αποδειχτεί σε κρίσιμες στιγμές, ακόμη και όταν σταματήσαμε να μιλάμε με γνήσιους ανθρώπους, οι οποίοι όμως τήρησαν στο έπακρο τις αρχές και τις αξίες μας, και συνέχισαν να με στηρίζουν σε σημαντικά θέματα, και να τηρούμε ότι είχαμε συμφωνήσει ανεξάρτητα από τις διαφωνίες μας,
σας περιμένω όλους την Πέμπτη 3 Ιουνίου 2010, στις 11.00 στο Αμφιθέατρο Χατζηνικολάου, στο Α΄Κτίριο του ΤΕΙ Πειραιά, στην τελετή καθομολόγησης Πτυχιούχων και απονομής των πτυχίων στους αποφοίτους του τμήματος Ηλεκτρολογίας του έτους 2009.
Τα 7 χρόνια στο ΤΕΙ Πειραιά ήταν 7 δύσκολα χρόνια. Είχαν όμως και κάποιες λίγες αλλά πολύ έντονες (όμορφες) στιγμές. Και αποτελούσε και το σημείο αναφοράς μου σε δύσκολες αλλά και χαρούμενες φάσεις της ζωής μου.
Μια από αυτές ήταν το καλοκαίρι του 2008. Μαζί με τον Χρηστάρα που είχε ξεκινήσει την πρακτική του άσκηση μέσα στο καλοκαίρι μοιραστήκαμε όμορφες στιγμές και μια πολύ σημαντική γνωριμία. Ένιωθα τόσο πίσω, επειδή χρωστούσα 2 μαθήματα ειδικότητας, και δεν μπορούσα να πάρω κι εγώ την πρακτική μου. Τελικά τα πράγματα ήταν τόσο απλά. Στην επόμενη εξεταστική θα τελείωνα, και θα έπαιρνα πρακτική και πτυχιακή. Δεν ξέρω τι έκανε ο Χρηστάρας, και γιατί έμεινε πίσω τελικά, γιατί χαθήκαμε και με εκείνον μετά από εκείνο το μαγευτικό καλοκαίρι, όπως και με τα άτομα που γνωρίσαμε σε αυτό, δυστυχώς.
Κάποτε γράφτηκε το ακόλουθο απόσπασμα: "......η παρουσία σου στην παρουσίαση της πτυχιακής μου, και στην ορκωμοσία για το πτυχίο, η συνδρομή σου στο στήσιμο του σπιτιού που θα αγοράσω του χρόνου μόλις ξεκινήσω το master…..."
Λογικά δεν θα γίνει ποτέ πράξη τίποτα από αυτά, αλλά σημασία έχει αυτό που νιώθουμε, και όχι αυτό που λέει η λογική.
Εύχομαι να παρευρεθούν όλοι όσοι μοιραστήκατε μαζί μου αυτά τα 7 χρόνια τις αγωνίες και τις συγκινήσεις, αλλά και όλοι όσοι διαβάζετε αυτές τις γραμμές και σας αγγίζει έστω και ελάχιστα η συγκίνηση μέσα σας, και θέλετε να φτάσετε στην αλήθεια και να παραστείτε στην εκδήλωση, τιμώντας με με την παρουσία σας.
Όποιος ακούσει την φωνή της καρδιάς του να δείχνει το δρόμο για το Αιγάλεω. Απέναντι από το Village Park.
Ραντεβού εκεί που πρέπει.
Κυριακή, Μαΐου 16, 2010
HOT FM 104.6 - Οτι πιο HOT και στις μετρήσεις!!! Σας ευχαριστούμε . . .

Στα μουσικά ραδιόφωνα η μεγάλη έκπληξη ακούει στο όνομα HOT FM (104.6) που συνεχίζει μια αλματώδη πορεία φτάνοντας στο 6.8% (από 5.5% και 4.3% στις προηγούμενες μετρήσεις) παίζοντας μουσική χωρίς διαφημίσεις. Το πείραμα φαίνεται ότι αρέσει. (http://www.e-radio.gr/blog/default.el.asp?langID=1&cid=41)
Ο ΗΟΤ φαίνεται πως ενοχλεί, όπως και ο ΚΙSS FM, γιατί ανέβηκαν σε ακροαματικότητα, αποτελώντας – ουσιαστικά - ανεξάρτητα ραδιόφωνα, φτιαγμένα από παλιούς ερασιτέχνες, που πολλοί περίμεναν πως θα είχε / είχαν την τύχη του Jeronimo Groovy.
Το καθεστώς λειτουργίας του ΗΟΤ, πρώην SHOCK FM, είναι με προσωρινή άδεια νομίμου λειτουργίας όπως και ο MAD Radio, πρώην DIVA, ο ARRENA FM, πρώην Radio Gold, ο ΠΑΡΕΑ FM, και, τέλος, ο νεοεμφανισθείς, την ίδια περίοδο με τον ΗΟΤ FM, REAL FM, πρώην VERONICA!
Μετά τη χορήγηση της άδειας νομίμου λειτουργίας του ΗΟΤ FM, «διάφοροι» ενεργοποίησαν μηχανισμούς ψευδών καταγγελιών στο ΕΣΡ μέσω του PARΑDISE Radio, ο οποίος εξέπεμπε παράνομα στους 104.6 και στην ΑΤΤΙΚΗ, ενώ είχε άδεια νομίμου λειτουργίας για 106,7 και Τροιζηνία, καθώς και του ΣΤΥΛ FM - πειρατικού σταθμού στους 104,8 - ώστε να παρουσιάζονται με έννομο συμφέρον!
Έτσι, το ΕΣΡ ανακάλεσε την απόφασή του, χωρίς όμως να στηρίζεται σε ουσιαστικά – πραγματικά - γεγονότα τη νέα απόφασή του, αναγκάζοντάς μας να καταφύγουμε στο Συμβούλιο Επικρατείας (ΣτΕ). Σημειωτέον ότι το ΕΣΡ και στο παρελθόν είχε εκδώσει αποφάσεις να κλείσουν σταθμοί, χαρακτηριστική περίπτωση του ΒEST, λόγω της «ελευθεροστομίας» του κ. Ψαριανού, αποφάσεις που – ΟΡΘΩΣ - δεν εκτελέστηκαν ποτέ.
Στο Συμβούλιο Επικρατείας συζητήθηκε η προσφυγή κατά του ΕΣΡ της προηγούμενης ιδιοκτησίας του ΗOT FM (Shock FM) και μόνο όσον αφορά τα ασφαλιστικά μέτρα. Είναι, λοιπόν, σε εξέλιξη διαδικασία εξέτασης από το ΣτΕ, τόσο όσον αφορά σε νέα προσφυγή ασφαλιστικών μέτρων, όσο και κύριας αγωγής, εν όψει εξέτασης των παραβάσεων που έχει προβεί η διοίκηση (ΕΣΡ) αναιρώντας την απόφαση της νομίμου λειτουργίας, βασισμένη σε ψευδείς και ανυπόστατες καταγγελίες ανταγωνιστών, που φαντασιώνονται ότι - αν κλείσει ο ΗΟΤ 104.6 - δεν θα μπορέσει να βρει πεδίο εκπομπής-στέγασης αλλού και αναμένουν να «αρπάξουν» τους ακροατές του!
Πλανώνται πλάνην οικτράν, καθ’ όσον, αφενός αν κλείσει ο ΗΟΤ τότε θα πρέπει να κλείσουν και οι προαναφερθέντες σταθμοί και, αφετέρου, ό,τι και να γίνει, ο ΗΟΤ FM δεν θα σιγήσει!
Εάν δε, κάποιος προσέξει από πού εκπορεύονται τα σχετικά δημοσιεύματα κατά του ΗΟΤ FM, θα εντοπίσει και τους λόγους της τόσης ενασχόλησης με το καθεστώς του HOT FM.
Το μόνο που καταφέρνουν με αυτή τη μικροσυμφεροντική και μικρόψυχη στάση τους, είναι να κάνουν ΘΡΥΛΟ στους ακροατές έναν σταθμό 8 μηνών.
Τους ευχαριστούμε!
Η μεγάλη βραδιά του Κώστα... (τέλος εποχής)
Με μια διημερίδα (Η συνάντηση της ιστορικής μνήμης με το σύγχρονο πολιτισμό και τις νέες τεχνολογίες) την Πέμπτη 13 και την Παρασκευή 14 Μαίου 2010, στις 09.30 π.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων "Μηχανουργείο" στο Τ.Π.Π.Λ. έκλεισε ένας κύκλος 20 και πλέον ετών.20 δημιουργικών ετών, για έναν μεγάλο άνθρωπο, που οραματίστηκε, αλλά δεν έμεινε στην συγκίνηση. Έβγαλε μέσα από την συγκίνησή του όραμα, και έκανε το όραμα αλήθεια.
Και για εμένα προσωπικά, η τιμή θα έπρεπε να ήταν πολύ μεγαλύτερη. Για έναν πραγματικό φίλο. Για έναν μεγάλο άνθρωπο.
Μέσα από το πρόγραμμα της διημερίδας, όλοι οι συνομιλητές είχαν και μια καλή κουβέντα, και έναν έπαινο, και μια προσωπική ιστορία να πουν για τον Κώστα. Και η ανακήρυξή του σε επίτιμο μέλος της επιστημονικής επιτροπής του Β.Β.Ε.Μ. , της Ε.ΜΕ.Λ. , καθώς και σε επίτιμο δημότη Λαυρίου, μπροστά σε 250 συγγενείς, φίλους και συνεργάτες, ήταν πολύ μικρή, ελάχιστη θα έλεγε κανείς αναγνώριση για την διάσωση όλων των μεταλλείων και των μηχανημάτων Λαυρίου, την εξαγορά τους από την Γαλλική Εταιρία Μεταλλείων Λαυρίου για λογαριασμό του δημοσίου, την παραχώρηση τους στο ΕΜΠ για 100 χρόνια, την απορρύπανση των μολυσμένων εδαφών και εξαρτημάτων με προγράμματα δισεκατομμυρίων (απόθεση, ΧΥΤΡΕ κτλ), την αναπαλαίωση και ανακατασκευή όλων των παλιών κτηρίων, καθώς και τη δημιουργία του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου, ενός σύγχρονου πάρκου όπου στεγάζονται δεκάδες εταιρίες που ασχολούνται με τις νέες τεχνολογίες, καθώς και Σύγχρονο Μουσείο Μεταλλευτικής με πλούσιο υλικό από τα Μεταλλεία.
Ο Κώστας αποχώρησε λοιπόν από το Λαύριο, αφήνοντας έργο που οι νέοι διαχειριστές και συνεχιστές οφείλουν να συνεχίσουν και να επεκτείνουν. Όμως η αρχή έγινε...
Είμαστε υπερήφανοι για εσένα. Όλοι. Πιστεύω και όσοι δεν γράφουν πια εδώ, μετά τα γνωστά γεγονότα, θα ήθελαν να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη και την αναγνώρισή τους...
Καλή συνέχεια σε ότι κάνεις από εδώ και πέρα.
Το δωματιάκι μας πάντα κοντά σε όσους οραματίζονται, και ζούνε δυνατά. Σε όσους ακούνε τη φωνή της καρδιάς τους. Καλημέρα από την Σάντοβα.
Πέμπτη, Απριλίου 22, 2010
10.012 ::: Ευχαριστώ για όσα κάνατε για εμένα! Καλή συνέχεια αδέλφια.... Καλημέρα αγάπη μου..... :::
Η αλλαγή του ονόματος έγινε όταν αποφάσισα να απέχω. Επίσης ήταν ένας τρόπος μπας και γλιτώσουμε από καμιά αγωγή...Δεν τα καταφέραμε. Καιρό τώρα, 1,5 χρόνο περίπου, μακριά όχι μόνο από τον δικό μου άνθρωπο, (που είδα πάλι απόψε έστω και από μακριά, λίγο μετά τις 2 τα μεσάνυχτα όταν κατέβηκε να πάει κάπου και ξαναγύρισε), αλλά και από τους "αδελφούς" μου που μας χώρισε η γνωστή ιστορία για χάρη της...
Λίγες ώρες μετά την ολοκλήρωση του demo, και η νέα εκπομπή είναι προ των πυλών, στον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου, η ζωή κυλούσε πολύ δύσκολα και πολύ μοναχικά. Μήνες χωρίς να γράφω σε οτι πιο αγαπημένο είχα ποτέ ίσως... το δωματιάκι... Αγαπημένο ε? Παραπέμπει στην κλασσική ατάκα του παρελθόντος. Οτι δηλαδή τα πιο κοντινά μου πράγματα είναι ο Σίφουνας και η Sushi... Ποιος θα το πίστευε οτι αυτό θα άλλαζε... Ούτε Σίφουνας υπάρχει πια (τα km στην επικεφαλίδα είναι από το νέο μου αμάξι), ούτε πολυβλέπω τη Sushi... Αλλά και πάλι, ακόμα και το πιο αγαπημένο πρόσωπο, που συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι, δεν υπάρχει πουθενά στη ζωή μου...
Πουθενά, αν εξαιρέσουμε τις ατελείωτες νοσταλγικές νύχτες κάτω από το φεγγάρι και τα αγαπημένα μας μέρη, το tattoo, 20 φωτογραφίες στο σπίτι μου, τα ατελείωτα νυτοπερπατήματα στο Μοσχάτο, το Λαγονήσι και την Καλαμάτα... Πουθενά αλλού.
Όποτε βρίσκω το αμάξι σου εκεί συνεχίζω να ελπίζω. Ακόμη και όταν δεν είσαι μόνη στο σπίτι. Και συνεχίζω να περπατάω, δύσκολες ώρες, όταν όλα είναι σβηστά, εκτός από ελάχιστα φώτα, σε λίγα διαμερίσματα (μερικές φορές και το δικό σου), στο όμορφο Μοσχάτο, που κάτι, σαν το δικό μου, βαθιά μέσα τους, κάτω από το φεγγάρι, τους κρατάει ξύπνιους..........................
Και αν πολλά έχουν αλλάξει, εγώ συνεχίζω να βαδίζω, αρκετά συχνά, αρκετά μετά τις 4, στο αγαπημένο μου παρκάκι. Καλημέρα. Χριστός Ανέστη. Μπορεί αυτή τη φορά όχι στον Άγιο Αναστάσιο, στην παραλιακή όπως πέρυσι, αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει αυτό που νιώθουμε... (Ακόμα να το καταλάβεις?).
Σαν άδικη κατάρα, πληγωμένος, που πάντα γυρίζει στον τόπο του εγκλήματος. Ίσως και πιωμένος , δίπλα από τα μπέκ που ποτίζουν το άδειο πάντα -την ώρα που περνάω- παρκάκι...............................
Έχει γραφτεί στο site αυτό, το έχω πει παντού μπας και ντραπώ και σταματήσω να το κάνω. Μπας και γίνω ρόμπα. Οτι πάνω από 100 φορές έχω κάνει αυτό το δρομολόγιο. Οτι έχω ξενυχτήσει μέρες ολόκληρες στην Καλαμάτα. Πρωτοχρονιά, Πάσχα, Ανάσταση, Καστράκι, καλοκαίρι στη Στούπα. Αστυνομία, tattoo................... και το χειρότερο? Τα γάμησα όλα. Διέλυσα μια γενιά, ένα κίνημα. Ακόμα με βρίζουν, δεν μου μιλάει κανείς, δεν μιλάω με τους γονείς μου, αλλά δεν ντρέπομαι........................... και συνεχίζω να περπατάω στο παρκάκι, στο Λαγονήσι, και να μην ντρέπομαι...................... Συγνώμη για ότι κακό σας έχω κάνει. Εύχομαι μια μέρα να με συγχωρέσετε, και ως τότε να έχετε προχωρήσει όλοι. Στο δρόμο που κάποτε χαράξαμε και ακολουθήσαμε μαζί πιστά.
Ανεβαίνω το γεφυράκι στο παρκάκι. Δεν ξέρω αν ισχύει οτι ίσχυε σχετικά με την προστασία, η αν είμαι πια ελεύθερος. Αν δηλαδή θα με γαμήσουν, αν θα με σκοτώσουν οι ορκισμένοι εχθροί μου, οι πρώην εχθροί μας.................... Αν εξακολουθούν να παρακολουθούνται οι κινήσεις και οι συνομιλίες μου ακόμα. Νιώθω πως όχι. Αλλά και πάλι σας ευχαριστώ που προτού παρατήσετε το site, αφήσατε να μπορώ να γράφω........................
Περνάω από την παιδική χαρά που κάποτε είχαμε μπει με τη Μαρία, όταν είχαμε βγει για να περπατήσουμε............................ Τότε είχε σκύλους απέξω, τώρα μια γάτα μόνο.................... Μακάρι να μπορούσα να μεταδώσω έστω το 1/100 αυτών που νιώθω. Ειδικά τώρα που έχει έρθει η άνοιξη και έξω μυρίζει καλοκαίρι, θυμίζοντας τόσο πολύ το τότε............................ Ίσως τότε τα πράγματα να ήταν πολύ πιο ωραία. Για μένα. Για σένα. Για όλους μας. Λυπάμαι... Μάλλον δεν τα κατάφερα. Συγνώμη. Καλημέρα. Δημήτρης
Υ.Γ: Θέλω να ερωτευτώ πραγματικά, αλλά όλο αποκαλύπτω πουτσιλίκια, ή παραμυθιάζω τον εαυτό μου οτι δεν υπάρχουν, και οτι όλα είναι καλά όπως μου λένε ή αφήνουν να εννοηθεί οι υποκριτές και οι ρουφιάνοι. Οι πουτάνας γιοί.................
Πολλά τα λάθη που έχω κάνει. Δεν γαμιέται? Ας πεθάνουμε. Αφού το έχουμε πει, δεν φοβάμαι να πεθάνω. Γιατί να συμβιβαστώ?
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)