Η αλλαγή του ονόματος έγινε όταν αποφάσισα να απέχω. Επίσης ήταν ένας τρόπος μπας και γλιτώσουμε από καμιά αγωγή...Δεν τα καταφέραμε. Καιρό τώρα, 1,5 χρόνο περίπου, μακριά όχι μόνο από τον δικό μου άνθρωπο, (που είδα πάλι απόψε έστω και από μακριά, λίγο μετά τις 2 τα μεσάνυχτα όταν κατέβηκε να πάει κάπου και ξαναγύρισε), αλλά και από τους "αδελφούς" μου που μας χώρισε η γνωστή ιστορία για χάρη της...
Λίγες ώρες μετά την ολοκλήρωση του demo, και η νέα εκπομπή είναι προ των πυλών, στον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου, η ζωή κυλούσε πολύ δύσκολα και πολύ μοναχικά. Μήνες χωρίς να γράφω σε οτι πιο αγαπημένο είχα ποτέ ίσως... το δωματιάκι... Αγαπημένο ε? Παραπέμπει στην κλασσική ατάκα του παρελθόντος. Οτι δηλαδή τα πιο κοντινά μου πράγματα είναι ο Σίφουνας και η Sushi... Ποιος θα το πίστευε οτι αυτό θα άλλαζε... Ούτε Σίφουνας υπάρχει πια (τα km στην επικεφαλίδα είναι από το νέο μου αμάξι), ούτε πολυβλέπω τη Sushi... Αλλά και πάλι, ακόμα και το πιο αγαπημένο πρόσωπο, που συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι, δεν υπάρχει πουθενά στη ζωή μου...
Πουθενά, αν εξαιρέσουμε τις ατελείωτες νοσταλγικές νύχτες κάτω από το φεγγάρι και τα αγαπημένα μας μέρη, το tattoo, 20 φωτογραφίες στο σπίτι μου, τα ατελείωτα νυτοπερπατήματα στο Μοσχάτο, το Λαγονήσι και την Καλαμάτα... Πουθενά αλλού.
Όποτε βρίσκω το αμάξι σου εκεί συνεχίζω να ελπίζω. Ακόμη και όταν δεν είσαι μόνη στο σπίτι. Και συνεχίζω να περπατάω, δύσκολες ώρες, όταν όλα είναι σβηστά, εκτός από ελάχιστα φώτα, σε λίγα διαμερίσματα (μερικές φορές και το δικό σου), στο όμορφο Μοσχάτο, που κάτι, σαν το δικό μου, βαθιά μέσα τους, κάτω από το φεγγάρι, τους κρατάει ξύπνιους..........................
Και αν πολλά έχουν αλλάξει, εγώ συνεχίζω να βαδίζω, αρκετά συχνά, αρκετά μετά τις 4, στο αγαπημένο μου παρκάκι. Καλημέρα. Χριστός Ανέστη. Μπορεί αυτή τη φορά όχι στον Άγιο Αναστάσιο, στην παραλιακή όπως πέρυσι, αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει αυτό που νιώθουμε... (Ακόμα να το καταλάβεις?).
Σαν άδικη κατάρα, πληγωμένος, που πάντα γυρίζει στον τόπο του εγκλήματος. Ίσως και πιωμένος , δίπλα από τα μπέκ που ποτίζουν το άδειο πάντα -την ώρα που περνάω- παρκάκι...............................
Έχει γραφτεί στο site αυτό, το έχω πει παντού μπας και ντραπώ και σταματήσω να το κάνω. Μπας και γίνω ρόμπα. Οτι πάνω από 100 φορές έχω κάνει αυτό το δρομολόγιο. Οτι έχω ξενυχτήσει μέρες ολόκληρες στην Καλαμάτα. Πρωτοχρονιά, Πάσχα, Ανάσταση, Καστράκι, καλοκαίρι στη Στούπα. Αστυνομία, tattoo................... και το χειρότερο? Τα γάμησα όλα. Διέλυσα μια γενιά, ένα κίνημα. Ακόμα με βρίζουν, δεν μου μιλάει κανείς, δεν μιλάω με τους γονείς μου, αλλά δεν ντρέπομαι........................... και συνεχίζω να περπατάω στο παρκάκι, στο Λαγονήσι, και να μην ντρέπομαι...................... Συγνώμη για ότι κακό σας έχω κάνει. Εύχομαι μια μέρα να με συγχωρέσετε, και ως τότε να έχετε προχωρήσει όλοι. Στο δρόμο που κάποτε χαράξαμε και ακολουθήσαμε μαζί πιστά.
Ανεβαίνω το γεφυράκι στο παρκάκι. Δεν ξέρω αν ισχύει οτι ίσχυε σχετικά με την προστασία, η αν είμαι πια ελεύθερος. Αν δηλαδή θα με γαμήσουν, αν θα με σκοτώσουν οι ορκισμένοι εχθροί μου, οι πρώην εχθροί μας.................... Αν εξακολουθούν να παρακολουθούνται οι κινήσεις και οι συνομιλίες μου ακόμα. Νιώθω πως όχι. Αλλά και πάλι σας ευχαριστώ που προτού παρατήσετε το site, αφήσατε να μπορώ να γράφω........................
Περνάω από την παιδική χαρά που κάποτε είχαμε μπει με τη Μαρία, όταν είχαμε βγει για να περπατήσουμε............................ Τότε είχε σκύλους απέξω, τώρα μια γάτα μόνο.................... Μακάρι να μπορούσα να μεταδώσω έστω το 1/100 αυτών που νιώθω. Ειδικά τώρα που έχει έρθει η άνοιξη και έξω μυρίζει καλοκαίρι, θυμίζοντας τόσο πολύ το τότε............................ Ίσως τότε τα πράγματα να ήταν πολύ πιο ωραία. Για μένα. Για σένα. Για όλους μας. Λυπάμαι... Μάλλον δεν τα κατάφερα. Συγνώμη. Καλημέρα. Δημήτρης
Υ.Γ: Θέλω να ερωτευτώ πραγματικά, αλλά όλο αποκαλύπτω πουτσιλίκια, ή παραμυθιάζω τον εαυτό μου οτι δεν υπάρχουν, και οτι όλα είναι καλά όπως μου λένε ή αφήνουν να εννοηθεί οι υποκριτές και οι ρουφιάνοι. Οι πουτάνας γιοί.................
Πολλά τα λάθη που έχω κάνει. Δεν γαμιέται? Ας πεθάνουμε. Αφού το έχουμε πει, δεν φοβάμαι να πεθάνω. Γιατί να συμβιβαστώ?
1 σχόλιο:
ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΨΑΞΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ,ΓΙΑΤΙ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΓΑΠΗ!!!ΑΓΑΠΗΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟ....ΚΑΙ ΚΑΝ"ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ...!!!!!
Δημοσίευση σχολίου