Η τεράστια ευρείας κλίμακας καλοκαιρινή καταδρομική του #Domatiaki στον Αργοσαρωνικό που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη εδώ και ένα μήνα περίπου, συναντά για πολλοστή φορά σημαντικές έως ανυπέρβλητες δυσκολίες για τα παιδιά του πεδίου.
Προχθές για παράδειγμα, ήταν μια ακόμα μητέρα των μαχών για την οποία για πρώτη φορά φύγαμε χωρίς καν να αποχαιρετίσουμε ή έστω να μοιραστούμε κάποια τελευταία λόγια δημόσια μαζί σας...
Στα αισιόδοξα της ημέρας, ότι ομόφωνα εγκρίθηκε & έρχεται σημαντική ενίσχυση στο πεδίο, για την κρίσιμη συνέχεια, αρχής γενομένης από τη νέα μεγάλη και κρίσιμη μάχη της Κυριακής.
Ο αγώνας θα συνεχιστεί όπως και να έχει σε κάθε στενό, σε κάθε σοκάκι, σε κάθε παραλία, σε κάθε βουνό, σε κάθε λόφο, σε κάθε λιμάνι, σε κάθε σκάφος ή ταχύπλοο, σε κάθε φαράγγι, σε κάθε χαντάκι ή ανάχωμα, σε κάθε κτήριο, όπου χτυπάει ακόμη η καρδιά κάθε γνήσιου ανθρώπου και συναγωνιστή από την ομάδα πεδίου και όχι μόνο.
Το τελευταίο διάστημα γίναμε για μια ακόμη φορά μάρτυρες πούστικων πισώπλατων επιθέσεων εναντίον μας και εναντίον συναγωνιστών.
Είναι γνωστό ότι δεν πρόκειται να μας πτοήσουν τέτοιου είδους επιθέσεις, που είναι πια στον καθένα μας πιο φανερό από ποτέ ότι ξεκάθαρο στόχο έχουν την ηθική, υλική, οικονομική, ψυχική και βιολογική εξόντωση μας.
Το #Domatiaki συνεχίζει τον μεγάλο αυτό αγώνα επιβίωσης και αντιστέκεται σθεναρά με θάρρος και αυταπάρνηση σε κάθε τέτοια επίθεση, δίνει την κάθε μάχη ξεχωριστά ορθώνοντας ανάστημα, ψυχή και καρδιά, και ελπίζει να πετύχει το μεγάλο στόχο της επιβίωσης στην πιο δύσκολη μάχη όλων των εποχών έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα.
Και όπως έλεγε και ένας αδελφός μας εχθές, πλέον δεν απαιτείται πια ένα μικρό σκούντημα είτε ένα ακόμη χτύπημα για να πέσουμε. Πλέον αρκεί απλά να εμποδίσει κάποιος κάποιον/ους ανέλπιστους συμμάχους που πιθανόν να έρθουν την τελευταία στιγμή σαν από μηχανής θεοί για να μας σώσουν....
Και όσο ακόμα θα είμαστε ζωντανοί και θα φυλάμε τις εγκαταστάσεις, τις ιδέες και τα όνειρα μας σαν κόρη οφθαλμού, για επίλογο να σας θυμίσουμε:
ότι ακούτε τη γνήσια και αδέσμευτη φωνή της καρδιάς των 29 τελευταίων γνήσιων μαχητών, τη φωνή και την καρδιά του #Domatiaki όπως ακριβώς ελεύθερα και ασυμβίβαστα την έχετε γνωρίσει όλα τα τελευταία 26 χρόνια.
Δεν είναι αυταπάτη. Η ιστορία συνεχίζεται μέχρι τελικής πτώσεως ή νίκης.
Η φωνή της καρδιάς είναι τόσο δυνατή....
ΦΩΤΕΙΝΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ....
DoMaTiaKi για πάντα.
7 σχόλια:
Το πιο σημαντικό κομμάτι των τελευταίων αναρτήσεων του #Domatiaki, όσο περίεργο κι αν ακούγεται σε ορισμένους, είναι κατά τη γνώμη μου αυτό που αναφέρεται σχεδόν πάντα στην τελευταία παράγραφο.
Οι μελλοντικοί συναγωνιστές, οι υποψήφιοι συνεχιστές μας στην απευκταία περίπτωση, όπως και ο ιστορικός του μέλλοντος που πιθανόν θα μελετήσει τη διαδρομή και τη δράση μας, θα αντιληφθούν καλύτερα από τον καθένα ότι 26 χρόνια μετά, η συλλογικότητα που αναζητούν ή η ίδια η ζωή και οι περιστάσεις θα τους οδηγήσουν στο να την αναζητήσουν εκ νέου και να την δημιουργήσουν από το μηδέν, υπήρξε κάποτε επί 26 συναπτά έτη -ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΛΥΣΣΑΛΕΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΕ- όπως ακριβώς την είχαν οραματιστεί: Ανεξάρτητη, ακηδεμόνευτη, ελεύθερη, αλληλέγγυα, με μοναδικό γνώμονα της την ιδεολογία και το όραμα για ένα καλύτερο κόσμο και ένα καλύτερο #Domatiaki, και με ύψιστο όργανο τη γενική της συνέλευση.
Και τότε, θα γίνει πιο επίκαιρο από ποτέ το ρητορικό ερώτημα:
Σε ένα κόσμο με μια τέτοια πολυτέλεια, μετά από τόσα καλέσματα και τέτοιο λυσσαλέο και βρώμικο πόλεμο που δέχτηκε για να παραμείνει ελεύθερη και ακηδεμόνευτη, πως δεν πήγατε να υποστηρίξετε και να σώσετε αυτή τη συλλογικότητα?
Η απάντηση επί της οθόνης. Η ίσως και όχι...
Κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο, σαν ένα γκελ που κάνει το ζάρι από την τελευταία ζαριά επιβίωσης.
Με τα περιθώρια να έχουν στενέψει τόσο πολύ, η μεγαλύτερη ουτοπία και η μεγαλύτερη τρέλα είναι τελικά η πίστη μας και το ότι ακόμα το παλεύουμε μόνοι μας...
Αυτό θα θυμάμαι πάντα, ακόμα κ αν αύριο πεθάνω, και αυτό είναι που μας κράτησε τόσο καιρό που βαδίσαμε σε ένα τεντωμένο σχοινί, δίχως αύριο, δίχως (την πολυπόθητη) βοήθεια και προπάντων πιθανότατα τελικά και δίχως ελπίδα......
Όμως, τελικά, μόνο όσοι είναι αρκετά "τρελοί" για να πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, είναι τελικά εκείνοι που τα καταφέρνουν, και γράφουν ιστορία!
Αυτό να θυμάστε ότι κι αν γίνει. Γιατί σε αυτό το ταξίδι, τελικά τίποτα δεν πήγε χαμένο αγαπημένα μου αδέλφια..........
Επιτέλους με κόσμο αύριο στην πιο κρίσιμη επέτειο της πιο κρίσιμης Κυριακής μας!! Γιατί έτσι σου άξιζε δωματιάρα μου....
Το μεγαλείο σου τελειωμό δεν έχει.........
Η μαγεία διαρκεί μόνο όσο παραμένει η επιθυμία ❤️
J. Bucay
Αδέλφια επικεντρωθείτε κάθε φορά στο βήμα που έχουμε μπροστά μας, και όχι σε ολόκληρη τη... σκάλα!
Όταν σου λένε "δεν μπορείς"... είναι πιθανότατα αυτοί που φοβούνται μήπως τα καταφέρεις...
The End is Near...
Thanks for the memories!
Καλή αντάμωση
#Οι πολιορκημένοι/αποκλεισμένοι μέσα από τις εγκαταστάσεις και το κέντρο επιχειρήσεων
Δημοσίευση σχολίου