Από σαράντα κύματα για μια ακόμη φορά, και με τεράστια προσωπική προσπάθεια και κόστος -όπως αναμενόταν- ολοκληρώνονται απόψε το βράδυ οι εργασίες θερμομόνωσης και στεγάνωσης του #Domatiaki. Για να είμαστε πιο ακριβείς, βέβαια, οι εργασίες αφορούν την αναβάθμιση της μόνωσης, αφού μόνωση υπήρχε, αλλά δεν κάλυπτε τις ανάγκες και τις υψηλές προδιαγραφές που θέλαμε και είχαμε ορίσει. Έτσι το καλοκαίρι πήραμε την μεγάλη απόφαση να μπει το κομπρεσέρ και να ξηλώσει τα πάντα....
Φυσικά, για μια ακόμη φορά το σύμπαν έβαλε λυτούς και δεμένους να μας γαμήσουν, όπως αναμενόταν, και εμείς προσπαθώντας να φτάσουμε στο ανέφικτο singularity, πήραμε τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις για τα δεδομένα που προέκυπταν, και παλέψαμε με τεράστιο προσωπικό κόστος για το καλύτερο δυνατόν.
Από σήμερα το #Domatiaki έχει την καλύτερη μόνωση της Αθήνας, και αυτό δε το λέμε γιατί θέλουμε να συγκρίνουμε τα "U" και τα "W" μας, αλλά γιατί επιλέξαμε να ορίσουμε προδιαγραφές πολύ μεγαλύτερες -διπλάσιες περίπου- από τα επιστημονικά δεδομένα και standards, θεωρώντας το κομμάτι αυτό πολύ σημαντικό για το δωμάτιο μας, αλλά φυσικά και για να τιμήσουμε έτσι με το παραπάνω την υπόσχεση στη μνήμη του "πατέρα" μας.
Ο χειμώνας θα είναι πολύ δύσκολος, και οι εργασίες θα συνεχιστούν σε διάφορους τομείς αναβάθμισης, όπως πχ της υπερσύγχρονης αυτόνομης θέρμανσης, αλλά το δωμάτιο έχει να ανέβει γολγοθά σε οικονομικά και δικαστικά παράλληλα, με πολύ λίγα άτομα και με την ψυχολογία στο ναδίρ.
Καλή δύναμη αδέλφια και ψηλά το κεφάλι.
Απόψε είναι επιτέλους ημέρα χαράς.....
Θα νικήσουμε.
10 σχόλια:
Ηρεμία πριν την καταιγίδα...
Ρίχτε το την Πέμπτη ρε τρέλες....
Παλιά μου τέχνη κόσκινο....Επίθεση σε όλα τα μέτωπα με την πλάτη στον τοίχο...
Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα....
Κι όμως, ακόμα εδώ...
Κι όμως, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που το παλεύουν...
Μέσα στο κρύο... Μόνοι.
Μας εγκατέλειψαν όλοι και βαδίζουμε μόνοι στην πιο κρίσιμη μάχη. Στη μητέρα των μαχών.
Με την ψυχολογία στο ναδίρ, αλλά με ψηλά το κεφάλι, πουλάμε τρέλα κάνοντας επίθεση σε όλα τα μέτωπα. Στεναχωρημένοι όπως είναι φυσικό, αλλά χωρίς διάθεση για μεμψιμοιρίες και αυτολύπηση, αφού ακόμα κι αν "πέσει" το δωματιάκι μας, θα πέσει όρθιο, και αφού ότι καταγράφεται εδώ και καιρό, είναι αυτό που μέχρι τότε δεν ήταν ανθρωπίνως δυνατό.
Αχαρτογράφητα λοιπόν, καθορίζουμε το εφικτό με βάση την "τρέλα" ελάχιστον οραματιστών που είχαν την διάθεση και το όραμα να μην τα παρατήσουν ποτέ και να μην εγκαταλείψουν το όνειρο. Άνθρωποι γνήσιοι, άνθρωποι με διάθεση για ζωή, άνθρωποι με αγάπη και αυταπάρνηση για τα ιδανικά μας. Άνθρωποι που αυτό που πέτυχαν, αν κάποιος το καταγράφει ή διασωθούν κάπως τα αρχεία από την δύσκολη αυτή πορεία, θα είναι σίγουρα σημεία αναφοράς που θα εστιάσει η ιστορία και θα ασχοληθούν εκτενώς για πολλά χρόνια, πολλοί ιστορικοί του μέλλοντος....
Αρκεί να κρατήσουμε λίγο ακόμα....
Χτυπήστε κι άλλο.
Φορτώνουμε καρδιά, σηκώνουμε κεφάλι, γεμίζουμε ψυχή:
ΔΩΜΑΤΙΑΚΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.
ΦΩΤΕΙΝΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ...........
Το 2021 αντέξαμε την μεγαλύτερη επίθεση όλων των εποχών.
Το 2022 αντέξαμε(?) -μένουν λίγες μέρες για να επιβεβαιωθεί- την πιο μαύρη χρονιά με τους περισσότερους θανάτους στην ιστορία μας, την μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη καταδρομική στην ιστορία μας, και το μεγαλύτερο διάστημα που έμεινε ποτέ ομάδα χωρίς προμήθειες αποκλεισμένη κι όμως κατάφερε να επιβιώσει και να απεγκλωβιστεί τελικά εγκαίρως.
Δε θέλουμε να τελειώσει έτσι.
Και ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου επιφυλάξει το μέλλον, όμως οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος μας για μια ακόμη φορά.
Μακάρι να γέμιζε πάλι τόσο κόσμο το δωμάτιο μια Παρασκευή... Τόσο κόσμο που να έλεγες από μέσα σου ότι... "Δε φοβάμαι τίποτα".
Δεν άξιζε να του γυρίζει κανείς την πλάτη έτσι, αλλά ο κόσμος έχει πάντα δίκιο, και δε μπορούμε να έχουνε απαιτήσεις μετά από όσα περάσαμε και όση στήριξη και δύναμη λάβαμε αγαπημένα μου αδέλφια.
Μόνο ευγνωμοσύνη, τιμή και δόξα αξίζει σε όλους σας που αφιερώσατε χρόνο και ενέργεια για αυτό το υπέροχο ταξίδι που ζήσαμε όλοι μας.
Δε θα το ξεχάσουμε ποτέ. Κάθε στιγμή. Κάθε λεπτό στα χαρακώματα. Κάθε μάχη... Κάθε απώλεια... Κάθε νίκη.
Έλεγα λοιπόν... Αν αντέξουμε και μπούμε αλώβητοι στο 2023, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει. Ονειρευόμαστε την ψευδαίσθηση και το όνειρο να δούμε 200-300 άτομα κάποια Παρασκευή και πάλι......
Όπως τότε που μας τρέμανε μετά τις μεγάλες επιθέσεις γιατί ο κόσμος αυξανόταν εκθετικά παρά τα πουτσιλίκια και τις πισώπλατες μαχαιριές....
Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω για να εκφράσω μέσα σε λίγες γραμμές τα έντονα αυτά συναισθήματα αυτές τις τελευταίες ώρες.....
Μείνετε ενωμένοι αγαπημένα μου αδέλφια, ότι κι αν γίνει.... Μην το ξεχάσετε ποτέ αυτό. Θα είναι το μεγαλύτερο στοίχημα πάντοτε αυτό για την επόμενη μέρα.
Είτε με το δωματιάκι ενεργό, είτε όχι. Γιατί το ταξίδι, ευτυχώς, κανείς δε μπορεί να το διαγράψει ή να το αψηφήσει, όποια κι αν είναι τελικά ή κατάληξη του......
Λίγες ώρες πριν ξημερώσει μια ακόμη πολύ κρίσιμη Δευτέρα. Μια πολύ κρίσιμη εβδομάδα, και κανείς δε μπορεί να κοιμηθεί από την υπερένταση...
Η γνώριμη υπερένταση όταν ετοιμάζεσαι για μια ακόμη ημέρα να κάνεις... επίθεση σε όλα τα μέτωπα, σε ένα πολύ πιεσμένο και μεγάλο πρόγραμμα που πρέπει να "χωρέσεις" μέσα σε 24 ώρες άυπνος και στο τέλος να κάνεις θετικό απολογισμό, ενώ όλοι θα παραμονεύουν στη γωνία για να σε βλάψουν και να σε χαντακώσουν. Για να σε κάνουν να αποτύχεις, ή μάλλον, για να είμαι πιο ακριβής: Για να μην σε αφήσουν να επιτύχεις το όνειρο σου. Και από τη ζήλεια και το φθόνο τους που το καταφέρνεις, να παλεύουν τελικά μέχρι τέλους για να σε εξοντώσουν, να σε εξαφανίσουν, κι εσύ απλά -πλέον- να παλεύεις ουσιαστικά -παίζοντας το κεφάλι σου κορώνα-γράμματα- για την ύπαρξη και την επιβίωση σου....
Θα μπορούσε να είναι μια περίληψη όσων βιώνουμε....
Εκεί φτάσαμε....
Μαργαριταρένια μου φεγγαρολουσμένη,
Δεν ήξερες δεν ήξερα και παιδευτήκαμε,
Αυτό που μας ανήκει το κάνουμε κομμάτια,
Δεν έφτανε η αγάπη που ορκιστήκαμε,
Χαθήκαμε
Νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και σκέπασέ με
Νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και παρηγόρησέ με
Καινούργιους φίλους και παρέες προσπαθήσαμε,
Πως θα 'ναι όλα πιο δύσκολα πρέπει ν' αποφασίσω,
Μ' απ' όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει,
Είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω
Πως πάω να συνηθίσω............
Νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και σκέπασέ με
Νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και παρηγόρησέ με
Ζούμε εδώ και καιρό..... "ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΑ ΟΡΙΑ", όπως λέει και η Μποφίλιου.
Καλημέρα αδέλφια μου.
#The End is near....
Δε βγαίνει η ζωή με αντάρες και λύπες μοναχά....
Ο άνθρωπος που νευριάζει εύκολα, είναι αυτός που κουράστηκε να παλεύει μοναχός του....
Με όλα αυτά τα τρομερά που συμβαίνουν γύρω μας, δεν έχουμε καν συνειδητοποιήσει ότι ταυτόχρονα παλεύουμε και να διαχειριστούμε ότι κάποιοι άνθρωποι που θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μας, δε θα είναι πια στη ζωή (μας)...
Λίγα λεπτά πριν το τέλος της χρονιάς, όλα μαύρα κι άραχνα, ερημιά, κρύο, μοναξιά, εγκατάλειψη και μυρωδιά θανάτου παντού, με τον άνεμο φίλο κι αδερφό..........
"Στρατηγείο" του Domatiaki παραμονή 2023: Αίθουσα συσκέψεων, συνεδριάσεων και προβολών. Conference room... Κέντρο επιχειρήσεων.... Κρανίου τόπος παντού.
Τελευταία Παρασκευή του πιο μαύρου χρόνου. Δακρυσμένοι όλοι και βουβαμάρα παντού... Βουβός πόνος... Ούτε να ανέβει το "καθιερωμένο" πρωτοχρονιάτικο post δεν υπάρχει δύναμη και διάθεση από κανέναν...
Δεν είναι ώρα για μεγάλα λόγια και υποσχέσεις. Μόνο να αντέξουμε προέχει αυτή τη στιγμή. Γιατί κάθε αύριο είναι μια νέα μέρα....
Καταδρομικές δεν μπορούμε να κάνουμε. Αντοχές και επάρκεια σε δυνάμεις και εφεδρείες δεν υπάρχουν πια....
Να αντέξουμε. Μόνο αυτό, ακούτε; Απλά να αντέξουμε....
Αύριο είναι μια καινούρια μέρα.
Όποιος ακούει, να συντονιστεί όσο είναι καιρός....
Συστρατευτείτε στο δρόμο για τη μητέρα των μαχών:
#25 days left....
Όταν σας λέμε "να προσέχεις", δεν σας το λέμε επειδή είστε απρόσεκτοι, αλλά επειδή είστε σημαντικοί.....
Δημοσίευση σχολίου