Παρασκευή, Δεκεμβρίου 31, 2021

(102.861/2.115) 2021: Ψυχή Βαθιά...


Απόψε θα ήταν μια ακόμη συνηθισμένη μέρα, αν δεν ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς. Απόψε βασικά, είναι μια συνηθισμένη μέρα για εμάς. Ή μάλλον θα ήταν, αν δεν ήταν Παρασκευή. Γιατί οι Παρασκευές είναι οι μέρες μας στο δωματιάκι.... Τουλάχιστον είθισται να είναι, κάποτε....

Για να το πάρουμε λίγο "ευχάριστα" αν και δια της ατόπον απαγωγής -(reductio ad absurdum) για όσους λατρεύουν τα μαθηματικά όσο εμείς- σήμερα δύει η χειρότερη χρονιά της ιστορίας μας, οπότε το λογικό (ή μάλλον "αισιόδοξο") σενάριο θα είναι να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο έτος....

Οι εικασίες όμως και μόνο για μια νότα αισιοδοξίας, σταματούν στην παραπάνω σειρά, και από εκεί και πέρα προσγειωνόμαστε στην ωμή πραγματικότητα.

Θυμάμαι κάθε χρόνο τέτοιες ώρες εκτός από το να μας κυριεύει ένα συναίσθημα ότι πλησιάζει το τέλος και μια αισιοδοξία για μια νέα αρχή, το τρέξιμο και τη νοσταλγία να κλείσουν κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες, να εκμεταλλευτούμε την αργία για να γίνει μια ακόμη εργασία, και την ανάγκη για ένα δώρο στον εαυτό μας και λίγες ώρες ζεστασιάς και θαλπωρής. Πράγματα βέβαια που ξέφτυσαν και ξεθώριασαν με το χρόνο...
Ώσπου φτάσαμε στο σήμερα, όπου μετά από μια τόσο μαύρη χρονιά, και στη σκέψη μόνο να ανέβεις στα 10μ. στην (ανεμό)σκαλα για να πραγματοποιήσεις κάποιες τελευταίες εργασίες, έτρεμες ότι κάτι κακό θα συμβεί, και γι' αυτό προτιμήσαμε ως ομάδα να το αναβάλλουμε για.... του χρόνου.

Φαντάζομαι οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- ίσως να μην πίστευαν καν το Μάρτιο, τον Απρίλιο, το Μάη -ή και το καλοκαίρι ακόμα, ότι θα ήμασταν ακόμη εδώ. Οι καταδρομικές έκαναν καλά τη δουλειά τους, δίνοντας μας δύναμη και αυτοπεποίθηση και ανεβάζοντας την αδρεναλίνη στα ύψη για να μη σκεφτόμαστε τη μαύρη πραγματικότητα πίσω από τις ερμητικά κλειστές πόρτες του πολιορκούμενου δωματίου.....

Ένα δωμάτιο, που για πρώτη φορά ένιωσε τόση μοναξιά, και θα είχε πέσει αν δεν ήταν τόσο άριστα στημένο, έτσι ώστε να μπορεί να "αντέξει" για πολλές μέρες μόνο του με τις έξυπνες λειτουργίες του, τα σύγχρονα συστήματα διατάξεων backup τροφοδοσίας, αυτοματισμών, μηχανισμών αυτοελέγχου, ασφάλειας και real time ενημέρωσης με διαδραστικότητα, καθώς και τις δυνατότητες τηλεχειρισμού και απομακρυσμένου ελέγχου και διαχείρισης για το σύνολο σχεδόν των λειτουργειών και του εξοπλισμού....

Ήταν μια χρονιά που χάσαμε το πιο σταθερό σημείο αναφοράς μας. Τον πιο γλυκό άνθρωπο, φίλο, συνοδοιπόρο και συναγωνιστή. Τον άνθρωπο και το σημείο, όπου είχαμε αποφασίσει -χωρίς να χρειαστεί καν να το πούμε- να είναι ο τελευταίος μας σταθμός, τη μέρα που όλα θα έχουν πια τελειώσει. σ.σ. Μια μέρα που έχει πλησιάσει πιο πολύ από ποτέ πλέον... Έτσι, ακόμα και στο αντίο, έμεινε ένα τεράστιο κενό για εμάς. Και εδώ υπάρχει και μια σοφή κουβέντα που ακούστηκε σήμερα στην τελευταία συνέλευση: Θα αντάλλαζες κάθε χρόνο τέτοια μαυρίλα, τόσο χάλια χρονιά, τόση μοναξιά, τόσο πόνο, τόση θλίψη, τόσες πούστικες επιθέσεις, τόσες αντιξοότητες, με το να είναι κοντά μας ο Timeosmi? Και η απάντηση ήταν εύκολη για όλους μας. Ναι. Θα την ανταλλάζαμε. Κάθε χρόνο ένα 2021, με τον Timeosmi όμως κοντά μας. Και τι δε θα δίναμε γι' αυτό! Τόσο πολύ θα μας λείψεις αγαπημένε μας, που η μαυρίλα μπροστά στην απώλεια σου μοιάζει με σταγόνα στον ωκεανό... Τώρα λοιπόν, είμαστε υποχρεωμένοι να πορευτούμε τόσο φτωχότεροι στο μέλλον μέσα σε αυτή.....

Θα ήθελα να γράψω και για άλλα μαύρα, για την διαγραφόμενη απώλεια του XDL, δηλαδή το χρονικό ενός προαναγγελθέντος τέλους, αλλά δε θέλω να βαρύνω το ήδη επιβαρυμένο κλίμα. Σε αυτό που θέλω να σταθώ -πέρα από τις όποιες τύψεις- είναι ότι βρεθήκαμε όλοι στη δυσάρεστη θέση να νιώσουμε 'in a hard way' μέσα μας, τη διάψευση του "παιδικού" μας ονείρου, της πεποίθησης ότι (δήθεν ως παντοδύναμοι... "superman") μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Ποιον κόσμο δηλαδή, εδώ δε μπορούμε να πείσουμε ούτε δικούς μας ανθρώπους να μας βοηθήσουν να τους σώσουμε, και δεν μπορούμε(?) ή επιλέξαμε να μην κάνουμε κάτι περεταίρω για να τους σώσουμε πάραυτα.... Ήταν μια τρομερή προσγείωση στην αδυσώπητη πραγματικότητα....

Θα ήθελα να γράψω και για πουτάνογλου-πουτανιά, αλλά χαλάω το μελάνι μου, δεδομένου ότι εκκρεμούν και τα δικαστήρια. Και άλλα δικαστήρια... Το 2022 θα είναι και η χρονιά των δικαστηρίων και των διώξεων για εμάς. Άδικες πολύ, αλλά έτσι είναι το σύστημα, και τελικά αναγκαστήκαμε να βιώσουμε και να νιώσουμε και στο δικό μας πετσί, την ιδιαίτερη αυτή τιμή, αυτό που λένε όλοι οι ομοιοπαθείς διωκόμενοι συναγωνιστές, ότι οι διώξεις και τα δικόγραφα, αποτελούν γι' αυτούς.... παράσημα....

Κάπου εδώ θα κλείσω αυτή τη σύντομη ανασκόπηση, για να αναλάβω χρέη ασφαλείας στο χώρο...

Σας αγαπάμε όλους, και το μόνο που έχει απομείνει από αυτή τη μαυρίλα, είναι η ελπίδα. Μα θα μου πείτε -και σωστά-, η ελπίδα ήταν και στον τίτλο της περυσινής ανάρτησης, όπως ίσως και σε όλες τις αντίστοιχες παραμονιάτικες απολογιστικές αναρτήσεις.... Ναι, ήταν. Αλλά πρώτη φορά θα προσπαθήσουμε να την κρατήσουμε ζωντανή μέσα μας, ενώ έχει ξεθωριάσει τόσο πολύ στο χρόνο. Στον πούστικο χρόνο -όπως το 2021- που της προσέθεσε λίγη ακόμη μαυρίλα και την ξεθώριασε πολύ περισσότερο από την όποια φυσική χρονική φθορά της....

Για κάποιους ίσως φαντάζει ουτοπία.

Για εμάς όμως, είναι Παρασκευή.

Και τις μαγικές Παρασκευές, στο δωματιάκι, έχει αποδειχθεί ότι όλα είναι δυνατά, όσο κι αν το σκοτάδι έχει κυριεύσει το μυαλό, το σώμα, το πνεύμα, την ψυχή και τη λογική. Το κάρμα δε μπορεί να το παρακάμψει ή να το περιορίσει κανείς... Και ως γνωστόν, το σύμπαν κάτι μας χρωστάει και κάτι θα μας επιστρέψει.

Καρμικό ραντεβού λοιπόν, στα ερμητικά στενά και τις παγωμένες γειτονιές της Αθήνας...

#Αντέξαμε, αυτό να θυμάστε. Κι αυτό μετράει. Μέχρι τον επόμενο όλεθρο. Αντέξαμε.

#Από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη.

Καλή χρονιά αδέλφια.

#Γρηγορείτε

14 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πιο αναγκαία από ποτέ η προσεκτική και λεπτομερείς κατάρτιση και εκπόνηση πλάνου καταδρομικών και άλλων δράσεων και κάθε άλλης αναγκαίας επιδρομής ή δυναμικών παρεμβάσεων, που θα δώσουν στο δωμάτιο όραμα, προοπτική και σαφή ελπίδα διεξόδου, επιβίωσης και σωτηρίας με ορίζοντα έως την άνοιξη ή/και το καλοκαίρι του 2022....

Λαμβάνει η ομάδα πεδίου;

Ανώνυμος είπε...

Αν πάρεις ένα βάτραχο, τον βάλεις σε μια κατσαρόλα με νερό και τον φέρεις στη φωτιά, παρατηρείς ότι ο βάτραχος προσαρμόζεται στη θερμοκρασία του νερού, παραμένει μέσα και συνεχίζει να προσαρμόζεται στην αύξηση της θερμοκρασίας.. Όταν το νερό φτάνει στο σημείο να βράσει ο βάτραχος θέλει να πηδήξει έξω από την κατσαρόλα, αλλά δεν μπορεί γιατί είναι πολύ αδύναμος και κουρασμένος λόγω των προσπαθειών που έκανε για να προσαρμοστεί στη θερμοκρασία! Μερικοί θα έλεγαν ότι αυτό που σκότωσε τον βάτραχο ήταν το καυτό νερό.. αυτό που σκότωσε τον βάτραχο ήταν η αδυναμία του να αποφασίσει πότε να πηδήξει έξω!
Γι'αυτό σταματήστε την "προσαρμογή" σε λάθος καταστάσεις, καταχρηστικές σχέσεις, παρασιτικούς φίλους και σε πολλά πολλά άλλα παρόμοια.. Αν συνεχίσετε να προσαρμόζεστε στη "ζέστη" έχετε τον κίνδυνο να "πεθάνετε" μέσα της..

Ανώνυμος είπε...

https://www.youtube.com/watch?v=BmUNlaycc5E

Ανώνυμος είπε...

Ποιός περιμένεις πλέον να σε αγαπήσει σε τέτοια αναίσθητη εποχή;

Ανώνυμος είπε...

Καμιά φορά ο άνθρωπος δε μπορεί να κάνει ούτε ένα βήμα, προς το μέρος που θέλει να τρέξει σαν τρελός.....

Ανώνυμος είπε...

Οι φίλοι φαίνονται όταν πέφτεις.
Όχι όταν είσαι ισχυρός...

Ανώνυμος είπε...

Αυτό που χρειάζεται να θυμάσαι πάντοτε την σημερινή ημέρα, είναι πως η Αγάπη υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει ανεξάρτητα με το αν είσαι με κάποιον σύντροφο-συναγωνιστή-καρδιακό φίλο ή όχι.

Η παρουσία και η εμπειρία της Αγάπης δεν έρχεται να επιβεβαιωθεί μέσω της παρουσίας ενός συντρόφου στο πλάι σου, ή μέσω κάποιου εξωτερικού παράγοντα.

H Αγάπη είναι η Απόλυτη Θεϊκή Ουσία που περιλαμβάνει τους πάντες και τα πάντα ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Η Καλοσύνη, η Ευγένεια, η Φροντίδα, η Χαρά, η Τρυφερότητα, είναι όλα ποιότητες που σου έχουν δωθεί και στις οποίες έχεις άμεση πρόσβαση μέσα από την Θεϊκή Ύπαρξη, μέσα από την Άπειρη Θεϊκή Πηγή, δίχως ποτέ να χρειάζεται να μεσολαβήσει κανείς και τίποτα.

Αυτήν την ημέρα και κάθε ημέρα, υπενθύμισε στον Εαυτό σου, πως όλα ξεκινούν από το να αγαπάς εσύ τον Εαυτό σου, από το να του κάνεις καλό, να τον συμπονάς και να τον αποδέχεσαι, να τον σφιχταγκαλιάζεις και να τον νταντεύεις, να τον φροντίζεις ! ! να του δίνεις αξία και προσοχή. Να τον νοιάζεσαι και να τον περιποιείσαι... να τον επιβραβεύεις..
Υπενθύμισε στον Εαυτό σου Να τον αγαπάς!

Αγάπη σε- για όλους

Ανώνυμος είπε...

Το αίμα όλου του κόσμου είναι κόκκινο.

Ο πόλεμος δεν είναι κάτι μακρινό...

Η μάνα που βουρκώνει, είναι η μάνα σου.....

Πονάς και δε μιλάς.........

Ανώνυμος είπε...

ΤΟ ΜΈΛΛΟΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΎΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΎΟΥΝ ΣΤΑ ΌΝΕΙΡΑ ΤΟΥΣ........

Ανώνυμος είπε...

Επιτέλους, πιστεύω πως τουλάχιστον δεν υπάρχει πια ούτε ένας από τα 7,7δισεκατομμύρια ανθρώπους που κατοικούν σε αυτό τον πλανήτη, που να έχει την παραμικρή αμφιβολία πως βρισκόμαστε σε πόλεμο (από πέρυσι), και πως έχουν βαλθεί όλοι με λυτούς και δεμένους να διαλύσουν το δωματιάκι με κάθε τρόπο και με κάθε κόστος.....

Υπό αυτό το πρίσμα, κάθε Παρασκευιάτικη συνέλευση, κάθε οργανωμένη προσπάθεια αντίστασης ή αντίδρασης, κάθε σημείο ζωής, κάθε δράση και κάθε... αντίδραση, και κάθε μέρα που ξημερώνει, είναι μια μικρή νίκη μέχρι την επόμενη....

Ανώνυμος είπε...

Λένε πως τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται στον έρωτα και στον πόλεμο, και έτσι είναι, οπότε καμία εμπιστοσύνη σε κανέναν τυχάρπαστο/ή που θα ξαναεμφανιστεί με τον οποιοδήποτε τρόπο στον τομέα ευθύνης και στο FIR του #Domatiaki, το νου σας.... #Domatiaki@WAR #vigilance #alertness

Ανώνυμος είπε...

Καλό ταξίδι Μίμη...

...κι αν θες να μας περιφρονάς.. σαν ανθρωπότητα
Κάντο γελώντας μας ακόμα δυνατότερα !

Ανώνυμος είπε...

Ενας Γάιδαρος λέει στην Τίγρη:
- Το γρασίδι είναι μπλε.
Η τίγρη απαντά:
- Όχι, το γρασίδι είναι πράσινο.
Η διαμάχη κλιμακώνεται και οι δύο αποφασίζουν να την υποβάλουν στη διαιτησία του λιονταριού, «του βασιλιά» της ζούγκλας. Φτάνοντας στο ξέφωτο όπου ξεκουραζόταν το λιοντάρι, ο γάιδαρος αρχίζει να κλαίει:
- Υψηλότατε, το γρασίδι δεν είναι μπλε;
Το λιοντάρι απαντά:
- Πράγματι, το γρασίδι είναι μπλε.
Ο γάιδαρος ορμάει και επιμένει:
- Η τίγρη δεν συμφωνεί μαζί μου, με διαψεύδει και αυτό με ενοχλεί. Παρακαλώ τιμωρήστε την.
Το λιοντάρι τότε δηλώνει:
- Η τίγρη θα τιμωρηθεί με 2 χρόνια σιωπή.
Ο γάιδαρος αρχίζει να χοροπηδά χαρούμενος και συνεχίζει τον δρόμο του χαρούμενος και επαναλαμβάνοντας:
- Το γρασίδι είναι μπλε... το γρασίδι είναι μπλε...
Η τίγρη δέχεται την τιμωρία της, αλλά απαιτεί μια εξήγηση από το λιοντάρι:
- Υψηλότατε, γιατί με τιμωρήσατε; Τελικά, το γρασίδι δεν είναι πράσινο;
Το λιοντάρι της απαντά:
- Πράγματι, το γρασίδι είναι πράσινο.
Η τίγρη, έκπληκτη, το ρωτά:
- Λοιπόν γιατί με τιμωρείτε ;
Το λιοντάρι της εξηγεί:
- Δεν έχει να κάνει με το αν το γρασίδι είναι μπλε ή πράσινο. Η τιμωρία σου προέρχεται από το γεγονός ότι δεν είναι δυνατόν ένα γενναίο και έξυπνο πλάσμα σαν εσένα να σπαταλάει τον χρόνο του μαλώνοντας με έναν τρελό και φανατικό που δεν ενδιαφέρεται για την αλήθεια ή την πραγματικότητα, αλλά μόνο για τη νίκη των πεποιθήσεών του και των ψευδαισθήσεών του. Μην χάνεις ποτέ χρόνο με επιχειρήματα που δεν έχουν νόημα..
Υπάρχουν λοιπόν άνθρωποι που όποια στοιχεία και να τους παρουσιαστούν, αδυνατούν να καταλάβουν.
Και άλλοι, τυφλωμένοι από το εγώ τους, το μίσος και την αγανάκτησή τους, δεν θα θέλουν ποτέ παρά μόνο ένα πράγμα: να έχουν δίκιο ακόμα κι αν έχουν άδικο.
Αλλά όταν η ΑΓΝΟΙΑ φωνάζει, η ΕΥΦΥΙΑ σιωπά.

Ανώνυμος είπε...

Λάμπω σαν φως μα το σκοτάδι στο σημάδι έχω βάλει...
Του πόνου πιάνω τη συχνότητα, στην ταραγμένη μου ψυχή Θα είσαι πάντα εκκρεμότητα...
Που λείπεις, μου 'πεσε βαρύ με αναμνήσεις σιγοκαίγομαι...
Κι αφού Θεός που συγχωρεί εγώ δε λέγομαι...
Να καίγεσαι, όπως καίγομαι............