Η πρώτη απολογιστική συγκέντρωση του @Domatiaki είναι γεγονός.
Μετά την απαξίωση, τις αποχωρήσεις και τις πρωτοφανείς επιθέσεις που δεχτήκαμε αλλά και τις ιστορικές καταδρομικές ζαριές επιβίωσης, εξουθενωμένοι και με πλήρη αβεβαιότητα για την επόμενη μέρα, μετράμε δυνάμεις και ανταλλάσσουμε απόψεις, ενώ πολλοί εξακολουθούν να έχουν τάσεις φυγής έχοντας μάλιστα στα σκαριά νέα καταδρομική, ενώ άλλοι απλά εξακολουθούν να απέχουν ή να φοβούνται για τη ζωή τους, έπειτα τις ενέδρες, τις απειλές και τα... πιστολίδια που έκαναν πρώτη φορά τόσο θόρυβο...
B There @ 20.00
7 σχόλια:
Κοιτάζω το ημερολόγιο και δεν το πιστεύω. Είναι Σεπτέμβριος... Ξημερώνει 4/9 και είμαστε ακόμα ζωντανοί. Αντέξαμε μια τεράστια δοκιμασία.
Εχθές ήμουν έτοιμος να πω ότι πάμε για μεγάλη νίκη. Το είδα πιο ψύχραιμα και δεν τόλμησα να το πω...
Σήμερα νιώθω πάλι πως βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν.
Όμως κανείς δεν θα πίστευε πως θα είμαστε ακόμα εδώ, ακόμα ζωντανοί μετά απο 6 μήνες...
#Αντέξαμε αδέλφια!
Όταν δεν υπάρχουν λόγια ούτε τραγούδια για να εκφράσεις τα συναισθήματα και το αναπόφευκτο τέλος, προτιμώ να ακούω τη σιωπή και τον ήχο της θάλασσας που με γαληνεύει. Τα πουλιά που πετάνε πάνω από το φρεσκοαναπαυμένο κορμί. Βουβός ο πόνος... Τόσος πόνος, τόσα χτυπήματα, τόσος θόρυβος, τόσα βάσανα. Τόση μοναξιά. Τόσες καταδρομικές... Τόσες λίγες μεμονωμένες και μικρές χαρές που τις νιώθεις τόσο λίγο και τόσο μακριά. Τόσος αγώνας, τόσες μάχες, τόση προσπάθεια...
Θέλω να σου φωνάξω συγνώμη, θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω. Θέλω να αλλάξω το ρου της ιστορίας μας, μα είναι ήδη αργά για εμάς.
Σ' αγαπώ εαυτέ. Σας αγαπώ.
Μα δεν αντέχω άλλο αδέλφια μου.
Δύναμη εύχομαι και μνήμη.
Εγκαταλείψτε την ελπίδα όσοι μπαίνετε εδώ.
Θα σας θυμάμαι.
Διακοπή.
Over and out για πάντα.
Αντίο.
Δυστυχώς οι άνθρωποι βιάζονται πάρα πολύ στην κακία και καθυστερούν στην καλοσύνη....
Να με θυμόσαστε - είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα
χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι αγκάθια,
για να σας φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα.
Την ομορφιά
Ποτέ μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιός μου το μοίρασα δίκαια.
Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ᾿ ένα κρινάκι του αγρού
τις πιο άγριες νύχτες μας φώτισα. Να με θυμάστε.
Και συγχωράτε μου αυτή την τελευταία μου θλίψη:
Θα' θελα
ακόμη μια φορά με το λεπτό δρεπανάκι του φεγγαριού να θερίσω
ένα ώριμο στάχυ. Να σταθώ στο κατώφλι, να κοιτάω,
και να μασώ σπυρί σπυρί το στάρι με τα μπροστινά μου δόντια
θαυμάζοντας κι ευλογώντας τούτον τον κόσμο που αφήνω,
θαυμάζοντας κι Εκείνον που ανεβαίνει το λόφο στο πάγχρυσο λιόγερμα. Δέστε:
Στο αριστερό μανίκι του έχει ένα πορφυρό τετράγωνο μπάλωμα. Αυτό
δεν διακρίνεται πολύ καθαρά. Κι ήθελα αυτό προπάντων να σας δείξω.
Κι ίσως γι' αυτό προπάντων θ' άξιζε να με θυμάστε.....
Η μεγαλύτερη απόδειξη της αξίας σου, είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια τους να σε μηδενίσουν......
Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντορα του
Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει
όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω από ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ' τις πάνσοφες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του
Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την κακή του τύχη ή για τη βροχή την ασταμάτητη
Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να 'σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.
Μονάχα με μια φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.
Σαν σήμερα το 1973, λίγες μόλις ημέρες μετά την επιβολή της Χούντας του Πινοτσέτ στη Χιλή και αφότου πληροφορήθηκε τη δολοφονία του προέδρου της χώρας και φίλου του Σαλβαδόρ Αλιέντε, φεύγει από τη ζωή ο Πάμπλο Νερούδα,ο πιο πολυδιαβασμένος ισπανόφωνος ποιητής, ο ποιητής των αγώνων και του έρωτα, μία από τις πιο σημαντικές μορφές της ποίησης της Χιλής με παγκόσμια ακτινοβολία, που τιμήθηκε το 1971 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας όσο μια διαδικασία διαφοροποίησης βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι ο πιο ασφαλής και ψύχραιμος τρόπος για να προσπεράσεις κάθε εκ των έσω πουστιά και πισώπλατη μαχαιριά.....
Δημοσίευση σχολίου