Παρασκευή, Αυγούστου 20, 2021

(56.682c) Οι αρχαίοι θεοί ήταν 12, οι σύγχρονοι είναι... 4!

Σε μια απίστευτη περιπέτεια από το Φλεβάρη μπήκε το @Domatiaki, η οποία κορυφώθηκε κάπου τον Μάιο και τον Ιούνιο όπου στην πρώτη (αυθόρμητη & με το αίσθημα της επιβίωσης) καταδρομική, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, χρειάστηκε να βαδίσουμε σε ένα τεντωμένο σχοινί για περισσότερο από 10 μέρες, και κατέληξε στο πιο ιστορικό καταδρομικό challenge όλων των εποχών.

Μπορεί να μείναμε μόνοι, μπορεί να μας χτύπησαν κάτω από τη μέση, μπορεί να υπήρξε μαζικό κύμα αποχωρήσεων, μεγάλη πίεση, μηνύσεις, αγωγές, συλλήψεις, χειροπέδες, κρατητήρια, ανακρίσεις, δικαστήρια, όμως δεν κατάφερε κανείς τελικά να μας γονατίσει ή να μας διαλύσει.

Όπως λέει και ο τίτλος -και θέλω να το γράψουμε σήμερα, γι΄αυτό και ακυρώσαμε την απολογιστική συνέλευση- οι σύγχρονοι θεοί μας είναι 4. Γιατί 4 άτομα, σαν από μηχανής θεοί, κράτησαν όρθιο το δωματιάκι μας την πιο δύσκολη στιγμή.

Οι καταδρομικές ήταν η μόνη λύση για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις επιθέσεις και να σπάσει η μαυρίλα, τόσο ως λύση άμυνας, αλλά κυρίως ψυχολογικά, αφού κανείς δεν θα άντεχε ούτε δευτερόλεπτο εδώ την αφόρητη πίεση σε μια κατάσταση πολιορκίας εδώ, έτσι όπως είχαν περιέλθει τα πράγματα το τελευταίο διάστημα.

Η τελευταία καταδρομική επιχείρηση θα ήταν και η πιο δύσκολη, και αυτό το ξέραμε όλοι πολύ καλά, ακόμη και αν δεν είχε αναφερθεί παραέξω. Τα παιδιά είχαν εξουθενωθεί, το σημείο -όσο φιλικό κι αν ήταν για εμάς- ήταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τη βάση μας, η υποστήριξη δεν ήταν δεδομένη, τα προβλήματα πολλά, και κανείς δεν μπορούσε, πέρα από το μεγάλο ρίσκο και το φόβο, να προδικάσει ένα θετικό αποτέλεσμα. Ένα αποτέλεσμα που θα συμπαρέσερνε και τα προηγούμενα challenges, και θα διαμόρφωνε ουσιαστικά την επόμενη μέρα, αν αυτή ξημέρωνε τελικά για εμάς...

Δε μου επιτρέπεται να μπω δημόσια σε επιχειρησιακές λεπτομέρειες, οπότε αποφάσισα να γράψω μέσα από την καρδιά μου τώρα, που ακόμα είναι νωπή η σκόνη και φωτίζεται από τις ηλιαχτίδες αισιοδοξίας που πέφτουν επάνω της, σε ένα απίστευτο ταξίδι που φούντωσε και άλλαξε πολλές φορές τα συναισθήματα μας σε λίγο χρόνο....

Μπορεί ακόμα οι "ειδικοί" να μην έχουν αποφανθεί για το τι έχουμε καταφέρει - θα τα εξετάσουν με ησυχία μέσα από τις εικόνες των action cameras, όμως εμείς είμαστε βέβαιοι ότι έχουμε πετύχει το μεγάλο στόχο. Και τελικά, νιώθω ότι ο μεγάλος στόχος ήταν να εκτελεστεί η αποστολή μας, και όχι τόσο να επιτύχει τα επιμέρους ζητούμενα αυτής, τα οποία σε μεγάλο βαθμό πέτυχε.

Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει όλο αυτό, αλλά σίγουρα, επιστρέφοντας όλοι νιώθουμε ότι η αποστολή αυτή μας κράτησε ζωντανούς, και ότι κερδίσαμε χρόνο μέχρι την επόμενη πρόκληση. Επίσης, το μεγαλύτερο κέρδος δεν είναι αυτό. Είναι ότι χτίσαμε και αποκτήσαμε αυτοπεποίθηση, πίστη στους εαυτούς μας και ψυχολογία, σε μια περίοδο που όλα αυτά ήταν στο ναδίρ, και κανείς δεν μπορούσε να οραματιστεί κάποιο τρόπο αυτό να αλλάξει. Πόσο μάλλον, σε ένα κομβικό σημείο όπου ανέλαβαν άτομα χωρίς παραστάσεις από το πεδίο και χωρίς καμία σχεδόν εμπειρία σε αυτό.

Όταν είσαι ξεγραμμένος από όλους, τότε η επιτυχία αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία.

Θα ήθελα να γράψω και 2 λόγια για την υπόθεση που έχει τελευταία έρθει στο προσκήνιο, αλλά θεωρώ ότι δεν είναι της παρούσης ούτε έχει καμία αξία να αναλωθούμε σε κάτι τέτοιο. Άλλωστε κανείς και τίποτα δεν πρέπει να επισκιάσει τη μεγάλη μας επιτυχία.

Ξέρω ότι πολλοί θα μας κατηγορήσετε ότι χάσαμε την ευκαιρία να απογειώσουμε το @Domatiaki, να αλλάξουμε επίπεδο, να επιτύχουμε κάτι ιστορικό που ήταν στο χέρι μας και άλλα πολλά τέτοια. Και κατά πολύ ίσως να έχετε και δίκιο....

Όμως δε μπορούμε να κατηγορήσουμε αφενός μεν κανέναν -γιατί κανένας δεν υστέρησε- αφ΄εταίρου, στο μυαλό πρέπει να είναι που βρισκόμασταν πριν από 2 μήνες, και ότι εδώ παίζαμε την επιβίωση μας, και όχι κάποια διαδικασία εξέλιξης ή γιγάντωσης του @Domatiaki.... Άλλωστε μόνο και μόνο ότι φτάσαμε σε σημείο μέσα στην καταδρομική αυτή να αγγίξουμε 2 φορές ένα τέτοιο όνειρο, αποτελεί θαύμα. Δε μπορεί να το διαχειριστεί τώρα αυτός που το επιχείρησε μόνος του εντελώς αυθόρμητα την τελευταία μέρα, όταν η αποστολή είχε τελειώσει, αλλά κάποια στιγμή, ίσως το καταλάβει κι αυτός...

Ραντεβού την επόμενη Παρασκευή λοιπόν.

Και σήμερα, για λίγες στιγμές χαράς μόνο...

Να γελάσει επιτέλους λίγο το χειλάκι μας....

Υ.Γ: Μας λείπεις ήδη ρε κοπελιά....

Ραντεβού εκεί που πρέπει!

It doesen't get easier. We get stronger...

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Πάντα μπορεί να απέχεις μια (μεγάλη) τρέλα μακριά από το πιο μεγάλο σου όνειρο...

Ανώνυμος είπε...

Ευχαριστούμε...
"Brigitte" σε περιμένουμε ξανά στην Αθήνα....
Ραντεβού εκεί που πρέπει.....................

Ανώνυμος είπε...

Μπορεί να ακούγεται απίστευτο, αλλά αυτό που διαβάζετε και αυτό που ακούτε στον αέρα, είναι και εξακολουθεί να είναι το γνήσιο & ελεύθερο @Domatiaki, έτσι όπως το γνωρίσαμε και το αγαπήσαμε από την αρχή....

Εμείς είμαστε το @Domatiaki και είμαστε ακόμα εδώ...

Ανώνυμος είπε...

Μετά από αυτό, πως να το διαχειριστούμε;

Να μείνουμε να κάνουμε τι;

Να φύγουμε να πάμε που;

Πόσο θα αντέξουμε ακόμα πιστεύετε έτσι;

Τι ήταν αυτό ρε παιδιά; Δε συμβαίνει ούτε μια φορά στα 20 χρόνια........

Είναι απίστευτα αυτά που ζούμε και αυτά που μας συμβαίνουν τελικά..........

Ανώνυμος είπε...

Μια μεγάλη χάρη ρε αδέλφια.

Τουλάχιστον μέχρι την Παρασκευή που είναι η πρώτη μας συνάντηση μετά από την τεράστια αυτή δοκιμασία:

Μη χάσετε την πίστη σας. Μη τα παρατήσετε.

Σας παρακαλώ....