Θα έπρεπε να ήμουν χαρούμενος, που μετά από τόσο καιρό όλοι μας βάλαμε στην άκρη ότι μας χωρίζει, και κατεβήκαμε μαζί στα διόδια. Που θεσπίσαμε το νέο πλαίσιο και βάλαμε πλώρη για νέα λιμάνια, νέους στόχους και καινούρια μακρινά ταξίδια.
Όμως κάτι με κράταγε πίσω. Ένιωθα μαγκωμένος. Σαν να είχα ένα κόμπο στο λαιμό. Να μην μπορούσα να πάρω αέρα... Και μόνος. Πολύ μόνος....
Σκέφτηκα να πάω από τα παλιά λημέρια. Στα σημεία αναφοράς μας σε τέτοιες καταστάσεις... Μου φαινόταν βαρύ και δύσκολο να σηκωθώ, να ντυθώ και να ξεκινήσω. Από την άλλη ένιωσα ξαφνικά πόσο πίσω είχα μείνει. Πόσο είχα αποξενωθεί από τους υπόλοιπους. Λες να έχει δίκιο ο δικός μας που διέγραψε το λογαριασμό του από το fb?, σκέφτηκα. Από την άλλη προσπαθούσα να συνδυάσω το παρελθόν -ακόμα και το πρόσφατο- με το παρόν. Δεν τολμούσα καν να πάω στο μέλλον.
Και σκεφτόμουν αν με πλησίαζε κάποιος σαν τον εαυτό μου πριν από 2-3-4-5 χρόνια, εμένα όπως είμαι σήμερα αν θα είχαμε καμία σχέση, κανένα κοινό. Και δεν βρίσκω. Το σκέφτηκα αρκετή ώρα. Αυτά που με πονάγανε τότε και με πληγώνανε... Σήμερα τα ζω από την απέναντι σκοπιά...
Και ξαφνικά βρήκα. Το δωματιάκι!!!!
Ναι, αυτό ήταν και τότε, και τώρα το βασικό μας σημείο αναφοράς. Το κοινό μας σημείο. Το στέκι.
Και είπα να γράψω κάτι για να θυμηθώ τα παλιά.
Καλώς σας ξαναβρήκα.
Καλή δύναμη μαγκίτες!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου