Μια φορα κ εναν καιρο ο μικρος DxL περνουσε μια δυσκολη, ασυνδετη με το παρελθον κ πολυ μοναχικη ζωη. Φοιτητης στο τει πειραια, εχοντας αλλαξει παραλληλα πολλες δουλειες, εχοντας περασει ουκ ολιγα, και παραμενοντας απελπιστικα μονος, μια μερα αποφασισε να κοψει την αναβολη, για να τελειωσει το στρατιωτικο του, μιας κ η δουλεια κ η επαγ.καριερα ειχε ανοιξει τις πυλες της.
Το αρχικο μουδιασμα οσο οι μερες περνουσαν, διαδεχθηκε εκτος απο τη σκληρη εκπαιδευση σε αντιξοες συνθηκες στην τριπολη, οι πολλες γνωριμιες κ ο χαβαλες που επεσε κατα τη διαρκεια της βασικης εκπαιδευσης.
Η μεταθεση ηταν απο τις χειροτερες δυνατες, για την ελευσινα. Η βελτίωση του θαλάμου με εξωτερική κεραία, TV, PS2, επιπλέον κρεββάτι, ορθοπεδικά στρώματα και άλλα πολλά, όπως και η γραμματεια στον βρεφονηπιακό σταθμό που ανέλαβε απαλυνε λιγο τον πονο της αποστασης, των 300€ μεταφορικων μηνιαιως, καθως κ των 15 υπηρεσιων.
2 μηνες μετα ηρθε η κατερινα. Επαγγελματίας Οπλίτης - Βρεφονηπιοκομος του σταθμου. Η καθημερινη επικοινωνια εδινε στις υπηρεσιες πιο ευχαριστη νοτα. Επισκεψεις στις σκοπιες, ωρες στο τηλεφωνο, και θεατρο σαν να μην γνωριζομαστε σχεδον στο σταθμο. Σχεδια για ταινιες, μπανια, ποτα και διακοπες στη μηλο. Καφες στο vive mar και δειπνο στα applebees. Και ξαφνικα σταματησε. Δεν ξαναπηρε τηλεφωνο. Αραια μηνυματα και τελος. Μια ακομη γνωριμια χανοταν. Μια ακομα επιστροφη στη μοναξια ερχοταν. Πολλες νοσταλγιες χτυπουσαν κοκκινο για ακομη μια φορα. Δεν ξερω γιατι. Δεν το εψαξα κιολας... Θα ειχε τους λογους της... Επελεξα να περασω τα μαθηματα μου, κ να καταστησω σαφες οτι η γνωριμια μας ηταν σημαντικη για εμενα. Απαντηση φυσικα δεν πηρα... Και ειμαστε παλι εκει που ημασταν (αν οχι χειροτερα).στην κοσμοκαρτα εχω εναν αριθμο που δεν καλω, παρεα για μπανακι δν υπαρχει, ατομο να μοιραστω το σοβαρο προβλημα υγειας που προεκυψε ουτε, και το τραγικο, δεν υπαρχει κανεις να μοιραστει μαζι μου χαρες. Μαθηματα που περναω καθε μερα. Απλα περπαταω κ χαμογελαω μονος, η καθομαι κ κλαιω κρυφα ξενυχτωντας... Σε ενα ακομη καλοκαιρι που ερχεται και προβλεπεται μοναχικο κ κρυο σαν το προηγουμενο με τις διακοπες alone στην κερκυρα...Δεν πειραζει... Ο σκοπος ειναι που μετραει σημερα. Κ τα λεφτα. Τελειωνεις το στρατο κ πιανεις σταθερη δουλεια. Τελειωνεις τη σχολη κ αυξανεται ο μισθος σου. Και μετα τι? (γελια...)
9 χρονια ακουμε τη φωνη της καρδιας και ειναι τοοσο δυνατη...
Μεσολογγι - Σπετσες, Θεσσαλονικη - ευβοια, κερκυρα -κρητη, ναυπλιο - σκυρος, ναξος - καλαμος, κορωνη - πατρα, βρυξελλες - πορταρια, σκοτινα - βυτινα.
DxL ΠΑΝΤΟΥ!
Αντεχουμε...
Συνεχιζουμε...
Θα τους γαμησουμε!
Υ.Γ: 194.000!!!!!
Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου