Ενώ δεν έχουν κοπάσει τα πανηγύρια για την ιστορική επανέναρξη των εργασιών από τα αδέλφια της Constructor, ξαφνικά ο θάνατος επανήλθε στο δωμάτιο και μετέτρεψε τη χρονιά αυτόματα στην πιο μαύρη όλων των εποχών.
Γιατί, ότι ιστορικό κι αν καταφέρουμε εμείς, όλα θα τελειώνουν στην ερώτηση:
"Μπορείς να συγκρίνεις τίποτα με το θάνατο;"
Ακόμη κι αν τα παιδιά καταφέρουν να υλοποιήσουν το μεγάλο σχέδιο τους το Σεπτέμβριο (σ.σ. έχουν δώσει ραντεβού για τα τέλη Αυγούστου), τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο.
Όσο δυσβάσταχτο κι αν ακούγεται, αυτό που έγινε φέτος -πέραν των αναμενόμενων πούστικων επιθέσεων- με αποκορύφωμα το θάνατο τόσων δικών μας ανθρώπων, το λέω μετά λόγου γνώσεως, δεν πρόκειται να ξεπεραστεί ποτέ, και θα επισκιάσει τα πάντα για πάντα.
Όταν χάνεις κάποιους που αγαπάς με όλη σου την καρδιά άλλωστε, είναι κάτι που δεν ξεπερνιέται....
Βέβαια ο θάνατος δεν μπορεί να πάρει μακριά αυτούς που αγαπήσαμε. Θα μένουν για πάντα μέσα μας. Αυτοί που αγαπήσαμε θα είμαστε για πάντα εμείς. Κι αν μας παρατηρήσει κανείς, μπορεί να τους δει στα βλέμματα μας....
Εκεί που σταματάς να έχεις τον έλεγχο, αρχίζει ο θάνατος. Και όταν γίνεται αυτό, ο καθένας αντιδρά ανεξέλεγκτα. Και εκεί, δυστυχώς, καμία συνέλευση και κανένας αδελφός δεν μπορεί να ελέγξει τις αντιδράσεις ή να αποφασίσει συλλογικά, είτε με την απαιτούμενη νηφαλιότητα και ψυχραιμία. Απλά ακολουθείς το ένστικτο και ενεργοποιείς το πιο ακραίο σου σενάριο, ακόμα κι αν πίστευες ότι δε θα χρειαζόταν ποτέ να καταφύγεις σε αυτό.
Αυτός ο χώρος έχει αποδείξει ότι σε ακραίες καταστάσεις δρα και αντι-δρά άμεσα ακραία. Είναι σαν αυτό που είχε πει κάποτε ένας κορυφαίος χειρουργός του ρομπότ Da Vinci, που είχε χειρουργήσει με επιτυχία ένα πολύ κοντινό μας πρόσωπο που δεν υπάρχει πια: "Όσο πιο επιθετικός θα είναι ο καρκίνος στη βιοψία, τόσο επιθετική θα πρέπει να είναι και η θεραπεία".
Δυστυχώς, όσες προσπάθειες κι αν έγιναν, όσες προσπάθειες κι αν θα γίνουν για να πάμε σε μια ψύχραιμη και ώριμη κουβέντα την Παρασκευή, όπως τόσα χρόνια κάνουμε, αυτό αυτή τη φορά δε θα καταστεί εφικτό για πολλούς και διάφορους λόγους. Ο πιο βασικός από αυτούς, είναι ότι όλα τα εναπομείναντα άτομα του πεδίου και του κέντρου επιχειρήσεων, καθώς και όλοι οι διαχειριστές, έχουν αποφασίσει να καταφύγουν σε αυτό που όλοι πιστεύαμε πως δε θα χρειαστεί ποτέ όταν το σχεδιάζαμε ως ύστατη λύση. Στις καταδρομικές.... "αυτοκτονίας".
Εκεί που η αδρεναλίνη θα πρέπει να φτάσει σε τέτοια επίπεδα, που να ξεπερνά και το ένστικτο της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης....
Από τη στιγμή λοιπόν που δε θα μείνει αυτή τη φορά πίσω κανένας διαχειριστής, θα πρέπει να είσαστε όλοι έτοιμοι για το plan B, αν κάτι δεν πάει καλά. Δίνουμε λοιπόν προθεσμία σιγής ασυρμάτου μέχρι το τέλος του μήνα. Αν μέχρι τότε δεν έχουν υπάρξει νέα μας, τα περιφερειακά άτομα θα πρέπει να υποθέσουν το χειρότερο και να θέσουν σε εφαρμογή το πλάνο* αυτό.
*Το δωματιάκι στην περίπτωση αυτή θα συνεχίσει από τη διάδοχη κατάσταση του, την οποία για ευνόητους λόγους και για φιλτράρισμα των όσων το ακολουθούν, την ξέρουν μόνο τα άτομα που συμμετείχαν στο στενό πυρήνα του, και όχι όλοι.
Η καρδιά μπορεί να δει όσα δε βλέπει το μυαλό.
Κι εμείς, σα μικροί θεοί παλέψαμε για... μεγάλα θαύματα. Γιατί τα θαύματα συμβαίνουν σε όσους τα πιστεύουν!
Απόψε θα ήταν τα γενέθλια του τελευταίου εκλιπόντα μας. Ήδη 10 μέρες μακριά μας....
Κάπου εδώ, από τη στιγμή που φεύγουμε για την πρώτη καταδρομική "αυτοκτονίας" όλοι οι διαχειριστές, οφείλουμε να σας αποχαιρετήσουμε.
Επειδή δεν είμαστε καλοί με τους αποχωρισμούς, την ώρα που ανεβαίνει αυτό το κείμενο θα είμαστε ήδη καθ' οδών για την πρώτη καταδρομική "αυτοκτονίας".
Αφήνουμε πίσω μας νέα άτομα που ζήσαμε μαζί σχεδόν τα πάντα, και αν χρειαστεί είμαστε πια πιο βέβαιοι από ποτέ ότι θα συνεχίσετε το όνειρο επάξια και καλύτερα από εμάς.
Καλή αντάμωση να έχουμε αδέλφια, υπό καλύτερες συνθήκες, σε ένα κόσμο πιο... γαλήνιο!
Για όσους γνωρίζουν το διάδοχο μέσο και σχήμα, η εκπομπή θα συνεχίζει από εκεί σε κάθε περίπτωση. Για όσους πάλι όχι, αν κάτι δεν πάει καλά θα πρέπει να σας αποχαιρετήσουμε από εδώ.
Καλή αντάμωση, ευχαριστούμε για την ακρόαση και το υπέροχο αυτό κοινό ταξίδι τα τελευταία 26 χρόνια.
Ξέρω ότι σίγουρα θα υπάρχουν και άτομα που παρακολουθούν από απόσταση & αγαπάνε πραγματικά το δωματιάκι και απλά ο δρόμος μας δεν έτυχε να διασταυρωθεί. Δυστυχώς, για λόγους ασφαλείας αν μας συμβεί κάτι θα πρέπει να χωρίσουν και οι δικοί μας δρόμοι αδέλφια....
Χάρε, ερχόμαστε να σε αντιμετωπίσουμε face to face στο όνομα των νεκρών μας που τόσο πούστικα και πισώπλατα μας πήρες....
Ανθρώπινη ψυχή: Το ισχυρότερο όπλο.
Υ.Γ: Καλό ταξίδι & καλή αντάμωση αδέλφια μας...
Η εκπομπή θα συνεχίσει. Η εκπομπή θα συνεχίσει...

