Τετάρτη, Μαρτίου 02, 2022

Το #Domatiaki_paradeisou μεγαλώνει... Καλό ταξίδι Χάρη, Μίμη....



Στη μαυρίλα των εποχών που ζούμε, ήρθε να προστεθεί η απώλεια δύο ακόμη αγαπημένων ανθρώπων, βυθίζοντας ακόμα πιο χαμηλά, στο πιο βαθύ πένθος την οικογένεια του Domatiaki.

Δεν υπάρχουν λόγια πια...

Να μας προσέχετε από εκεί ψηλά αδέλφια.

Καλό ταξίδι.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 18, 2022

Δάκρυσαν και οι πέτρες στο δωματιάκι: 5 ήρωες εμφανίστηκαν από το πουθενά και δίνουν το φιλί της ζωής!


Η αλήθεια θα λάμψει όσα στημένα κατηγορητήρια και αν στήσετε, όσα ψέματα κι αν πείτε. Ακόμη και όταν άτομα έχουν αφεθεί στην τύχη τους, ακόμα και αν απέναντι εκτός από στημένα κατηγορητήρια και στημένες διώξεις, υπάρχουν και πανίσχυρα συμφέροντα, πολυεθνικές, παραδικαστικά και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο...

Μόνο συγκίνηση και υπερηφάνεια για εσάς που ήρθατε αδέλφια. Είναι κάτι το μοναδικό, εκεί που έχεις αφεθεί στη μοίρα σου και δεν περιμένεις τίποτε άλλο, πέραν από τις ποινές των 5 ετών, να έρχονται ξαφνικά μια μαγική Παρασκευή από το πουθενά 5 ήρωες για να σε στηρίξουν. Θα είναι για πάντα οι... από μηχανής θεοί μας...

Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Είναι όμως τόσο μαγικό το συναίσθημα. Τόσο δυνατό...

Κανείς δεν έχει αυταπάτες.

Και να κερδηθεί αυτή η μάχη, και να γλιτώσουν τα αδέλφια μας τη φυλακή, οι ελπίδες δεν είναι με το μέρος μας για να επιβιώσει το δωμάτιο.

Όμως όσο ζω ελπίζω.

Η ελπίδα πεθαίνει πάντοτε τελευταία.

Και κάθε νίκη φέρνει ελπίδα.

Κάθε νίκη φέρνει αυτοπεποίθηση.

Και έχουμε τόσο πολύ ανάγκη. Από μια νίκη. Από μια στήριξη σαν κι αυτή....

Από βοήθεια.

Ευχαριστούμε....

Γρηγορείτε!

Εκπέμπουμε S.O.S, ζητείται αλληλεγγύη έστω στο ....και πέντε!

Η επιβίωση πρέπει να γίνει "καταδρομικός" στόχος στη μνήμη των νεκρών μας....

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 31, 2021

(102.861/2.115) 2021: Ψυχή Βαθιά...


Απόψε θα ήταν μια ακόμη συνηθισμένη μέρα, αν δεν ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς. Απόψε βασικά, είναι μια συνηθισμένη μέρα για εμάς. Ή μάλλον θα ήταν, αν δεν ήταν Παρασκευή. Γιατί οι Παρασκευές είναι οι μέρες μας στο δωματιάκι.... Τουλάχιστον είθισται να είναι, κάποτε....

Για να το πάρουμε λίγο "ευχάριστα" αν και δια της ατόπον απαγωγής -(reductio ad absurdum) για όσους λατρεύουν τα μαθηματικά όσο εμείς- σήμερα δύει η χειρότερη χρονιά της ιστορίας μας, οπότε το λογικό (ή μάλλον "αισιόδοξο") σενάριο θα είναι να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο έτος....

Οι εικασίες όμως και μόνο για μια νότα αισιοδοξίας, σταματούν στην παραπάνω σειρά, και από εκεί και πέρα προσγειωνόμαστε στην ωμή πραγματικότητα.

Θυμάμαι κάθε χρόνο τέτοιες ώρες εκτός από το να μας κυριεύει ένα συναίσθημα ότι πλησιάζει το τέλος και μια αισιοδοξία για μια νέα αρχή, το τρέξιμο και τη νοσταλγία να κλείσουν κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες, να εκμεταλλευτούμε την αργία για να γίνει μια ακόμη εργασία, και την ανάγκη για ένα δώρο στον εαυτό μας και λίγες ώρες ζεστασιάς και θαλπωρής. Πράγματα βέβαια που ξέφτυσαν και ξεθώριασαν με το χρόνο...
Ώσπου φτάσαμε στο σήμερα, όπου μετά από μια τόσο μαύρη χρονιά, και στη σκέψη μόνο να ανέβεις στα 10μ. στην (ανεμό)σκαλα για να πραγματοποιήσεις κάποιες τελευταίες εργασίες, έτρεμες ότι κάτι κακό θα συμβεί, και γι' αυτό προτιμήσαμε ως ομάδα να το αναβάλλουμε για.... του χρόνου.

Φαντάζομαι οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- ίσως να μην πίστευαν καν το Μάρτιο, τον Απρίλιο, το Μάη -ή και το καλοκαίρι ακόμα, ότι θα ήμασταν ακόμη εδώ. Οι καταδρομικές έκαναν καλά τη δουλειά τους, δίνοντας μας δύναμη και αυτοπεποίθηση και ανεβάζοντας την αδρεναλίνη στα ύψη για να μη σκεφτόμαστε τη μαύρη πραγματικότητα πίσω από τις ερμητικά κλειστές πόρτες του πολιορκούμενου δωματίου.....

Ένα δωμάτιο, που για πρώτη φορά ένιωσε τόση μοναξιά, και θα είχε πέσει αν δεν ήταν τόσο άριστα στημένο, έτσι ώστε να μπορεί να "αντέξει" για πολλές μέρες μόνο του με τις έξυπνες λειτουργίες του, τα σύγχρονα συστήματα διατάξεων backup τροφοδοσίας, αυτοματισμών, μηχανισμών αυτοελέγχου, ασφάλειας και real time ενημέρωσης με διαδραστικότητα, καθώς και τις δυνατότητες τηλεχειρισμού και απομακρυσμένου ελέγχου και διαχείρισης για το σύνολο σχεδόν των λειτουργειών και του εξοπλισμού....

Ήταν μια χρονιά που χάσαμε το πιο σταθερό σημείο αναφοράς μας. Τον πιο γλυκό άνθρωπο, φίλο, συνοδοιπόρο και συναγωνιστή. Τον άνθρωπο και το σημείο, όπου είχαμε αποφασίσει -χωρίς να χρειαστεί καν να το πούμε- να είναι ο τελευταίος μας σταθμός, τη μέρα που όλα θα έχουν πια τελειώσει. σ.σ. Μια μέρα που έχει πλησιάσει πιο πολύ από ποτέ πλέον... Έτσι, ακόμα και στο αντίο, έμεινε ένα τεράστιο κενό για εμάς. Και εδώ υπάρχει και μια σοφή κουβέντα που ακούστηκε σήμερα στην τελευταία συνέλευση: Θα αντάλλαζες κάθε χρόνο τέτοια μαυρίλα, τόσο χάλια χρονιά, τόση μοναξιά, τόσο πόνο, τόση θλίψη, τόσες πούστικες επιθέσεις, τόσες αντιξοότητες, με το να είναι κοντά μας ο Timeosmi? Και η απάντηση ήταν εύκολη για όλους μας. Ναι. Θα την ανταλλάζαμε. Κάθε χρόνο ένα 2021, με τον Timeosmi όμως κοντά μας. Και τι δε θα δίναμε γι' αυτό! Τόσο πολύ θα μας λείψεις αγαπημένε μας, που η μαυρίλα μπροστά στην απώλεια σου μοιάζει με σταγόνα στον ωκεανό... Τώρα λοιπόν, είμαστε υποχρεωμένοι να πορευτούμε τόσο φτωχότεροι στο μέλλον μέσα σε αυτή.....

Θα ήθελα να γράψω και για άλλα μαύρα, για την διαγραφόμενη απώλεια του XDL, δηλαδή το χρονικό ενός προαναγγελθέντος τέλους, αλλά δε θέλω να βαρύνω το ήδη επιβαρυμένο κλίμα. Σε αυτό που θέλω να σταθώ -πέρα από τις όποιες τύψεις- είναι ότι βρεθήκαμε όλοι στη δυσάρεστη θέση να νιώσουμε 'in a hard way' μέσα μας, τη διάψευση του "παιδικού" μας ονείρου, της πεποίθησης ότι (δήθεν ως παντοδύναμοι... "superman") μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Ποιον κόσμο δηλαδή, εδώ δε μπορούμε να πείσουμε ούτε δικούς μας ανθρώπους να μας βοηθήσουν να τους σώσουμε, και δεν μπορούμε(?) ή επιλέξαμε να μην κάνουμε κάτι περεταίρω για να τους σώσουμε πάραυτα.... Ήταν μια τρομερή προσγείωση στην αδυσώπητη πραγματικότητα....

Θα ήθελα να γράψω και για πουτάνογλου-πουτανιά, αλλά χαλάω το μελάνι μου, δεδομένου ότι εκκρεμούν και τα δικαστήρια. Και άλλα δικαστήρια... Το 2022 θα είναι και η χρονιά των δικαστηρίων και των διώξεων για εμάς. Άδικες πολύ, αλλά έτσι είναι το σύστημα, και τελικά αναγκαστήκαμε να βιώσουμε και να νιώσουμε και στο δικό μας πετσί, την ιδιαίτερη αυτή τιμή, αυτό που λένε όλοι οι ομοιοπαθείς διωκόμενοι συναγωνιστές, ότι οι διώξεις και τα δικόγραφα, αποτελούν γι' αυτούς.... παράσημα....

Κάπου εδώ θα κλείσω αυτή τη σύντομη ανασκόπηση, για να αναλάβω χρέη ασφαλείας στο χώρο...

Σας αγαπάμε όλους, και το μόνο που έχει απομείνει από αυτή τη μαυρίλα, είναι η ελπίδα. Μα θα μου πείτε -και σωστά-, η ελπίδα ήταν και στον τίτλο της περυσινής ανάρτησης, όπως ίσως και σε όλες τις αντίστοιχες παραμονιάτικες απολογιστικές αναρτήσεις.... Ναι, ήταν. Αλλά πρώτη φορά θα προσπαθήσουμε να την κρατήσουμε ζωντανή μέσα μας, ενώ έχει ξεθωριάσει τόσο πολύ στο χρόνο. Στον πούστικο χρόνο -όπως το 2021- που της προσέθεσε λίγη ακόμη μαυρίλα και την ξεθώριασε πολύ περισσότερο από την όποια φυσική χρονική φθορά της....

Για κάποιους ίσως φαντάζει ουτοπία.

Για εμάς όμως, είναι Παρασκευή.

Και τις μαγικές Παρασκευές, στο δωματιάκι, έχει αποδειχθεί ότι όλα είναι δυνατά, όσο κι αν το σκοτάδι έχει κυριεύσει το μυαλό, το σώμα, το πνεύμα, την ψυχή και τη λογική. Το κάρμα δε μπορεί να το παρακάμψει ή να το περιορίσει κανείς... Και ως γνωστόν, το σύμπαν κάτι μας χρωστάει και κάτι θα μας επιστρέψει.

Καρμικό ραντεβού λοιπόν, στα ερμητικά στενά και τις παγωμένες γειτονιές της Αθήνας...

#Αντέξαμε, αυτό να θυμάστε. Κι αυτό μετράει. Μέχρι τον επόμενο όλεθρο. Αντέξαμε.

#Από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη.

Καλή χρονιά αδέλφια.

#Γρηγορείτε

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 24, 2021

(102.472/1.895) Μηχανή μεγάλου κυβισμού παρέσυρε τον επικεφαλής της Constructor - Η ανακοίνωση της ομάδας...

Δεν έφτανε η χειρότερη χρονιά όλων των εποχών για το δωμάτιο και το τεράστιο βάρος που έχει επωμιστεί ο καθένας ξεχωριστά για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να διατηρήσουμε τον ιστορικό μας χώρο ζωντανό, ήρθε και ένα αναπάντεχο γεγονός ως κερασάκι στην τούρτα να επισκιάσει ακόμα περισσότερο την άσχημη αυτή χρονιά, επιβεβαιώνοντας με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο αυτό που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουν.

Η αυταπάρνηση του κόσμου αλλά και τα προβλήματα που έχουν προκύψει, έχουν αναγκάσει άτομα να υπερβάλλουν εαυτό, τα δε οικονομικά προβλήματα έχουν αναγκάσει πολλούς να έχουν κάνει απίστευτες περικοπές και να ζουν μέσα στην ανέχεια μέχρι να... "ρεφάρουμε", χωρίς καμία δική τους ευθύνη. Έτσι λοιπόν, όταν είσαι αναγκασμένος να μετακινείσαι με όποιες συνθήκες με ηλεκτρικό ποδήλατο μέσα σε κεντρικές οδικές αρτηρίες του αστικού ιστού, να μην έχεις ούτε να φας και να σε ταϊζουν τρίτοι, και παρ' όλα αυτά να έχεις αφοσιωθεί μαζί με την ομάδα σου να παλεύεις νυχθημερόν με όλες σου τις δυνάμεις για να συνεχίσεις τις εργασίες στο δωμάτιο, έχοντας στο επίκεντρο την αποκατάσταση του συστήματος θέρμανσης, όχι τόσο για εμάς που περνάμε χρόνο στο δωμάτιο, αλλά κυρίως για εκείνους που έχουν την ανάγκη μας και φιλοξενούνται σε αυτό.

Έτσι λοιπόν, λίγο-πολύ ήρθε σε δεύτερη μοίρα το ατύχημα που συνέβη χωρίς καμία ευθύνη του μέλους μας... Κανείς δε θα ενδιαφερθεί ιδιαίτερα, και θα συνεχίσουν τα ίδια αίσχη για μια ακόμη φορά. Γενικά έχει παρατηρηθεί, ότι κάθε φορά που τα πράγματα πάνε να μπουν σε μια τάξη, κάθε φορά που σημειώνονται κάποιες επιτυχίες, κάθε φορά που το Singularity πάει να επιτευχθεί σε ποσοστό πάνω από 80%, τότε ως δια μαγείας το σύμπαν θα λύσει λυτούς και δεμένους, για να μας ανακόψει, ως μια ανώτερη δύναμη να μη θέλει να φτάσουμε στην "ολοκλήρωση", ούτε καν να διεκδικήσουμε κάτι πολύ καλύτερο. Σαν να σου λέει... ως εκεί είσαι....

Τώρα λοιπόν, μετά τις ομαδικές επιθέσεις, τις μηνύσεις, τα κρατητήρια, τη μπατσαρία, ακόμα και μηχανές πέφτουν πάνω σε σταματημένα ποδήλατα.

Η ομάδα constructor θα συνεχίζει το τεράστιο έργο της, και η θέρμανση θα αποκατασταθεί στο δωματιάκι μέχρι τα Χριστούγεννα. Τα έργα δεν πρόκειται να σταματήσουν, και αυτό είναι και η επιθυμία του ίδιου του επικεφαλής μας, που μπορεί να μην είναι σε θέση να βοηθήσει, αλλά όμως η ομάδα ξέρει πολύ καλά τι πρέπει να κάνει και θα το κάνει με κάθε κόστος και σε οποιεσδήποτε συνθήκες....

Τέλος, θα ήθελα να ενημερώσω με την ευκαιρία αυτού του post, ότι με θάρρος και χωρίς φόβο, ανοίξαμε όλα τα μέτωπα, με σκοπό να τελειώνουμε επιτέλους μέχρι την άνοιξη και να απολαύσουμε και λίγο το χώρο μας τελειωμένο και με ηρεμία και θαλπωρή, τις δύσκολες μέρες που έρχονται.... Εμείς θα το παλέψουμε, και σε έχουμε ανάγκη στο πεδίο των εργασιών.... 

Ραντεβού εκεί που πρέπει!

Τετάρτη, Οκτωβρίου 06, 2021

::: 13/10/21, 09.00: Μαζικό κάλεσμα αλληλεγγύης στα δικαστήρια για τους συναγωνιστές Γ. Καλαϊτζίδη και Ν. Ματαράγκα :::

Στις 13 Οκτωβρίου δικάζονται στην Αθήνα οι σύντροφοι Ν. Ματαράγκας και Γ. Καλαϊτζίδης που κατηγορούνται για φυσική κι ηθική αυτουργία αντίστοιχα στην εκτέλεση του ναρκέμπορα "Χαμπίμπι" στα Εξάρχεια το 2016. Ο "Χαμπίμπι" που είχε γίνει φόβος και τρόμος στην περιοχή των Εξαρχείων με έναν μεγάλο αριθμό βίαιων, αντικοινωνικών και σεξιστικών συμπεριφορών στο ενεργητικό του, είχε εκτελεστεί στις 7 Ιούνη και την ευθύνη της εκτέλεσής του είχε αναλάβει η οργάνωση "Ένοπλες ομάδες πολιτοφυλακής".

Εκείνη την περίοδο δρούσε στα Εξάρχεια κύκλωμα εμπορίας ουσιών που με τη συνεργασία της αστυνομίας είχε κάνει την περιοχή τσιφλίκι του. Έπειτα από άλλη μια σεξιστική επίθεση που αποτράπηκε με την παρέμβαση 4 αναρχικών, ο "Χαμπίμπι" είχε επιτεθεί με μαχαίρι στους συντρόφους (ανάμεσά τους κι ο Γ. Καλαϊτζίδης) στέλνοντας στην εντατική έναν από αυτούς. Ακολούθησε μια μεγάλη κινητοποίηση συλλογικοτήτων και κατοίκων των Εξαρχείων που μετά από πολύμηνους αγώνες κατάφεραν να εκδιώξουν από την περιοχή τους ναρκέμπορες οι οποίοι συνελήφθησαν.

Τέσσερα χρόνια μετά, τον Μάρτιο του 2020 η η 2η τακτική ανακρίτρια καλεί τους Γ. Καλαϊτζίδη και Ν. Ματαράγκα να καταθέσουν ως ύποπτοι για την εκτέλεση του "Χαμπίμπι". Τα "στοιχεία" εναντίον τους ήταν εξαρχής σαθρά. Για τον Ν. Ματαράγκα υπάρχουν δυο καταθέσεις μελών της συμμορίας των ναρκεμπόρων οι οποίες βρίθουν αντιφάσεων κάνοντας εμφανές πως είναι ψευδείς. Για τον Γ. Καλαϊτζίδη το μοναδικό στοιχείο είναι η δημόσια δήλωσή του με την οποία γνωστοποιούσε την επίθεση που δέχτηκε από τον "Χαμπίμπι" καλώντας ταυτόχρονα σε μαζικό αγώνα για την εκδίωξη της μαφίας από την περιοχή. Τον Ιούνιο του 2020 η ανακρίτρια αφήνει ελεύθερους τους συντρόφους μετά την απολογία τους, χωρίς περιοριστικούς όρους. Κι ενώ η φυσική εξέλιξη θα ήταν η υπόθεση να τεθεί στο αρχείο, τον Απρίλιο του 2021 γίνεται γνωστό ότι οι δύο σύντροφοι θα δικαστούν με βάση τα παραπάνω σαθρά στοιχεία.

Στις 13 Οκτωβρίου λοιπόν δικάζονται 2 αγωνιστές που το μοναδικό τους έγκλημα είναι η συμμετοχή στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και ειδικότερα στον αγώνα ενάντια στις μαφίες. Δικάζονται με βάση κατευθυνόμενες από την αστυνομία μαρτυρίες δύο μελών της ίδιας μαφίας ενάντια στην οποία αγωνίστηκαν. Το κράτος όχι μόνο στήνει άλλη μια σκευωρία στις πλάτες συντρόφων θέτοντάς τους ουσιαστικά υπό ομηρία αλλά τους απειλεί και με την ποινή των ισοβίων.

Πρόκειται περί μιας πρωτοφανούς υπόθεσης που αφορά όλο το αναρχικό/αντιεξουσιαστικό κίνημα, το ευρύτερο αντικαπιταλιστικό κίνημα αλλά και την κοινωνική βάση στο σύνολό της. Όχι μόνο επειδή δύο ενεργοί αγωνιστές κινδυνεύουν με πολιτική και φυσική εξόντωση. Όχι μόνο επειδή η μαφία και το κράτος προσπαθούν να κερδίσουν το χαμένο έδαφος. Αλλά επειδή αν επιτρέψουμε στην κρατική και παρακρατική μαφία να πετύχει αυτή τη φορά τον στόχο της κανένας και καμία δε θα είναι ασφαλής. Θα γεμίζουμε τις φυλακές για εγκλήματα που δεν έχουμε διαπράξει όπως συνέβη με τον Τ. Θεοφίλου που φυλακίστηκε για 5 χρόνια και τελικά αθωώθηκε, όπως συνέβη με τον Σεϊσίδη και τόσους άλλους. Θα σκεφτόμαστε δυο και τρεις φορές να συμμετέχουμε σε αγώνες υπό τον φόβο ότι η απλή συμμετοχή μας σε αυτούς μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα παρόμοιες σκευωρίες. Θα ποινικοποιηθεί τελικά η ίδια η έννοια του αγώνα.

Και σε αυτή τη μάχη δε θα αφήσουμε μόνους τους συντρόφους μας. Θα είμαστε παρούσες και παρόντες ενάντια στη σκευωρία και στους κρατικούς σχεδιασμούς. 

Το δωματιάκι στέκεται αλληλέγγυο και συμμετέχει στην κινητοποίηση αλληλεγγύης στα δικαστήρια.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΜΑΦΙΕΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΣΚΕΥΩΡΙΕΣ

ΑΜΕΣΗ ΠΑΥΣΗ ΤΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ Γ. ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΗ ΚΑΙ Ν. ΜΑΤΑΡΑΓΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΕΜΠΟΡΟΥ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΤΟ 2016