Απόψε θα ήταν μια ακόμη συνηθισμένη μέρα, αν δεν ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς. Απόψε βασικά, είναι μια συνηθισμένη μέρα για εμάς. Ή μάλλον θα ήταν, αν δεν ήταν Παρασκευή. Γιατί οι Παρασκευές είναι οι μέρες μας στο δωματιάκι.... Τουλάχιστον είθισται να είναι, κάποτε....
Για να το πάρουμε λίγο "ευχάριστα" αν και δια της ατόπον απαγωγής -(reductio ad absurdum) για όσους λατρεύουν τα μαθηματικά όσο εμείς- σήμερα δύει η χειρότερη χρονιά της ιστορίας μας, οπότε το λογικό (ή μάλλον "αισιόδοξο") σενάριο θα είναι να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο έτος....
Οι εικασίες όμως και μόνο για μια νότα αισιοδοξίας, σταματούν στην παραπάνω σειρά, και από εκεί και πέρα προσγειωνόμαστε στην ωμή πραγματικότητα.
Θυμάμαι κάθε χρόνο τέτοιες ώρες εκτός από το να μας κυριεύει ένα συναίσθημα ότι πλησιάζει το τέλος και μια αισιοδοξία για μια νέα αρχή, το τρέξιμο και τη νοσταλγία να κλείσουν κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες, να εκμεταλλευτούμε την αργία για να γίνει μια ακόμη εργασία, και την ανάγκη για ένα δώρο στον εαυτό μας και λίγες ώρες ζεστασιάς και θαλπωρής. Πράγματα βέβαια που ξέφτυσαν και ξεθώριασαν με το χρόνο...
Ώσπου φτάσαμε στο σήμερα, όπου μετά από μια τόσο μαύρη χρονιά, και στη σκέψη μόνο να ανέβεις στα 10μ. στην (ανεμό)σκαλα για να πραγματοποιήσεις κάποιες τελευταίες εργασίες, έτρεμες ότι κάτι κακό θα συμβεί, και γι' αυτό προτιμήσαμε ως ομάδα να το αναβάλλουμε για.... του χρόνου.
Φαντάζομαι οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- ίσως να μην πίστευαν καν το Μάρτιο, τον Απρίλιο, το Μάη -ή και το καλοκαίρι ακόμα, ότι θα ήμασταν ακόμη εδώ. Οι καταδρομικές έκαναν καλά τη δουλειά τους, δίνοντας μας δύναμη και αυτοπεποίθηση και ανεβάζοντας την αδρεναλίνη στα ύψη για να μη σκεφτόμαστε τη μαύρη πραγματικότητα πίσω από τις ερμητικά κλειστές πόρτες του πολιορκούμενου δωματίου.....
Ένα δωμάτιο, που για πρώτη φορά ένιωσε τόση μοναξιά, και θα είχε πέσει αν δεν ήταν τόσο άριστα στημένο, έτσι ώστε να μπορεί να "αντέξει" για πολλές μέρες μόνο του με τις έξυπνες λειτουργίες του, τα σύγχρονα συστήματα διατάξεων backup τροφοδοσίας, αυτοματισμών, μηχανισμών αυτοελέγχου, ασφάλειας και real time ενημέρωσης με διαδραστικότητα, καθώς και τις δυνατότητες τηλεχειρισμού και απομακρυσμένου ελέγχου και διαχείρισης για το σύνολο σχεδόν των λειτουργειών και του εξοπλισμού....
Ήταν μια χρονιά που χάσαμε το πιο σταθερό σημείο αναφοράς μας. Τον πιο γλυκό άνθρωπο, φίλο, συνοδοιπόρο και συναγωνιστή. Τον άνθρωπο και το σημείο, όπου είχαμε αποφασίσει -χωρίς να χρειαστεί καν να το πούμε- να είναι ο τελευταίος μας σταθμός, τη μέρα που όλα θα έχουν πια τελειώσει. σ.σ. Μια μέρα που έχει πλησιάσει πιο πολύ από ποτέ πλέον... Έτσι, ακόμα και στο αντίο, έμεινε ένα τεράστιο κενό για εμάς. Και εδώ υπάρχει και μια σοφή κουβέντα που ακούστηκε σήμερα στην τελευταία συνέλευση: Θα αντάλλαζες κάθε χρόνο τέτοια μαυρίλα, τόσο χάλια χρονιά, τόση μοναξιά, τόσο πόνο, τόση θλίψη, τόσες πούστικες επιθέσεις, τόσες αντιξοότητες, με το να είναι κοντά μας ο Timeosmi? Και η απάντηση ήταν εύκολη για όλους μας. Ναι. Θα την ανταλλάζαμε. Κάθε χρόνο ένα 2021, με τον Timeosmi όμως κοντά μας. Και τι δε θα δίναμε γι' αυτό! Τόσο πολύ θα μας λείψεις αγαπημένε μας, που η μαυρίλα μπροστά στην απώλεια σου μοιάζει με σταγόνα στον ωκεανό... Τώρα λοιπόν, είμαστε υποχρεωμένοι να πορευτούμε τόσο φτωχότεροι στο μέλλον μέσα σε αυτή.....
Θα ήθελα να γράψω και για άλλα μαύρα, για την διαγραφόμενη απώλεια του XDL, δηλαδή το χρονικό ενός προαναγγελθέντος τέλους, αλλά δε θέλω να βαρύνω το ήδη επιβαρυμένο κλίμα. Σε αυτό που θέλω να σταθώ -πέρα από τις όποιες τύψεις- είναι ότι βρεθήκαμε όλοι στη δυσάρεστη θέση να νιώσουμε 'in a hard way' μέσα μας, τη διάψευση του "παιδικού" μας ονείρου, της πεποίθησης ότι (δήθεν ως παντοδύναμοι... "superman") μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Ποιον κόσμο δηλαδή, εδώ δε μπορούμε να πείσουμε ούτε δικούς μας ανθρώπους να μας βοηθήσουν να τους σώσουμε, και δεν μπορούμε(?) ή επιλέξαμε να μην κάνουμε κάτι περεταίρω για να τους σώσουμε πάραυτα.... Ήταν μια τρομερή προσγείωση στην αδυσώπητη πραγματικότητα....
Θα ήθελα να γράψω και για πουτάνογλου-πουτανιά, αλλά χαλάω το μελάνι μου, δεδομένου ότι εκκρεμούν και τα δικαστήρια. Και άλλα δικαστήρια... Το 2022 θα είναι και η χρονιά των δικαστηρίων και των διώξεων για εμάς. Άδικες πολύ, αλλά έτσι είναι το σύστημα, και τελικά αναγκαστήκαμε να βιώσουμε και να νιώσουμε και στο δικό μας πετσί, την ιδιαίτερη αυτή τιμή, αυτό που λένε όλοι οι ομοιοπαθείς διωκόμενοι συναγωνιστές, ότι οι διώξεις και τα δικόγραφα, αποτελούν γι' αυτούς.... παράσημα....
Κάπου εδώ θα κλείσω αυτή τη σύντομη ανασκόπηση, για να αναλάβω χρέη ασφαλείας στο χώρο...
Σας αγαπάμε όλους, και το μόνο που έχει απομείνει από αυτή τη μαυρίλα, είναι η ελπίδα. Μα θα μου πείτε -και σωστά-, η ελπίδα ήταν και στον τίτλο της περυσινής ανάρτησης, όπως ίσως και σε όλες τις αντίστοιχες παραμονιάτικες απολογιστικές αναρτήσεις.... Ναι, ήταν. Αλλά πρώτη φορά θα προσπαθήσουμε να την κρατήσουμε ζωντανή μέσα μας, ενώ έχει ξεθωριάσει τόσο πολύ στο χρόνο. Στον πούστικο χρόνο -όπως το 2021- που της προσέθεσε λίγη ακόμη μαυρίλα και την ξεθώριασε πολύ περισσότερο από την όποια φυσική χρονική φθορά της....
Για κάποιους ίσως φαντάζει ουτοπία.
Για εμάς όμως, είναι Παρασκευή.
Και τις μαγικές Παρασκευές, στο δωματιάκι, έχει αποδειχθεί ότι όλα είναι δυνατά, όσο κι αν το σκοτάδι έχει κυριεύσει το μυαλό, το σώμα, το πνεύμα, την ψυχή και τη λογική. Το κάρμα δε μπορεί να το παρακάμψει ή να το περιορίσει κανείς... Και ως γνωστόν, το σύμπαν κάτι μας χρωστάει και κάτι θα μας επιστρέψει.
Καρμικό ραντεβού λοιπόν, στα ερμητικά στενά και τις παγωμένες γειτονιές της Αθήνας...
#Αντέξαμε, αυτό να θυμάστε. Κι αυτό μετράει. Μέχρι τον επόμενο όλεθρο. Αντέξαμε.
#Από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη.
Καλή χρονιά αδέλφια.
#Γρηγορείτε