Δευτέρα, Μαρτίου 18, 2013

Φτωχότερο το δωματιάκι...


Έτσι όπως πάμε, δεν θα αργήσει η μέρα που θα μείνουμε μόνοι μας, με ένα πιστόλι στο χέρι, και όποιος πρόλαβε τον κύριο είδε.

Κρίμα.

Ατελείωτο πένθος...

Ξαφνικά έγιναν όλα μαύρα γύρω μας, και τα 3 άτομα έγιναν μόλις 2. Μικραίνουμε επικίνδυνα σε περιόδους που έχουμε ανάγκη στήριξης...

Η ελπίδα πεθαίνει πάντοτε τελευταία, και ελπίζουμε στην επόμενη συνάντηση, στην επόμενη δύσκολη στιγμή να έρθουν πολύ περισσότεροι γνήσιοι άνθρωποι.

Οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος μας...

Ότι κι αν γίνει, ακόμη κι αν χρειαστεί να κυκλοφορούμε με ένα πιστόλι 24 ώρες, και όποιον πάρει ο χάρος, εμείς δεν θα τα παρατήσουμε...

Όμως μικραίνουμε αδέλφια. Μέρα με τη μέρα μικραίνουμε...

Μικραίνουμε πολύ.

Δεν θα υπάρξει τελευταίος που θα φύγει από το πλοίο. Θα πεθάνουμε μέσα σε αυτό, είτε νικητές, είτε ηττημένοι.

Καλή εβδομάδα!

Παρασκευή, Μαρτίου 01, 2013

Ότι αξίζει, πονάει κι είναι δύσκολο....



Για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου, κρύψου από μένα

δεν ξέρω αν φεύγεις, τώρα, για το λίγο μου
ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ
πολύ για σένα, πολύ για σένα...

Ότι αξίζει, πονάει, κι είναι δύσκολο....

Κυριακή, Φεβρουαρίου 24, 2013

Ξημερώνει . . . σύντομα (?) Respect σε όσους τρέχουν νυχθημερών σε όλα τα μέτωπα!


Τρελλαμένοι όλοι στο domatiaki εχθές με το θράσος, την αχαριστία, τα ψέμματα και την υποκρισία εκπροσώπων των γνωστών ρουφιάνων/προσκυνημένων τσιρακίων. 

Τουλάχιστον τώρα θα αναγκαστούν κάποιοι να αναθεωρήσουν και να μας υπολογίζουν περισσότερο, και αυτό από μόνο του είναι μια σημαντική νίκη. Η σημαντικότερη όμως, πριν την τελική νίκη, είναι ότι δεν θα το αφήσουμε ποτέ το θέμα. Κάθε θέμα που είμαστε σε χρόνια ρήξη. Και ο χρόνος φυσικά θα μας δικαιώσει και πάλι....