Μετά από πολύ καιρό, σε μια δύσκολη και πολύ κρίσιμη καμπή συναντηθήκαμε στις αρχές του μήνα στο γνωστό μας στέκι για να συζητήσουμε θέματα ουσιαστικά επιβίωσης και μελλοντικής δραστηριότητας του domatiaki.tk.
Τα θέματα δεν ήταν άλλα, από το απλό δίλημμα: Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, που δεχόμαστε επίθεση από παντού, που οι περισσότεροι από εμάς έχουν πέσει θύματα επίθεσης, εκβιασμού, απειλών, φθοράς της περιουσίας μας, και έχουν δεχτεί ουκ ολίγες φορές την επίσκεψη μπράβων στα σπίτια τους, θα συνεχίσουμε την επίθεση σε όλα τα μέτωπα, ή θα αμυνθούμε προσπαθώντας να κρατήσουμε τα κεκτημένα και τις κατακτήσεις όλων των ατόμων διασφαλίζοντας ότι στο μέλλον δεν θα διεκδικήσουμε το αυτονόητο, δηλαδή την κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη όπως επιτάσσουν οι αρχές μας.
Ήταν προφανές ότι τουλάχιστον ένα άτομο δεν θα ήταν μαζί μας. Είχε λυγίζει. Είχε κουραστεί. Πονούσε. Και όλοι περίμεναν ένα αποτέλεσμα 4-1 αλλά κανείς δεν τολμούσε να ζητήσει να ψηφίσουμε, γνωρίζοντας αυτό, και έχοντας στο μυαλό του την ομοφωνία όλων των αποφάσεων μέχρι σήμερα σε ανάλογες συναντήσεις.
Τότε κάποιος το τόλμησε. Κακώς για εμένα. Να ψηφίζουμε! Δεν έπρεπε... Ήταν νωρίς. Τα παιδιά δεν ήταν έτοιμα για νέες μάχες. Τουλάχιστον όχι τώρα.
Και το αποτέλεσμα? 3-1 και τον DxL να μην έχει βγάλει λαλιά μέχρι τότε... Νωχελικά ψέλλισε 2 λόγια και έφυγε. "Δεν μπορώ άλλο να συνεχίσω. Χάσαμε τις σταθερές μας. Αλλοιωθήκαμε οι περισσότεροι. Πονέσαμε. Κάποιοι άρχισαν να λυγίζουν. Η μόνη μου σταθερά όλα αυτά τα χρόνια, η SUSHI ετοιμάζεται να μας αφήσει για πάντα. Δεν μπορώ να συνεχίσω".
Ήταν έκπληξη μεγατόνων για όλους. Κανείς δεν περίμενε ότι ο DxL θα έλεγε όχι σε μια νέα πρόκληση. Ποτέ.
O JVR σύστησε ψυχραιμία, και είπε ότι δεν είναι ώρα για αποφάσεις, και ότι τα παιδιά θέλουν χρόνο...
Η αρχή του τέλους ίσως είχε ήδη έρθει. Για όλους μας.
Ο χρόνος θα δείξει . . .