Παρασκευή, Μαΐου 27, 2022

(105.091/3.254) DOMATIAKI, ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΣΟΥ....

Στην πιο κομβική στιγμή του έχει μπει το Domatiaki, αφού σε λίγο καιρό συμπληρώνονται τρία χρόνια τέλματος, τρία από τα χειρότερα χρόνια όλων των εποχών μας. Θυμίζουμε ότι το 2019 ήταν χρονιά που -όπως και τώρα- το δωμάτιο είχε ξεκινήσει μετά από καιρό την ανοδική πορεία και την ανάκαμψη του, είχε μπει σε προγραμματισμένη και συστηματική δουλειά ή οποία είχε ξεκινήσει να φέρνει εκτός από ανεβασμένη ψυχολογία, και απολύτως μετρήσιμα και ορατά αποτελέσματα.....

Λίγο αργότερα όμως, όπως όλοι θυμόμαστε, τα πράγματα πήγαν.... κατά διαβόλου, λόγω των καταστάσεων κυρίως, αλλά και των εγκληματικών επιλογών.

Το 2020 είχαμε υποσχεθεί ότι μέχρι πέρυσι τέτοιο καιρό, θα ανοίξουμε όλα τα μέτωπα, και θα ξεκινήσουμε τον μεγάλο... ορυμαγδό με τις τελικές εργασίες αναβάθμισης και ανακαίνισης του αγαπημένου μας δωματίου. Όμως οι εξελίξεις που ακολούθησαν, τα δικαστικά έξοδα και οι αυτόφωρες συλλήψεις, έβαλαν για μια ακόμη χρονιά ταφόπλακα σε αυτές τις προσπάθειες....

Το χειμώνα του 2021, μετά από την πιο μαύρη χρονιά στην ιστορία, και βγαίνοντας από 3ετές τέλμα, σε μια συνέλευση πήραμε όρκο μαζί με τους constructors, ότι την Άνοιξη, μόλις ανοίξει ο καιρός, λίγο μετά τον Απρίλη, θα μπουν τα κομπρεσέρ και τα μηχανήματα μας σε φουλ ρυθμούς....

Το χρονικό σημείο αυτό έχει ήδη φτάσει, η ψυχολογία είναι ακμαία και πολύ υψηλή, και είμαστε μόλις μια συνέλευση μακριά από ένα ιστορικό πράσινο φως, που θα ανοίξει διάπλατα το δρόμο για το μέλλον του δωματίου μας, και θα εκπληρώσει τους όρκους που παίρναμε και το 2020, και πέρυσι οι λίγοι ρομαντικοί τότε και κρυμμένοι στα χαρακώματα του αγώνα.

Είναι πολύ σημαντικό, ότι δεν μπορούν -όχι να κυριαρχήσουν, αλλά- να υπάρξουν καν δεύτερες σκέψεις για οπισθοδρόμηση, ή για ακύρωση εκ νέου αυτού του μέγάλου βήματος ολοκλήρωσης του δωματίου μας σε όλα τα επίπεδα. Δε μπορούμε, ούτε επιτρέπεται νομίζουμε, να επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος, να συνεχίζουμε την εσωστρέφεια και τα μνημόσυνα για τα χρόνια που χάθηκαν και τις λάθος επιλογές, αλλά πρέπει και επιβάλλεται να κοιτάξουμε μπροστά και να ανοίξουμε όλα τα μέτωπα. Ειδικά τώρα, που -όπως είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ-, το παιχνίδι παίζεται, το δωματιάκι έχει ανακάμψει, η ψυχολογία από τις επιτυχίες και τις πρόσφατες νίκες μας έχει ανέβει κατακόρυφα, και όπως φαίνεται, ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ -ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ- Η ΩΡΑ ΣΟΥ ΔΩΜΑΤΙΑΚΙ......

Απόψε και το Σάββατο, δεν περισσεύει κανείς. Δεν μπορώ καν να φανταστώ, ότι δεν θα υπάρξει κόσμος και απαρτία, οδηγώντας το δωμάτιο σε μια ακόμη χαμένη χρονιά και απαξίωση. Δε μπορώ καν να φανταστώ, ότι υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα, όσους συναισθηματισμούς και να έχουμε, να μην υπερψηφιστεί (με συντριπτική πλειοψηφία -ακόμα και ΟΜΟΦΩΝΑ θα τολμήσω να πω) η οριστική ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ στο παρελθόν, και η εκκίνηση της διεκδίκησης για το δίκαιο και για το μέλλον μας. 

3 Χρόνια ήτανε πολλά, πουτ@νες ερχόμαστε ξανά...

Και αυτή τη φορά.... Κανένας δε μπορεί να μας σταματήσει ή να ανακόψει το χείμαρρο που έρχεται κατά πάνω σας πουτ@νες....

Γρηγορείτε αδέλφια!

Δυνατές Παρασκευές σημαίνει ΜΑΓΙΚΕΣ καθημερινές.

Κομπρεσέρ να δω αυτό το Σάββατο και θα τρελαθώ.....

Σας περιμένουμε αδέλφια!!!!!

Κυριακή, Μαΐου 22, 2022

ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ CONSTRUCTORS του Domatiaki........ !

Δεν έχει προηγούμενο αυτό που συνέβη τις τελευταίες μέρες στο δωμάτιο, το οποίο τους έχει αφήσει όλους άφωνους και είναι όλοι πολύ περήφανοι για το τεχνικό τμήμα, τους λεγόμενους... "Constructors"....

Θυμίζουμε το μεγάλο ατύχημα που είχε ο επικεφαλής της ομάδας με το ηλεκτρικό του όχημα, το οποίο έκτοτε τέθηκε σε ακινησία και έγιναν συνεχιζόμενες προσπάθειες εκτίμησης και αποτίμησης των ζημιών, καθώς και προσπάθειες με την εταιρεία για ενημέρωση του κόστους των ανταλλακτικών.

Επίσης, έγιναν κάποιες πρώτες άμεσες επισκευές, στα πιο απλά σημεία, τα οποία όμως δεν κατέστησαν δυνατό να γίνει ξανά λειτουργικό το όχημα.

Έτσι, ο καιρός περνούσε, και η μετακινήσεις γίνονταν αρχικά με το Ι.Χ. αυξάνοντας κατά πολύ τα έξοδα μετακίνησης της ομάδας, και όταν αυτό χτύπησε κόκκινο -ο ίδιος περνούσε και ένα διάστημα με σοβαρό πρόβλημα υγείας- τέθηκε η ιδέα να επισκευαστεί άλλο αντίστοιχο παροπλισμένο μας όχημα, το οποίο σάπιζε στο Parking και το εργαστήριο του δωματίου.

Η επισκευή έγινε, και έτσι προσωρινά ξεκίνησαν οι μετακινήσεις με αυτό, όμως αυτό φάνταζε -και ήταν- μια προσωρινή λύση, αφού καμία σχέση δεν είχε το όχημα 10ετίας που επισκευάστηκε, με το υπερσύγχρονο υβριδικό όχημα τελευταίας τεχνολογίας που ήταν κατεστραμμένο σχεδόν ολοκληρωτικά.

Η προσπάθεια συνεχίστηκε αδιάκοπα από τα παιδιά των constructors, αφού αποτελούσε και θέμα τιμής για τους ίδιους, η αποκατάσταση του οχήματος του επικεφαλής τους. Με τον καιρό αλλάχθηκαν η κατεστραμμένη ορθοπεδική σέλα, τα κλειστά ρουλεμάν των τροχών, τα σπασμένα πεντάλ, αλλάχθηκε ένας δίσκος από το δισκόφρενο, μια τσιμούχα άξονα, ενώ δρομολογήθηκε η αντικατάσταση μεσαίας τριβής και κασετίνας/σασμάν τροχού.

Το πρόβλημα στο μοτέρ, όμως, φάνταζε ανυπέρβλητο, αφού το κατεστραμμένο hall sensor, δεν άφηνε καμία πιθανότητα επαναλειτουργίας του μοτέρ, εκτός εάν βρισκόταν ακριβώς το ίδιο ανταλλακτικό -που δεν υπάρχει πουθενά- ή εκτός εάν αντικαθίσταντο και τα 3 hall sensor με ίδιου τύπου, πράγμα που απαιτούσε παραγγελία με μεγάλο ποσό και μεγάλο διάστημα αναμονής, από την Αμερική.


Η παραγγελία έγινε, αλλά όσο ο καιρός περνούσε, τα παιδιά των constructors "κάθονταν σε αναμμένα κάρβουνα", μέχρι που έπεσε ένα βράδυ η ιδέα, να προσπαθήσουμε με το μικροσκόπιο, να κολλήσουμε καινούρια λεπτά πόδια, στις αναμονές του chip, οι οποίες στην ουσία δεν υπήρχαν, αφού είχαν κοπεί σύριζα από το πλαστικό.

Την άλλη μέρα, το "χειρουργείο" είχε στηθεί, τα παιδιά με το μικροσκόπιο είχαν στήσει το κατεστραμμένο hall sensor σε ένα μανταλάκι στο κάτω μέρος του μικροσκοπίου, ενώ στο επάνω μανταλάκι είχαν τοποθετήσει το πιο λεπτό και πιο εύκαμπτο καλώδιο που διαθέτει η αποθήκη ηλεκτρονικών μας, έχοντας ήδη βάλει λίγη κόλληση στο άκρο του.

Αποφασίστηκε να κολλήσουμε πρώτα το μεσαίο ακροδέκτη, για να μπορούμε στη συνέχεια να συνεχίσουμε να δουλεύουμε εξίσου άνετα, με τα 2 ακριανά.

Οι προσπάθειες πήραν... μέρες, καθώς συνήθως όταν κολλούσε το μεσαίο πόδι, στη συνέχεια ξεκολλούσε, ή όταν κολλούσαν δυο πόδια, στη συνέχεια ξεκολλούσε κάποιο, ή, μια φορά, μετά από  ώρες σερί προσπάθεια, όταν κολλήθηκαν επιτέλους και τα τρία, κάποιο ξεκόλλησε κατά την προσπάθεια επανατοποθέτησης του Hall Sensor στο μοτέρ.

Τότε, τα παιδιά αποφάσισαν να σταματήσουν την προσπάθεια. Όμως η επιμονή ενός από τα μέλη των τεχνικών, για μια ακόμη τελευταία προσπάθεια, απέδωσε καρπούς, αφού τελικά πράγματι κολλήθηκαν ξανά και οι 3 σπασμένοι ακροδέκτες, και το Hall Sensor τοποθετήθηκε με επιτυχία.


Η αγωνία χτύπησε κόκκινο, όχι τόσο γιατί διακυβευόταν κάτι πολύ σοβαρό, αλλά γιατί είχε ξοδευτεί ατελείωτος χρόνος, θέληση, πίστη και προσπάθεια, ενώ και η κούραση μετά από τόσες ώρες στο μικροσκόπιο με τα καλάι και τα κολλητήρια, ήταν τεράστια.

Συνδέθηκε το μοτέρ με τον controller, και τοποθετήθηκε προσωρινά ο τροχός... Τροφοδοτήθηκε από την μπαταρία, και μια πρώτη ένδειξη ήταν πολύ ενθαρρυντική, αφού στο display δεν εμφανιζόταν πια το error code. Τραβάμε την πρώτη γκαζιά, και το μοτέρ λειτουργεί κανονικά. Η χαρά απερίγραπτη. Ήταν ξεκάθαρα, τεχνικά ή μεγαλύτερη μας επιτυχία.


Η συνέχεια, γνωστή. Η μαμά εταιρεία αποστέλλει ολόκληρο το μοτέρ δωρεάν για αντικατάσταση, κρίνοντας ότι η βλάβη είναι μη επισκευάσιμη. Και εμείς? Κολλάμε τα 3 ποδαράκια μεταξύ τους με θερμόκολλα και σιλικόνη για να αντέξουν στους κραδασμούς, και κλείνουμε το μοτέρ για δοκιμαστική χρήση....

1 Εβδομάδα μετά, και έχοντας διανύσει ήδη πάνω από 150km, το μοτέρ λειτουργεί κανονικά. Και ως γνωστόν, όταν δουλεύει κάτι, δεν το πειράζουμε.....

Ένα μεγάλο μπράβο στα αδέλφια μας....

Μας κάνατε υπερήφανους!

Υ.Γ: Τα παιδιά της constructor δήλωσαν ότι θα συνεχίσουν να παρέχουν το τεχνικό support στο δωμάτιο, όποτε και για όσο χρειαστεί, και να παρέχουν τις πολύτιμες και υψηλού επιπέδου υπηρεσίες τους για ένα..... ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΜΑΤΙΑΚΙ, όπως είναι και το μότο μας.....

Πέμπτη, Μαΐου 12, 2022

(105.005) ΠΟΛΥ κρίσιμη -μετά τις τελευταίες εξελίξεις- η αυριανή συγκέντρωση. ΟΛΟΙ στο δωμάτιο στις 20.00 #b_there#!


Όπως έχετε καταλάβει, δεν απαντάμε πια μεμονωμένα σε ψευδείς/συκοφαντικές είτε κατευθυνόμενες φήμες και πληροφορίες για εμάς. Το ότι μπαίνουν κάποιοι στη σελίδα και δε βλέπουν ενημερώσεις, το χρησιμοποιούν για να επιβεβαιώσουν τα ψέματα που κυκλοφορούν...

Το #Domatiaki πετυχαίνει και αυτό πάντα (θα) πονάει.

Πετυχαίνει στο πεδίο, που αυτή την περίοδο έχει ξεσκουριάσει για τα καλά βοηθώντας συμπατριώτες και φίλους κατά της παράνομης εισβολής/γενοκτονίας του μακελάρη, ενισχύοντας την άμυνα. Η άμυνα και οι καταδρομικές θα συνεχίσουν.-

Πετυχαίνει στις εργασίες των constructors που έχουν ξεμπλοκάρει για τα καλά, και έχουν σημειώσει σημαντική πρόοδο.

Πετυχαίνει νίκες στις δικαστικές διώξεις, πράγμα πολύ σημαντικό, αφού όπως είναι γνωστό, δεν υπάρχει νομική ομάδα είτε νομική εκπροσώπηση.

Πετυχαίνει στις διαπραγματεύσεις και στις κρίσιμες επιλογές, και τις δύσκολες αποφάσεις.

Πετυχαίνει στην οικονομική διαχείριση όλων των projects.

Πετυχαίνει στον προγραμματισμό, τη μεθοδικότητα, την αυτάρκεια και την ασφάλεια των εγκαταστάσεων του.

Και όπως είναι γνωστό, όταν κάτι ή κάποιος πετυχαίνει, πέφτουν όλοι να τον φάνε. Όταν το singularity προχωράει και ανεβαίνει επικίνδυνα, με κάποιο μεταφυσικό τρόπο, είναι σαν να το καταλαβαίνει μια αόρατη δύναμη στο σύμπαν, και ξαφνικά συνωστίζονται όλοι συντονισμένα για το ποιος θα πρωτομπεί τροχοπέδη εναντίον μας.

Αυτό πλέον δε μας εκπλήσσει καθόλου, αφού πραγματοποιείται με μεγάλη συνέπεια και ακρίβεια εδώ και πάρα πολλά χρόνια, οπότε το έχουμε δεχτεί όλοι ως κάτι δεδομένο.

Παλεύουμε καθημερινά για το θαύμα, για λίγο παραπάνω από το εφικτό, για την έκπληξη, για το ανθρωπίνως αδύνατο. Αυτό φυσικά προϋποθέτει πολλές θυσίες, μεγάλη αφοσίωση και τεράστια αυταπάρνηση, για να ξεπεράσεις καθημερινά εαυτόν....

Και όπως είναι λογικό, πέραν της τεράστιας κόπωσης/εξουθένωσης -κυρίως ψυχικής-, στα χαρακώματα και όταν έχεις αδειάσει τελείως, πάντοτε θα υπάρχουν και στιγμές που θα πέσεις, που θα λυγίσεις προσωρινά, που θα πεις μέσα σου: "Είναι ανθρωπίνως αδύνατο αυτό που παλεύω να επιτύχω.....". 

Επιβάλλεται όμως να σηκωθείς και να συνεχίσεις την προσπάθεια, και αυτό με συνέπεια και τεράστιες επιπτώσεις για εμάς, κάνουμε και θα εξακολουθήσουμε -προς απογοήτευση πολλών, που διαβάζουν μάλιστα τις γραμμές αυτές- να κάνουμε.

Ευτυχώς λοιπόν, σχεδόν πάντα ακολουθεί μέσα μας η σκέψη: "Σίγουρα είναι ανθρωπίνως αδύνατο; Αυτό είναι πολύ μεγάλη κουβέντα...". Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, για να φτάσεις στο τελικό συμπέρασμα ότι κάτι είναι.... "ανθρωπίνως αδύνατο", θα πρέπει να το παλέψεις με κάθε μέσο μέχρι τελικής πτώσης. Όχι μόνο εσύ, όλοι μας ανεξαιρέτως!

Κάπως έτσι, βρίσκουμε τη δύναμη και στεκόμαστε ΟΡΘΙΟΙ στα δύσκολα, συνεχίζουμε ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ χωρίς κανένα σύμμαχο πια, και επιτέλους αντιστεκόμαστε και στεκόμαστε απέναντι σε κάθε -τόσο προβλέψιμη πια- πούστικη επίθεση και προσπάθεια εξόντωσης μας.

Αύριο από νωρίς ΟΛΟΙ επιβάλλεται να είμαστε στο γνωστό σημείο, για να καθορίσουμε τα επόμενα βήματα μας, μετά τις τελευταίες εξελίξεις και επιθέσεις που δεχτήκαμε το τελευταίο 15ήμερο.

Ραντεβού εκεί που πρέπει αδέλφια.......

Τετάρτη, Μαρτίου 02, 2022

Το #Domatiaki_paradeisou μεγαλώνει... Καλό ταξίδι Χάρη, Μίμη....



Στη μαυρίλα των εποχών που ζούμε, ήρθε να προστεθεί η απώλεια δύο ακόμη αγαπημένων ανθρώπων, βυθίζοντας ακόμα πιο χαμηλά, στο πιο βαθύ πένθος την οικογένεια του Domatiaki.

Δεν υπάρχουν λόγια πια...

Να μας προσέχετε από εκεί ψηλά αδέλφια.

Καλό ταξίδι.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 18, 2022

Δάκρυσαν και οι πέτρες στο δωματιάκι: 5 ήρωες εμφανίστηκαν από το πουθενά και δίνουν το φιλί της ζωής!


Η αλήθεια θα λάμψει όσα στημένα κατηγορητήρια και αν στήσετε, όσα ψέματα κι αν πείτε. Ακόμη και όταν άτομα έχουν αφεθεί στην τύχη τους, ακόμα και αν απέναντι εκτός από στημένα κατηγορητήρια και στημένες διώξεις, υπάρχουν και πανίσχυρα συμφέροντα, πολυεθνικές, παραδικαστικά και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο...

Μόνο συγκίνηση και υπερηφάνεια για εσάς που ήρθατε αδέλφια. Είναι κάτι το μοναδικό, εκεί που έχεις αφεθεί στη μοίρα σου και δεν περιμένεις τίποτε άλλο, πέραν από τις ποινές των 5 ετών, να έρχονται ξαφνικά μια μαγική Παρασκευή από το πουθενά 5 ήρωες για να σε στηρίξουν. Θα είναι για πάντα οι... από μηχανής θεοί μας...

Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Είναι όμως τόσο μαγικό το συναίσθημα. Τόσο δυνατό...

Κανείς δεν έχει αυταπάτες.

Και να κερδηθεί αυτή η μάχη, και να γλιτώσουν τα αδέλφια μας τη φυλακή, οι ελπίδες δεν είναι με το μέρος μας για να επιβιώσει το δωμάτιο.

Όμως όσο ζω ελπίζω.

Η ελπίδα πεθαίνει πάντοτε τελευταία.

Και κάθε νίκη φέρνει ελπίδα.

Κάθε νίκη φέρνει αυτοπεποίθηση.

Και έχουμε τόσο πολύ ανάγκη. Από μια νίκη. Από μια στήριξη σαν κι αυτή....

Από βοήθεια.

Ευχαριστούμε....

Γρηγορείτε!

Εκπέμπουμε S.O.S, ζητείται αλληλεγγύη έστω στο ....και πέντε!

Η επιβίωση πρέπει να γίνει "καταδρομικός" στόχος στη μνήμη των νεκρών μας....