Παρασκευή, Ιουνίου 25, 2021

(99.897) Αντίο αγαπημένε μας αδελφέ 'Timeosmi'.... [Τέλος εποχής για το Domatiaki]


 

Δεν υπάρχουν λόγια αυτές τις δύσκολες ώρες, για να εκφραστεί ο πόνος και η πίκρα για την απώλεια και το κενό που αφήνει ο άδικος χαμός ενός πολύ δικού μας ανθρώπου. Ενός ανθρώπου απλού, αγαπητού, μαχητή, με μεγάλη μόρφωση και ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, αλλά και ενός πολύ στενού φίλου, συντρόφου, αδελφού και συνοδοιπόρου για πολλά χρόνια, που μπορεί να επικοινωνούσαμε σπάνια τελευταία, αλλά ήταν πάντοτε εκεί διαθέσιμος, υποστηρικτικός και φιλόξενος σε κάθε δύσκολη στιγμή.

Την περασμένη Παρασκευή κόντρα σε θεούς και δαίμονες, και χωρίς κανένας να το περιμένει, καταστρώθηκε ένα πολύ δύσκολο και ύστατο σχέδιο για την διάσωση του #Domatiaki, το οποίο περιελάμβανε 4 σημαντικά στάδια (ζαριές) που θα έπρεπε να στεφθούν με απόλυτη επιτυχία, για να έχει ελπίδες να διασωθεί το δωμάτιο από την πολύ δύσκολη και μαύρη περίοδο στην οποία είχε περιέλθει.

Τις τελευταίες ώρες, η ομάδα σκεφτόταν να ανεβάσει το πανηγυρικό άρθρο για την βαριά παρακαταθήκη που άφησε η καταδρομική στο Α.Δ.Η, και η απόλυτη επιτυχία με την οποία στέφθηκε η πρώτη από τις 4 "ζαριές" επιβίωσης. Και ξαφνικά το μεσημέρι γίνεται γνωστή η απώλεια του αδελφού μας "Timeosmi", που όπως ήταν λογικό επισκίασε τα πάντα.

Ακόμη και αν σε πολλούς ακουστεί "κλισέ", ξημερώνει η πιο δύσκολη Παρασκευή, ίσως η τελευταία μας, αφού ο άθλος της Κρήτης δυστυχώς δεν μπόρεσε να κρατήσει τη χαρά για πάνω από 4 μέρες, και η νέα αυτή τεράστια απώλεια βάζει ουσιαστικά ταφόπλακα στις όποιες ελπίδες είχαμε για ένα πιο αισιόδοξο αύριο. Ποιο αισιόδοξο αύριο δηλαδή, στην ύστατη μάχη επιβίωσης ενός πολύ μεγάλου project που παραπαίει εδώ και πολύ καιρό δηλαδή....

Έτσι λοιπόν κατά πάσα πιθανότητα θα έχετε εμένα από το master control και την αίθουσα multimedia, μαζί με μερικούς ακόμα αλληλέγγυους τεχνικούς να κρατούν σε λειτουργική κατάσταση και να επιβλέπουν τα πανάκριβα μηχανήματα και τον εξοπλισμό, και ελπίζω και κάποιους ακόμα από την ομάδα πεδίου που παρακολουθούν διακριτικά και προστατεύουν τον εξωτερικό χώρο και τη γύρω περιοχή, που θα σας αποχαιρετίσουμε αύριο για τελευταία ίσως φορά.

Με τα χρέη να γιγαντώνονται, τις δικαστικές διώξεις να πληθαίνουν, τις εργασίες να έχουν βαλτώσει και τη μοναξιά να εντείνεται επικίνδυνα, δυστυχώς δεν φαίνεται ηλιαχτίδα σωτηρίας στην άκρη του μαύρου αυτού τούνελ που διανύουμε βαδίζοντας όλο και πιο βαθιά στο σκοτάδι....

Ας είναι η σκέψη ότι οι μεγάλοι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν γονιμοποιώντας τη σκέψη των ανθρώπων που ακολουθούν, μια μικρή παρηγοριά σε αυτές τις στιγμές της μεγάλης θλίψης.

Αντίο αδελφέ και αγαπημένε μας φίλε. Θα μας λείψεις όσο τίποτα και η απουσία σου θα είναι καθημερινά αισθητή και αναντικατάστατη....

Καλή αντάμωση. Να μας προσέχεις από εκεί ψηλά...

Παρασκευή, Μαρτίου 19, 2021

(99.891) Κουρσεύοντας το όνειρο: Απόδραση σε ένα κόσμο πιο... γαλήνιο.

 


Μετά και τις τελευταίες πολύ άσχημες εξελίξεις, που συνεπακόλουθα θα έχουν πιθανότατα και αντίκτυπο στην σημερινή παρουσία στη συνέλευση του #Domatiaki, όχι μόνο δε θα μπορέσει να αναχαιτιστεί αλλά προφανώς θα ενισχυθεί το κύμα φυγής που ήδη έχει εκφραστεί από τις προηγούμενες μέρες. Σε καμία περίπτωση, κανείς μας, ποτέ, δεν έχει μπει εμπόδιο στην ατομική βούληση του καθενός, στις προσωπικές αποφάσεις, τις ατομικές ελευθερίες, την έκφραση και τις συλλογικές μας αποφάσεις, με ύψιστο όργανο τη συνέλευση μας.

Σήμερα, πιο επίκαιρα από ποτέ, μετά από ένα πολύ μεγάλο αγώνα που δώσαμε όλοι μαζί για μεγάλο διάστημα ενωμένοι, με μεγάλη κόπωση και φθορά, πετύχαμε όλοι μαζί μια τεράστια νίκη. Μια νίκη υπαρκτή, μια νίκη ορατή, την οποία κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει. Από τις πρώτες 7 συγκεντρώσεις που κατεστάλησαν άγρια με χημικά και ξύλο εν τη γενέσει τους, πριν ακόμα προλάβουν να ανοίξουν τα πανό, στις επόμενες μαζικές και επιτυχημένες που τρόμαξαν. Στη συνέχεια το 2ο κύμα καταστολής που προσπάθησε να καταπνίξει το ποτάμι που ήταν όμως πια τόσο μαζικό και δε γύριζε πίσω, με 2 ακόμα άγριες χουντικές καταστολές, και στη συνέχεια, μετά και το σταθμό στης τεράστιας συγκέντρωσης στη Ν. Σμύρνη και σε πολλές γειτονιές, στην πλήρη ελευθερία διαδηλώσεων.

Μέσα από τον αγώνα και την επιμονή μας, καταφέραμε όχι μόνο να σωθεί ο απεργός πείνας, αλλά να ανακτήσουμε και το συνταγματικό και δημοκρατικό μας δικαίωμα στη διαδήλωση, που αν και νόμιμο, δεν ήταν καθόλου δεδομένο στη χούντα την οποία ζούμε. Τώρα πια, ακόμα και την Τετάρτη, ακόμα και το Σάββατο, δεν υπάρχει ίχνος αστυνομίας στο δρόμο. Και αυτό πέτυχε χάρη στους δικηγόρους και νομικούς, χάρη στους καλλιτέχνες, χάρη στους φοιτητές, χάρη στη συνέλευση αλληλεγγύης, και χάρη σε εμάς.

Σε κάθε αγώνα υπάρχουν και απώλειες, σε κάθε αγώνα υπάρχουν και θυσίες που έπρεπε να υποστούμε για να διεκδικήσουμε μια τόσο μεγάλη νίκη. Και οι θυσίες αυτές είναι τόσο προσωπικές για κάποιους, αλλά συχνά έχουν και συλλογικό αντίκτυπο. Την δύσκολη ώρα του αγώνα όμως, δεν μπορούσαμε να εστιάσουμε στο να σώσουμε προσωπικές επιλογές και σχέσεις, φιλίες, ατομικότητες, είτε να βάλει κανείς το εγώ πάνω από το εμείς. Τώρα λοιπόν, πληρώνουμε γι' αυτό. Γιατί όταν η στάχτη από τις τόσες μάχες ακόμα αχνοκαίει, κοιτώντας πίσω, στο στρατόπεδο μας, δεν υπάρχει ένα καίριο για την προσπάθεια και τη συνοχή μας άτομο. Ένα άτομο που είχε κουραστεί πολύ πριν τον αγώνα, που ίσως να μην ήθελε ή και να μην τον ενδιέφερε ο αγώνας αυτός, είτε να είχε άλλες ανάγκες που δεν ήμασταν εκεί για να καλύψουμε τη δύσκολη αυτή ώρα της μάχης που αποφασίσαμε συλλογικά να συμμετάσχουμε.

Η προσωπική κόπωση και φθορά όλων είναι πολύ μεγάλη, τόσο μεγάλη που δε φαίνεται ή δεν έχει συνειδητοποιηθεί το μέγεθος της επιτυχίας. Επιστρέφοντας όμως στο αγαπημένο δωμάτιο, ειδικά αύριο, όπως και όλες αυτές τις ημέρες, η απουσία του ατόμου που αποχώρησε είναι πια τόσο αισθητή, και πάντοτε πονάει. Ειδικά στις περιόδους αυτές, που τα άτομα δεν είναι πολλά, και αυτά που έχουνε μείνει χαρακτηρίζονται για τη μαχητικότητα, την προσφορά και την ανιδιοτέλεια τους. 

Πολλοί λοιπόν αποφάσισαν να σπάσουν το lockdown, να σπάσουν την όποια καραντίνα μας, και να φύγουν μακριά για ένα διάστημα για να αποδεχτούν τη νέα απώλεια και να χαλαρώσουν από τη νέα υπερπροσπάθεια. Με όποιο κίνδυνο κι αν αυτό έχει, ατομικό ή συλλογικό, κάθε απόφαση είναι φυσικά σεβαστή, και από τη στιγμή που αύριο θα έχει και την αναμενόμενη πλειοψηφία, θα στηριχτεί σαν κοινή.

Καλή δύναμη σε όσους φύγουν, καλό κουράγιο και σε όσους μείνουν, και να θυμάστε: Να μη ξεχάσουμε ποτέ τους κοινούς μας αγώνες. Γιατί μπορεί κάθε αποχώρηση να περνάει σαν ταινία χιλιάδες στιγμές, ευχάριστες ή δυσάρεστες, χαρές, λύπες, πόνο, αγώνα, δάκρυα, αγωνίες.... Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι όλα αυτά υπήρξαν και μας στιγμάτισαν. Ήταν ένα κομμάτι μας, λίγο από εμάς. Μνήμη λοιπόν, και ψηλά το κεφάλι αδέλφια. Να προτάξουμε τα κεκτημένα, τους αγώνες που έρχονται, τις νίκες μας, και να προσπαθούμε να έχουμε στο μυαλό μας το θετικό πρόσημο παρά τις απώλειες. Μνήμη λοιπόν και να μη λησμονήσουμε ποτέ τα ηρωικά πρόσωπα, και τις θυσίες μας για τον αγώνα. Τις απώλειες.

Και να θυμάστε πάντα όσοι φύγατε, και όσοι μείναμε, κάθε λεπτό και κάθε στιγμή της κοινής μας ύπαρξης: "Όμως ήταν ωραία, ε;"

Καλή αντάμωση σε όλους και να προσέχετε. Εύχομαι την άλλη Παρασκευή, ή κάποια Παρασκευή, να βρεθούμε ξανά όλοι μαζί εκεί που χτίσαμε και οραματιστήκαμε τρόπους και μεθόδους για την εκπλήρωση των ονείρων μας.

Αντίο συντρόφισσα FT...

Σάββατο, Φεβρουαρίου 27, 2021

ΑΥΡΙΟ ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ 12 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ! ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ "ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ"!


Αφού καθησυχάσουμε τους συντρόφους και συναγωνιστές ότι όλα τα μέλη μας είναι εντάξει παρά τη νέα σημερινή αυξανόμενη & αλόγιστη βία και καταστολή της χούντας, δίνουμε νέο αγωνιστικό ραντεβού για αύριο Σάββατο 27/02 στις 12.00GR στο Σύνταγμα ενάντια στη χούντα Μητσοτάκη - Χρυσοχοϊδη.

Θα είναι και η τελευταία ευκαιρία να αποτραπεί η κρατική δολοφονία, μετά το φωτογραφικό δυσμενή νόμο εκδιωγμού από τις αγροτικές φυλακές Κασσαβέτειας, και την εκδικητική μη τήρηση του με τη μη επιστροφή στις φυλακές Κορυδαλλού αλλά στις πειθαρχικές φυλακές Δομοκού. Το κράτος παραβιάζοντας τον ίδιο του τον αυταρχικό νόμο, τον μετέφερε εκδικητικά και αυθαίρετα στις με υπερπληθυσμό φυλακές Δομοκού, σε κελί απομόνωσης.

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας δεν ικετεύει ούτε εκβιάζει το κράτος για ευνοϊκή μεταχείριση, όπως δήθεν αναφέρεται από τα ΜΜΕ, που εσκεμμένα θάβουν την απόπειρα δολοφονίας του απεργού πείνας.

Αντίθετα, με συνέπεια στον αγώνα, επιλέγει για άλλη μια φορά το δρόμο της αντίστασης και διεκδικεί την άμεση μεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 25, 2021

Παίξε παλιάτσο, τα τραγούδια σου τελειώνουν.... Το ποτάμι πίσω δε γυρνά!


Όχι, αυτές οι εικόνες δεν προέρχονται από την Τουρκία του Ερντογάν. 

Όχι, αυτός ο βαριά εξοπλισμένος στρατός αστυνομικών με τις χακί στολές, τα πιστόλια, τα γκλομπς, τα ασφυξιογόνα, τις κρότου-λάμψης, τα δίτροχα και την αύρα νερού που επιτίθενται σε διαδηλωτές, χωρίς ούτε καν μια αφορμή, δεν είναι Τούρκοι αστυνομικοί. 

Όχι, αυτός ο φυλακισμένος που βρίσκεται λίγο πριν το κατώφλι του θανάτου, κάνοντας απεργία πείνας για 48η μέρα και απεργία δίψας για 2η ημέρα, δεν είναι απεργός πείνας στα τουρκικά κελιά του Ερντογάν.

Όχι, εδώ είναι Αθήνα, εδώ είναι Ελλάδα, έχουμε δημοκρατία, καταδικάζουμε τη βία και την τρομοκρατία απ’όπου κι αν προέρχεται.

Η δημοκρατία δεν καταργεί την ελευθερία του λόγου, δεν χτυπά το δικαίωμα της διαδήλωσης, η δημοκρατία δεν εκδικείται, η δημοκρατία δε δολοφονεί, γιατί αν όλα τα παραπάνω ίσχυαν δε θα ήταν -στη θεωρία- δημοκρατία, μας λένε και μας κουνάν συχνά το χέρι.

Όμως –στην πράξη- «η δημοκρατία δε γνωρίζει αδιέξοδα». Κάθε φορά που ακούω αυτή τη φράση τέτοιες εικόνες έρχονται στο μυαλό μου. 

Γιατί αυτή ακριβώς η φράση των αυτοαποκαλούμενων δημοκρατών χρησιμοποιείται πάντα ως άλλοθι για τα χειρότερα εγκλήματα τους.

#koufontinas_hungerstrike #δηθεΝΔημοκρατία #καταστολή #48_μέρες_απεργία_πείνας #3_μέρες_απεργία_δίψας #δολοφονία