Δεν υπάρχουν λόγια αυτές τις δύσκολες ώρες, για να εκφραστεί ο πόνος και η πίκρα για την απώλεια και το κενό που αφήνει ο άδικος χαμός ενός πολύ δικού μας ανθρώπου. Ενός ανθρώπου απλού, αγαπητού, μαχητή, με μεγάλη μόρφωση και ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, αλλά και ενός πολύ στενού φίλου, συντρόφου, αδελφού και συνοδοιπόρου για πολλά χρόνια, που μπορεί να επικοινωνούσαμε σπάνια τελευταία, αλλά ήταν πάντοτε εκεί διαθέσιμος, υποστηρικτικός και φιλόξενος σε κάθε δύσκολη στιγμή.
Την περασμένη Παρασκευή κόντρα σε θεούς και δαίμονες, και χωρίς κανένας να το περιμένει, καταστρώθηκε ένα πολύ δύσκολο και ύστατο σχέδιο για την διάσωση του #Domatiaki, το οποίο περιελάμβανε 4 σημαντικά στάδια (ζαριές) που θα έπρεπε να στεφθούν με απόλυτη επιτυχία, για να έχει ελπίδες να διασωθεί το δωμάτιο από την πολύ δύσκολη και μαύρη περίοδο στην οποία είχε περιέλθει.
Τις τελευταίες ώρες, η ομάδα σκεφτόταν να ανεβάσει το πανηγυρικό άρθρο για την βαριά παρακαταθήκη που άφησε η καταδρομική στο Α.Δ.Η, και η απόλυτη επιτυχία με την οποία στέφθηκε η πρώτη από τις 4 "ζαριές" επιβίωσης. Και ξαφνικά το μεσημέρι γίνεται γνωστή η απώλεια του αδελφού μας "Timeosmi", που όπως ήταν λογικό επισκίασε τα πάντα.
Ακόμη και αν σε πολλούς ακουστεί "κλισέ", ξημερώνει η πιο δύσκολη Παρασκευή, ίσως η τελευταία μας, αφού ο άθλος της Κρήτης δυστυχώς δεν μπόρεσε να κρατήσει τη χαρά για πάνω από 4 μέρες, και η νέα αυτή τεράστια απώλεια βάζει ουσιαστικά ταφόπλακα στις όποιες ελπίδες είχαμε για ένα πιο αισιόδοξο αύριο. Ποιο αισιόδοξο αύριο δηλαδή, στην ύστατη μάχη επιβίωσης ενός πολύ μεγάλου project που παραπαίει εδώ και πολύ καιρό δηλαδή....
Έτσι λοιπόν κατά πάσα πιθανότητα θα έχετε εμένα από το master control και την αίθουσα multimedia, μαζί με μερικούς ακόμα αλληλέγγυους τεχνικούς να κρατούν σε λειτουργική κατάσταση και να επιβλέπουν τα πανάκριβα μηχανήματα και τον εξοπλισμό, και ελπίζω και κάποιους ακόμα από την ομάδα πεδίου που παρακολουθούν διακριτικά και προστατεύουν τον εξωτερικό χώρο και τη γύρω περιοχή, που θα σας αποχαιρετίσουμε αύριο για τελευταία ίσως φορά.
Με τα χρέη να γιγαντώνονται, τις δικαστικές διώξεις να πληθαίνουν, τις εργασίες να έχουν βαλτώσει και τη μοναξιά να εντείνεται επικίνδυνα, δυστυχώς δεν φαίνεται ηλιαχτίδα σωτηρίας στην άκρη του μαύρου αυτού τούνελ που διανύουμε βαδίζοντας όλο και πιο βαθιά στο σκοτάδι....
Ας είναι η σκέψη ότι οι μεγάλοι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν γονιμοποιώντας τη σκέψη των ανθρώπων που ακολουθούν, μια μικρή παρηγοριά σε αυτές τις στιγμές της μεγάλης θλίψης.
Αντίο αδελφέ και αγαπημένε μας φίλε. Θα μας λείψεις όσο τίποτα και η απουσία σου θα είναι καθημερινά αισθητή και αναντικατάστατη....
Καλή αντάμωση. Να μας προσέχεις από εκεί ψηλά...

