30 Δεκεμβρίου. Λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου. Ακούγεται σαν ψέμα ότι έφυγε ο αγαπητός συνάδελφος, συναγωνιστής, σύντροφος και φίλος. Ένας δικός μας άνθρωπος. Ένας άξιος τεχνικός της Ελεύθερης αγωνιζόμενης ΕΡΤ. Ένας μεγάλος Άνθρωπος. Ένα αγνό και αγαπητό παιδί που ότι και να του ζητούσες, ότι κι αν του έλεγες, ότι κι αν του έκανες, ποτέ δε θα σου έλεγε όχι, ποτέ δε θα σε απέρριπτε, αλλά θα ήταν πάντα εκεί με το χαμόγελο και την προθυμία να σε βοηθήσει.
Γνωριστήκαμε τα ατελείωτα βράδια στο ραδιομέγαρο, στις περιφρουρήσεις και στην προσπάθεια για να κρατήσουμε την ΕΡΤ ζωντανή, ανοιχτή, και να επεκτείνουμε την εκπομπή σήματος. Στην ομάδα μαζί με τον δύσκολο, απαιτητικό, ιδιότροπο και περίεργο "Υπερσύντροφο" Νίκο Γύπαρη. Που όμως αν και μέχρι τα ξημερώματα κάθε μέρα, ποτέ δεν του είπε όχι σε τίποτα. Μέχρι το ξημέρωμα κάθε μέρα γύρισαν όλη την Αθήνα μετρώντας σε ποιες περιοχές φτάνει το σήμα από τον πομπό του ραδιομεγάρου, και σε ποιες χρειάζεται βελτίωση. Επίσης είχε σχεδιάσει στο Google Earth όλα τα σημεία που είχαμε αναφορές λήψης από συναδέλφους, φίλους ή αλληλέγγυους, και το ενημέρωνε καθημερινά.

Ο Κώστας, αν και τον ξέραμε λίγο καιρό, ήταν διαμάντι. Όχι μόνο γιατί τήρησε την υπόσχεσή του και δεν πήγε στο μόρφωμα ΔΤ-ΝΕΡΙΤ αν και είχε περάσει, μένοντας άνεργος πιστός στρατιώτης στον αγώνα, αλλά γιατί ήταν αγαπητός από όλους, χαμηλών τόνων, πρόθυμος σε ότι κι αν του ζητούσες, χαμογελαστός, και πάντοτε παρών στους αγώνες και στους δρόμους.
Από το uplink των δορυφορικών μεταδόσεων που μας έκλεινε η κυβέρνηση Σαμαρά, μέχρι τις παρεμβολές στην ψηφιακή εκπομπή από το ραδιομέγαρο, και από την αναζήτηση σημείου εκπομπής για το ραδιόφωνο στο Κατράκειο με δική του γνωριμία, μέχρι την περιφρούρηση των πομπών της ελεύθερης ΕΡΤ. Ήταν πολύ περήφανος για τον αγώνα μας, και αγαπούσε πολύ ότι είχε να κάνει με τους πομπούς και την εκπομπή σήματος της Ελεύθερης ΕΡΤ στα δύσκολα χρόνια της αυτοδιαχείρησης.
Ένιωθα ότι με συμπαθούσε πολύ για τον αγώνα που δίναμε ως αλληλέγγυοι, αλλά και για ότι είχαμε καταφέρει. Μαζί πήγαμε στο Κατράκειο και επιθεωρήσαμε το κέντρο εκπομπής, ενώ λίγο αργότερα προθυμοποιήθηκε να ανέβει στον πύργο του κέντρου εκπομπής στα Τουρκοβούνια αυτός, όταν δεν βρίσκαμε αναρριχητή. Ήταν πολύ υπερήφανος που άκουγε ξανά την ΕΡΤ στον αέρα στην Αθήνα από τους 91,8 και τους 106,7 αργότερα, καθώς και την ΕΡΤ3 ψηφιακά στο κανάλι 34.
Μαζί το βράδυ της 7 Νοεμβρίου 2013 που εισέβαλαν τα ΜΑΤ, μαζί και στις 7 Ιουνίου 2014 που ξαναμπήκαμε στο Ραδιομέγαρο 7 μήνες μετά, με ένα πρωτοφανές συναίσθημα να μας κυριεύει. Μαζί και όταν κολλούσαμε τα αυτοκόλλητα της ΕΡΤ στο κτήριο που είχαν καταλάβει οι αστυνομικές δυνάμεις και οι ΝΕΡΙΤ του Σαμαρά. Τα βλέπανε και τα φωτογραφούσαν από απέναντι από το ertopen τα αυτοκόλλητα στην ταράτσα του ραδιομεγάρου με μεγάλη ικανοποίηση...
Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά και απρόσμενα. Δεν το έχουμε πιστέψει ακόμα ότι δεν θα είναι κοντά μας στην επόμενη συνέλευση, στην επόμενη πορεία, στην επόμενη διαδήλωση, στην επόμενη αναβάθμιση των πομπών, στις εξωτερικές μεταδόσεις, και στα δορυφορικά uplinks...
Για πάντα στην καρδιά μας έτσι ακριβώς όπως σε γνωρίσαμε και σε αγαπήσαμε. Με το χαμόγελο.
Καλό ταξίδι. Καλή αντάμωση φίλε μας.