Κυριακή, Δεκεμβρίου 14, 2014

ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΜΟΥΝΟΠΑΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ. Η ΕΡΤ ΕΚΠΕΜΠΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ "ΒΡΑΧΑΚΙΑ" ΤΟΥ #DOMATIAKI - ΕΠΕΣΕ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!!


ΑΝΤΕΞΑΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ ΣΑΣ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΜΕΙΝΕ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΡΕΜΒΟΛΕΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΦΙΜΩΣΕΤΕ....

Η ΕΡΤ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΝΕΡΙΤ 91,6 ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΡΟΥΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ ΤΟΥ GALAXY 92 ΠΟΥ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η ΕΕΤΤ ΑΘΕΛΑ ΤΗΣ!

ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΤΕ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΤΕ ΤΑ ΜΑΤ ΕΠΑΝΩ, ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΟΥΓΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ ΚΑΛΑ.

Η ΕΡΤ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ.

ΑΝΤΩΝΑΚΗ ΣΟΥ ΤΟ ΕΙΠΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ, Η ΕΡΤ ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΕΙ ΟΥΤΕ ΦΙΜΩΝΕΤΑΙ. ΕΣΥ ΕΠΕΜΕΙΝΕΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ ΝΑ ΦΑΣ ΤΟΥΣ ΜΑΛΑΚΕΣ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΡΤ.

ΤΩΡΑ ΣΕ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΑΚΙ ΣΟΥ. ΦΙΛΙΑ ΣΤΟ ΣΙΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ ΣΟΥ...

ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΟΣΙΛΟΓΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΣΑΣ.

ΣΤΟΝ ΑΓΥΡΙΣΤΟ!

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΑΔΕΛΦΙΑ!

Υ.Γ: ΑΛΗΤΗ ΝΕΡΙΤΗ ΔΟΣΙΛΟΓΕ ΚΟΠΡΙΤΗ, ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΑΣ ΕΣΥ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ!!

Υ.Γ2: ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΜΕΓΑΡΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ.

ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ!

Κυριακή, Νοεμβρίου 23, 2014

ΤΕΛΟΣ


Εχθές ήταν μια πολύ άσχημη νύχτα για εμένα. Ίσως η χειρότερη όλης μου της ζωής.

Λεπτομέρειες ξέρουν όσοι ήταν εδώ, και δεν πρόκειται να τις ανεβάσω σε αυτή την ανάρτηση, αν και είναι μια από τις πολύ σπάνιες φορές, που μέσα από αυτές τις γραμμές αναβιώνει το "παλιό" δωματιάκι, όπως δηλαδή είχε αρχίσει τότε, σαν προσωπικό ημερολόγιο.

Με αυτό το μήνυμα θέλω να αποχαιρετίσω όλους όσους μοιράστηκαν μαζί με εμένα βιώματα, συναισθήματα, μεγάλες, όμορφες και ευτυχισμένες στιγμές, αποστολές, αλλά και δύσκολες καταστάσεις, και γαλουχηθήκαμε όλοι μαζί μέσα από αυτές τις παραστάσεις έχοντας κάτι κοινό. Είτε αυτό το κοινό λέγεται domatiaki, είτε λέγεται αλληλεγγύη, είτε λέγεται αντικατασκοπεία, είτε λέγεται απλά ιδανικό και πιστεύω, είτε λέγεται ασυμβίβαστοι άνθρωποι, είτε όπως αλλιώς θέλετε πείτε το (δεν είμαι και σε ιδιαίτερα νηφάλια κατάσταση για να το αποδώσω όπως θα ήθελα).

Για όλους αυτούς, αλλά και για πολλούς ακόμη περισσότερους, που έστω και ενημερώθηκαν και έκαναν ένα κλικ στο domatiaki, είτε παρευρέθηκαν ανώνυμα σε μια από τις χιλιάδες εκδηλώσεις μας, στις δράσεις μας, στους αγώνες μας, στις συνελεύσεις μας, στις συναντήσεις, στις εκδρομές, στις διακοπές, στις εξορμήσεις... Για όλους αυτούς -και μόνο-, για εσένα, είναι αυτή η ανάρτηση.

Θέλω όσο τίποτε άλλο να παρευρεθώ στην επόμενη δράση, στην επόμενη συνάντηση. Όσοι με γνωρίζουν το ξέρουν καλύτερα από τον καθένα. Θέλω όσο τίποτε άλλο να εκπέμψει η Ελεύθερη ΕΡΤ από το #Domatiaki. Από τις δικές μας εγκαταστάσεις. Να πάρουμε εμείς την ευθύνη. Να κάνουμε εμείς, με ίδια μέσα την περιφρούρηση. Και ακόμα κι αν πέσει το κέντρο εκπομπής, να κάνω εγώ την αναπάντητη και να ανοίξω με τηλεχειρισμό το επόμενο κέντρο εκπομπής άμεσα, έστω και μέσα από το κρατητήριο.

Θέλω πολύ να ανάψω εγώ τις φωτοβολίδες το βράδυ των εκλογών πάνω στην ταράτσα του ραδιομεγάρου, όταν τα αδέλφια μου θα ετοιμάζονται να ξαναμπούν μετά από 1 χρόνο και πάλι στο σπίτι τους...

Θέλω πολύ να δω το #Domatiaki μέσω της ομάδας #Domatiaki_constructor να τελειοποιείται μετά από τόσο καιρό, μετά από τόσες προσπάθειες, μετά από τόσο κρύο, μετά από τόσα έξοδα, μετά από τόσο τρέξιμο, μετά από τόσο κόπο, μετά από τόση θέληση, μετά από τόσες στερήσεις...

Θέλω όσο τίποτα άλλο να κερδίσουμε τον αγώνα του 2011. Όχι δικαστικά ή μέσω κανενός άλλου, αλλά μέσα από τη δική μας προσπάθεια και επιμονή. Μέσα από τη δική μας καθοδήγηση, μέσα από τις δικές μας επιλογές, και έστω και (μετά από τόσα χρόνια και τόσο πόνο) με δικά μας έξοδα.

Θέλω ακόμα πάρα πολλά. Θέλω να δω και πάλι είτε την ομάδα Social, να ζήσω πάλι αξέχαστες στιγμές, να μοιραστώ βιώματα και συναισθήματα με τα αδέλφια μου, και να γνωρίσω και νέα γνήσια άτομα.

Όλα έχουν πάει τόσο αργά. Όλα έχουν πάει τόσο πίσω...

Στερηθήκαμε τόσα πολλά. Κάναμε τόσες θυσίες που είχαν ως αντίκτυπο είτε στις ψυχές μας, είτε στην προσωπικότητα μας, είτε στον ίδιο μας τον εαυτό, είτε στο πολυτιμότερο αγαθό μας, την υγεία μας.

Θέλω τόσα πολλά, αλλά δεν ξέρω αν θα καταφέρω να είμαι κοντά σας και να τα ζήσουμε. Να τα κερδίσουμε. Να μην κάνουμε βήμα πίσω. Να τους γαμήσουμε, όπως λέγαμε και παλιά.

Αλλά δεν ξέρω αν θα μπορέσω να είμαι κοντά σας.

Μη το βάλετε κάτω.

Πορευθείτε δίνοντας έμφαση σε αυτά που μας ενώνουν, και όχι αυτά που μας χωρίζουν.

Έγιναν λάθη. Πολλά λάθη. Τραγικά λάθη. Τεράστια. Ανεπανόρθωτα.
Όμως σημασία έχει η πρόθεση. Η προσπάθεια. Η πίστη. Η θέληση. Η ελπίδα που δεν έσβησε ποτέ, ακόμη και αν πλειοψηφήσει σύντομα εδώ δίπλα, στην αίθουσα του 'Domatiaki' ότι όλα αυτά ήταν μια ουτοπία.

Ακόμη κι αν επιλέξουμε μετά από τόσα χρόνια ένα διαφορετικό, πιο συντηρητικό δρόμο. Ένα δρόμο που δεν θα περιέχει τόσο μεγάλη πίστη για Singularity. Έναν δρόμο όχι τόσο άκαμπτο, όχι τόσο ασυμβίβαστο και ιδεατό, αλλά όσο πιο κοντά στο singularity γίνεται, πιο συμβιβαστικό, πιο ανθρώπινο και πιο πραγματικό.

Σε ότι αποφασίσετε θα είμαι κοντά σας μέχρι το τέλος, με όλες μου τις δυνάμεις αδέλφια. Ακόμα και σε άμυνα, και σε κλείσιμο των περιφερειακών, και σε ταμπούρι εδώ στο domatiaki για να κρατήσουμε τα κεκτημένα μας που σήμερα απειλούνται όσο ποτέ από πολλούς.

Ακόμα και αυτά να σώσουμε θα είναι τεράστια νίκη, ας είμαστε ρεαλιστές και όχι πλεονέκτες.

Δεν είμαστε άφθαρτοι. Ας το συνειδητοποιήσουμε πριν το νιώσουμε στην πράξη. Γιατί κι αυτό είναι μεγάλο πράγμα.

Καλή αντάμωση.

Καλή δύναμη.

Αγάντα αδέφια.

Σας αγαπώ απεριόριστα.

Αντίο