Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα ότι έχει φύγει. Δεν ξέρω πόσο καιρό θα μου πάρει.... Πολύ φαντάζομαι....
Πάντως πρώτη φορά ταξιδεύω στο χωριό χωρίς να υπάρχει η γιαγιά...
Πηγαίνω στο φάρο, στο Φυγούλι, στην παραλία, στη Μαρμελάδα, σε μέρη που πηγαίναμε και μαζί πριν λίγο καιρό... Πριν τόσο λίγο καιρό...
Κι όμως! Κι άλλες στιγμές, κι άλλα συναισθήματα τόσο κοντινά χρονικά έχουν απομακρυνθεί τόσο πολύ, για πάντα, και δεν υπάρχει τίποτα που να με συνδέει με αυτά, όπως και με πολλά άλλα...
Κι έτσι παραμένω μόνος. Κι αυτά γεμίζουν λίγο ακόμα από το χώρο των αναμνήσεων και της ψυχής μου στα οποία έχουν μαζευτεί τόσα πολλά, χωρίς να έχω κανέναν να τα μοιραστώ, που με πνίγουν ακόμα περισσότερο μέσα στη μοναξιά μου . . .