Τρίτη, Νοεμβρίου 12, 2013

Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα ότι έχεις φύγει . . .


Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα ότι έχει φύγει. Δεν ξέρω πόσο καιρό θα μου πάρει.... Πολύ φαντάζομαι....

Πάντως πρώτη φορά ταξιδεύω στο χωριό χωρίς να υπάρχει η γιαγιά...

Πηγαίνω στο φάρο, στο Φυγούλι, στην παραλία, στη Μαρμελάδα, σε μέρη που πηγαίναμε και μαζί πριν λίγο καιρό... Πριν τόσο λίγο καιρό...

Κι όμως! Κι άλλες στιγμές, κι άλλα συναισθήματα τόσο κοντινά χρονικά έχουν απομακρυνθεί τόσο πολύ, για πάντα, και δεν υπάρχει τίποτα που να με συνδέει με αυτά, όπως και με πολλά άλλα...

Κι έτσι παραμένω μόνος. Κι αυτά γεμίζουν λίγο ακόμα από το χώρο των αναμνήσεων και της ψυχής μου στα οποία έχουν μαζευτεί τόσα πολλά, χωρίς να έχω κανέναν να τα μοιραστώ, που με πνίγουν ακόμα περισσότερο μέσα στη μοναξιά μου . . .

Φεύγει η ζωή . . .


Φεύγει η ζωή...

σε ένα μικρό θάλαμο ενός νοσοκομείου με θέα τη θάλασσα...
κι εμείς τσακωνόμαστε, θυμώνουμε, κυριαρχεί ο εγωισμός, κρατάμε μούτρα, σπέρνουμε τη διχόνοια,

κι όμως είμαστε πάντα εκεί, σε κάθε θάλαμο, είτε έχει θέα τη θάλασσα, είτε την ακρόπολη...

μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι παραπάνω από τα πάντα, που να ήταν αρκετό. Για όλους...

Καληνύχτα

Αν την αγαπούσες έστω και λίγο - εκείνη σε αγαπούσε πολύ - εμείς θα θέλαμε να είσαι εκεί. Εμένα μου έλειψες απ' όλο αυτό. Κι αν την αγαπούσες έστω και λίγο σε θέλαμε να ήσουν εδώ, κοντά στους υπόλοιπους λίγους που την αγαπούσαν και παρευρέθησαν εδώ. Ειδάλλως θα θελα τουλάχιστον να το ξέρεις, κι ελπίζω να μη θυμώσεις.

Καληνύχτα.

Τελειώνει η ζωή . . .