Οι στόχοι που τέθηκαν πριν από πολύ καιρό, πριν από χρόνια ίσως, εκπληρώθηκαν στο έπακρο.
Όλοι εκτός από τον 2)β. για όσους θυμάστε καλύτερα και διαβάζετε το δωματιάκι.
Πριν από μερικές ημέρες έγινε συνάντηση με όλα τα παιδιά που έχουμε συνεργαστεί και συστεγαστεί κάτω από τα φτερά του domatiaki από το 1998, και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε στα πολλά σημεία που συμφωνούμε, αφήνοντας πίσω την διχόνοια του παρελθόντος. Φυσικά δεν πείσαμε κανέναν να πάψει να νιώθει ότι εκείνος ενδεχομένως να νιώθει, αλλά συμφωνήσαμε σε όλα τα υπόλοιπα δομικά, ηθικά, κοινωνικά και πολιτικά ακόμη θέματα που το domatiaki έχει κληθεί να φέρει εις πέρας.
Μέσα στο Φλεβάρη οι στόχοι και οι φιλοδοξίες μας θα έχουν εκπληρωθεί, και αν τότε και για ένα εύλογο χρονικό διάστημα δεν θέσει κανένας νέους στόχους, και δεν δώσει όραμα και κίνητρο με νέες ιδέες για νέους αγώνες, θα κρατήσουμε το ιστορικό της διαδρομής μας και θα κλείσουμε το domatiaki.
Είναι λογικό κάποιοι να είναι κουρασμένοι. Απογοητευμένοι ποτέ. Απελπισμένοι ποτέ. Αισιόδοξοι ότι μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα όσα μας εκφράζουν και τα νιώθουμε, και έτοιμοι να παλέψουμε για να ανατρέψουμε αυτά που μας πονάνε και μας στεναχωρούν.
Ραντεβού λοιπόν στην Κατεχάκη.
Ραντεβού στην Αλίμου.
Ραντεβού στο γνωστό μας σημείο για να γιορτάσουμε την επιτυχία μας. Και μετά να ξεκουραστούμε για ένα διάστημα, πριν θέσουμε νέους στόχους. Το πιο κρίσιμο σημείο ήταν πάντοτε οι στόχοι να είναι στη σωστή κατεύθυνση. Και δεν το βλέπαμε έτσι όλα αυτά τα χρόνια. Θέταμε τους στόχους σε μια νύχτα, με κύριο γνώμονα την ψυχή και το συναίσθημα, και όχι το καλό του κινήματος και των ανθρώπων μας...
Δεν είναι κακό, γιατί και πάλι με το συναίσθημα θα λειτουργήσουμε. Απλά αυτή τη φορά, με την δύναμη που αποκτήσαμε, και τις εμπειρίες του παρελθόντος, θα μπορέσουμε να φιλοσοφήσουμε 2 πράγματα λίγο παραπάνω και να προσθέσουμε λίγη ποιότητα, λογική και όραμα παραπάνω.
Ραντεβού εκεί που πρέπει....
domatiaki, αγάπη μου . . .

