Δευτέρα, Οκτωβρίου 18, 2010

Για τελευταία φορά, αγκάλιασε, με φίλησε με, να γίνουμε... METALLICA!!!

Το Σάββατο θα έχεις μια ακόμη ευκαιρία. Όπως τότε, 2 χρόνια πριν, που σε περιμέναμε καρτερικά στην οδό Αγάπης 34, στη Βάρκιζα, στο παρτάκι για τη γιορτή μας. Εσύ επέλεξες να είσαι κάπου αλλού... αλλά εμείς συνεχίσαμε να σε περιμένουμε εκεί για 2-3 μέρες αν θυμάσαι . . .




Το Σάββατο 23/10, σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε, θα σε περιμένουμε και πάλι, την ίδια μέρα στο ίδιο σημείο. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Δεν πιστεύω ότι θα έρθεις, αλλά δεν πίστευα ούτε ότι θα σε γνωρίσω και θα νιώσω όλο αυτό. Με τίποτα. Απλά το γράφω, για να υπάρχει πάντα μια πιθανότητα. Μια στο άπειρο. Γιατί είναι ωραίο να ονειρεύεσαι. Έστω και αν δεν ζήσεις ποτέ αυτό το όνειρο... Κι εγώ ονειρεύομαι, άρα υπάρχω ακόμη... Για τελευταία φορά ίσως... Μην με ξυπνάτε!




23/10, 22.00
NameDAY Party @ Αγάπης 34, Βάρκιζα.
B there!!

Δευτέρα, Οκτωβρίου 11, 2010

Σε μια λεπτή κλωστή κρέμονται όλα...



Έχω να γράψω 1,5 χρόνο στο δωματιάκι. Ναι, είμαι από εκείνους που έφυγαν πρώτοι. Είμαι εκείνος για τον οποίον κάποτε ο Δημήτρης ήταν περήφανος. Δεν ντρεπόταν να το παραδεχτεί, όταν βγαίνανε και λέγανε ότι κοντά του ήταν και κάποιος χρήστης ουσιών. Και η εμπιστοσύνη του αυτή, και η βοήθειά του μου έδωσαν δύναμη να τα καταφέρω. Για την ιστορία, τις κρίσιμες ημέρες του 2008-9 ήμουν κι εγώ εναντίον της φίλης του, και συμμετείχα σε κινήσεις για να προστατευτεί τότε. Ίσως να ήταν και λάθος μου εξ'αρχής.

Σήμερα ζούμε μια εντελώς διαφορετική κατάσταση. Διαβάζω και βλέπω τον Δημήτρη στις χειρότερες στιγμές του. Ήθελα να επιβεβαιώσω ότι τον έχω δει στη γειτονιά μου στο Μοσχάτο όπως έγραψε και ο Γιάννης σε προηγούμενο μήνυμα.

Δεν βγαίνει εύκολα από το σπίτι, η υγεία του είναι αμφίβολη και εδώ και πολύ καιρό δεν μπορεί να διαγνώσει τι συμβαίνει, ελέω μπουρδελοΙΚΑ, δεν απαντάει σε κανέναν μας, και, είναι αλήθεια, έχει πάρει έναν επικίνδυνο δρόμο μακριά από όλους μας. Από εκεί που λέγαμε οτι δεν υπάρχει χειρότερα, έχει πέσει 10 φορές πιο κάτω...

Δεν έχω να πω κάτι άλλο. Όποιος διαβάζει, και νομίζει πως έχει τη δυνατότητα, ή επικοινωνεί μαζί του, ας κάνει το καλύτερο.

Ο θεός να βάλει το χέρι του...

Μετά τον HOT FM, το Facebook, κινδυνεύει να κλείσει και το δωματιάκι. Ο Γκρί σίφουνας δεν είναι πια εδώ, και τίποτα δεν θυμίζει το παλιό γνήσιο και ενωμένο δωματιάκι.

Πονάω. Κλαίω. Αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Εσύ (που διαβάζεις), θα αρνηθείς μια τόσο ιστορική στιγμή, και θα αναλάβεις μια τόσο βαριά ευθύνη δια της σιωπής σου?

Κουράγιο δωματιάκι. Κουράγιο αδελφέ μας!