Κυριακή, Ιουνίου 13, 2010

Η ιστορία επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο... κι εσύ ακόμα πουθενά...


Ιστορική μέρα αύριο στο Cariocas με Joe Claussell, Sunshine Pedro, όπως και στις 18 Ιουλίου με David Morales.


Η ιστορία επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Κάθε χρόνο χορεύουμε, διασκεδάζουμε, κάνουμε βουτιές, αλλά τίποτα δεν είναι ίδιο με τότε, και δυστυχώς λίγα πράγματα το θυμίζουν!!!


Πέμπτη, Ιουνίου 10, 2010

Η πορεία προς το όνειρο... (χαράματα 23/08/2008)


23/08/2008, 06.54 π.μ.

Και ενώ είχαμε καθυστερήσει σημαντικά να ξεκινήσουμε, και το πλοίο αναχωρούσε στις 07.20 από Ραφήνα, ο γκρί σίφουνας καταφτάνει στα διόδια Μεταμόρφωσης της Αττικής οδού.

"Ή τώρα ή ποτέ" θα ακουστεί από το cockpit, καταφθάνοντας στην λωρίδα 6 διέλευσης των epass. Το epass χτυπάει στο οριακό, καταγράφοντας την τελευταία διέλευση που είχε στο υπόλοιπό του.

Η πορεία προς το όνειρο είχε ξεκινήσει.

Ακόμα και αν δεν το πίστευε οτι θα προλάβουμε, εγώ ήμουν σίγουρος. Δεν έπαψα ποτέ να είμαι, ακόμα και αν ξεκινήσαμε στις 06.47 από το Μοσχάτο.

Ακόμη και αν το κοντέρ χρειάστηκε να αγγίξει αρκετές φορές τα 180km/h.

Ακόμη και όταν στη Ραφήνα (07.13) φτάσαμε στην ουρά 30 αυτοκινήτων πριν το φανάρι του λιμανιού. Δεν το σκέφτηκα καν να ενεργοποιήσω τη σειρήνα και να μπω στο αντίθετο ρεύμα.

Ακόμη και όταν πια φτάσαμε στο λιμάνι (07.16) και το parking απέναντι ήταν γεμάτο. Δεν το σκέφτηκα καν να αφήσω το αμάξι μαζί με το εικοσάρικο στον παρκαδόρο και να τρέξω προς το πλοίο...

Ήμουν πάντοντε τόσο σίγουρος όσο ποτέ.
Μακάρι να ήσουν κι εσύ μαζί μου!
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Κυριακή, Ιουνίου 06, 2010

Παραλειπόμενα από την διημερίδα στο Λαύριο....

Αντιγραφή από το φάκελο "notes":

Σε ένα μήνα το δίκτυο συμπληρώνει 2 χρόνια απρόσκοπτης και αδιάκοπης λειτουργίας. Δεν ξέρω πόσα χρόνια θα αντέξει στο χρόνο και τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, δίπλα από τη θάλασσα...

Άλλωστε, όπως έχω ξαναγράψει, τίποτα δεν κρατάει για πάντα, αλλά πολλά πράγματα κρατούν μια ζωή. Και πολύ σωστά αν σκεφτείτε, αγαπημένα μου αδέλφια, οτι πολλά (?) ισχύουν από τότε που γεννηθήκαμε, κ κάποιοι από εμάς έχουν ήδη φτιάξει το δωματιάκι και μας βλέπουν από εκεί ψηλά, μας προσέχουν και μας περιμένουν..."

Ποιος μπορεί να μυρίζει την μυρωδιά του καλοκαιριού, να βλέπει τη θάλασσα, να περπατάει στο παρκάκι, στο Φάληρο, στην παραλία, να πηγαίνει στο Λαύριο και να βλέπει το δίκτυο και το εργαστήριο, και να μην κάνει αναδρομή στο παρελθόν? Να μην νιώσει αναμνήσεις και συναισθήματα? Και μετά, τι? (Συνεχίζεται)...

"Εδώ στην Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να κάνεις τίποτα αν δεν βάλεις συναίσθημα".