Καλημέρα αγαπημένα μου αδέλφια, καλημέρα και σε όσους ακολουθούν ή απλά διαβάζουν με απορία (ή ενδιαφέρον) το γνήσιο αυτό μονοπάτι της καρδιάς μας.
Σήμερα σας γράφω από το μοναχικό αλλά με ατελείωτο κόσμο, μακρινό αλλά μόλις 147km από την Αθήνα, παγωμένο και βροχερό Οξύλιθο. Ένα σημείο όπου οι περισσότεροι έχουν περάσει μερικά όμορφα weekend, ή και περισσότερες ημέρες, κυρίως σε καλοκαιρινές εξορμήσεις. Ένα σημείο που δεν σας κρύβω, ότι εκτός από απίστευτα μοναχικές και σκεπτικές νύχτες, εκτός από πολλές ημέρες γεμάτες δουλειές, μουσική και «ΘΕΜΑ», έχει γίνει σημείο αναφοράς και 2-3 μοναδικών καλοκαιριών που δεν θα ξεχάσω ποτέ…
Στα δικά μας και πάλι. Αν και σήμερα έχω αρκετά να γράψω. Και μια και αναφερόμαστε στο …γράψιμο ‘ είναι μεγάλη μαγεία να γράφεις σε κάποιο σημείο όπως στο domatiaki.tk ή οπουδήποτε αλλού, και να ξέρεις ότι δεν σε διαβάζει κανένας, ή μάλλον να μην ξέρεις ποιος μπορεί να διαβάσει αυτό το κείμενο. Το κείμενο που με μικρές τροποποιήσεις θα μπορούσε να είναι ίδιο με εκείνο στο ημερολόγιο μου, που βρίσκεται επτασφράγιστα κλειδωμένο σε κάποιο αρχείο “.docx”. Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τις ραδιοφωνικές εκπομπές (DanceTunes) στο Λαύριο. Μεγάλη η μαγεία να μην ξέρεις ποιος σε ακούει εκείνη την ώρα, και πάνω απ’όλα τι μπορεί να κάνει αυτός που σε ακούει εκείνη την ώρα, και σε τι φάση μπορεί να τον πετύχεις…
Πάσχα λοιπόν, (Λαμπρή για πολλούς). Γιορτή οικογενειακή για όλους σχεδόν. Για όλους εκτός από εμένα, αφού η οικογένεια φρόντισε να φύγει σε 3 προορισμούς, και η μοναξιά να με φέρει στην Εύβοια μαζί με τον Γκρί Σίφουνα και την Σούσι, τα 2 δηλαδή πιο αγαπημένα και σταθερά πράγματα (δυστυχώς) στο δωματικάκι… Και μιας και μίλησα για αυτή την μαγεία πιο πάνω, μαγεία είναι και οι κλήσεις με απόκρυψη που απαντάω αργά μετά τα μεσάνυχτα, και μετά μου το κλείνουν…
Αν και πρώτη φορά με laptop λοιπόν εδώ στον Οξύλιθο, αν και πρώτη φορά χωρίς καθόλου ραδιοτηλεπικοινωνίες (παρά τον πλούσιο εξοπλισμό), το τσουχτερό κρύο και η δυνατή βροχή δεν μου επέτρεψαν να το γιορτάσω όσο θα ήθελα. Να ακολουθήσω δηλαδή σε ένα ποτάκι στο Στόμιο, την Παραλία Κύμης ή τις Κονίστρες. Έχοντας νιώσει την απόρριψη, έχοντας νιώσει την ατελείωτη μοναξιά, έχοντας κάνει αμέτρητες φορές πρωτοχρονιά, ανάσταση και άλλες πολλές «μεγάλες» στιγμές στο δρόμο περπατώντας και πηγαίνοντας κάπου που ακόμα δεν θυμάμαι, και που ακόμα και τότε είχα ξεχάσει, ή περιμένοντας σε εκείνο το παγκάκι το καλοκαίρι, στο λιμάνι της Πάρου…
30/04/1982 – 30/04/200826 χρόνια DxL. Μέχρι το 2002 ήταν η άνοιξη. Μέχρι το 2005 η μαγεία. Και μέχρι σήμερα η λύπη και η κατηφόρα. Μακριά από κάθε τι αγαπημένο, και από κάθε τι κοινωνικό, ανθρώπινο, τα όνειρά μας παραμένουν στόχοι απατηλοί και γεμάτοι μαύρα σύννεφα να τα σκεπάζουν πίσω από ένα dvd, ένα μοναχικό ταξίδι ή μια ρουτίνα απίστευτα μελαγχολική και γκρίζα.
03/05/1988 – 03/05/200820 χρόνια με τον Γκρί Σίφουνα της καρδιάς. Και επειδή περισσότεροι ίσως θυμηθούν αυτή την επέτειο, παρά τα γεννέθλια μου, η τούρτα φέτος θα λέει «χρόνια πολλά Γκρί Σίφουνα». Αλήθεια πόσοι έχουν περάσει από αυτό το πολυαγαπημένο αυτοκίνητο? Πόσοι έχουν ταξιδέψει σε μέρη μακρινά? Πόσοι έχουμε ξενυχτήσει, πόσοι έχουμε κοιμηθεί μέσα εκεί, πόσοι έχουμε μοιραστεί ατελείωτες στιγμές κοντά του? Και τώρα? Που είναι όλοι αυτοί?
Και επειδή σύντομα αυτή η γλυκιά παρένθεση θα κλείσει, και επειδή αποκλείεται να υπάρχει κανένας που να συνεχίζει να διαβάζει αυτές τις γραμμές – αν και το site υπάρχει και για να μην χρεώνονται μερικοί που ήθελαν να μαθαίνουν νέα μου κάθε 3μηνό – αμφιβάλλω αν ακόμα και αυτοί το επισκέπτονται πια, ας θυμήσω και μερικά κομβικά σημεία που εσείς οι γνήσιοι άνθρωποι ίσως καταλάβετε:
• Τον γύρω της Εύβοιας το 2004 Οξύλιθος-Κύμη-Χιλιαδού-Χαλκίδα & Κάρυστο αργότερα.
• Κακολίμανο, Πετριές, Αχλαδερή, Κάλαμος.
Είτε περάσουμε όλα τα τελευταία 4 εργαστήρια – είτε όχι. Είτε συνεχίσουμε σε ρυθμό sweep στο ΤΕΙ για 4ο σερί εξάμηνο, είτε αν η κούραση του συνδιασμού στρατός + δουλειά τον τελευταίο καιρό μας λυγίσουν.
Το καλοκαίρι θέλουμε τόσο πολύ ένα ακόμη γύρο από το γνωστό «Κουμάντο κάνουμε μεσ’το χωριό σας», και μαζί, θα χαρούμε τόσο πολύ με ένα νέο γύρο, αυτή τη φορά στα άδυτα της βόρειας Εύβοιας, παρέα με Γρί Σίφουνα, σκηνούλα, ψυγειάκι, πολλές μπύρες, και ατελείωτο κέφι.
Ότι κι αν γίνει πάντως, τίποτα δεν θα είναι ίδιο με πρίν.
Όνειρα γλυκά αγαπημένα μου αδέλφια.
Τέλος.