Σάββατο, Μαΐου 31, 2008
(207.849) ::: 29/5/08 Ημέρα δικαίωσης! :::
Σε μια δύσκολη λοιπόν περίοδο, τόσο στη σχολή, όσο και στη δουλειά, όπου οι ημέρες περνούσαν και η αγωνία μεγάλωνε, ήρθε η δικαίωση από το Πρυτανικό Συμβούλιο. Μια λυτρωτική δικαίωση για όλους εμάς.
Καλή αρχή λοιπόν και επίσημα πλέον....
Ευχαριστώ όσους πιστέψανε, και όσους αγωνιστήκανε για το όνειρο.
Ευχαριστώ και όσους με απαξίωσαν και μίλησαν υποτιμητικά, απειλιτικά και άσχημα σε μια γνήσια ψυχή. Την Δευτέρα θα σας περιμένω και εσάς για να σας κεράσω....
Τα δύσκολα τώρα έρχονται.
Δεν ξέρω αν αντέχουμε ακόμα.
Οδηγός μας το φώς στην ψυχή.
Μην λυγίσεις... Μην γυρίσεις!
1 μήνας έμεινε. Κουράγιο...
Καλημέρα αδέλφια!
Επειδή πολλοί δεν θα καταλάβετε, απλά αλλάξτε σελίδα.
Κυριακή, Μαΐου 25, 2008
::: Δημοσίευση Κειμένου από το Αρχείο :::
11-10-1999
Οι γλάροι έξω λαλούσαν, τα πουλάκια κελαηδούσαν … και απέναντι, στο μπαλκόνι, ένας πιτσιρικάς που αγναντεύει τον ορίζοντα, τα γκρί σύννεφα που ειχαν σκεπάσει από νωρίς τον ανοιξιάτικο ουρανό, σπέρνοντας την μελαγχωλία και την καταθληπτική ατμόσφαιρα, σε ολόκληρη την πόλη!
Χμ .. φυσικά και δεν υπήρχε κάτι να κάνω, όταν ξαπλωμένος στο ζεστό μου πάπλωμα, άνοιξα τα μάτια μου για πρώτη φορά σήμερα! Μια ημέρα ισως ίδια με τις άλλες, ίσως και διαφορετική!
Η ζωη με περίμενε έξω, είτε για να καλιεργήσω, είτε για να πουλήσω το ταλέντο μου... είτε για να το εκμεταλλευτεί! Και το τηλέφωνο δίπλα μου να χτυπά συνεχώς, είτε για μια καλησπέρα, είτε για μια εξυπηρέτηση, και καμια φορά και από κάποιον που σκέφτηκε να δει τι κάνω, καποιο φίλο! Ναι! Έτσι γνώρισα κι εσένα, μια μερα ξαφνικά κάτω από μια δύσκολη κατάσταση!
Έτσι θα έγραφα, αν σήμερα ήταν πρίν 1 χρόνο, σήμερα!
Αλλά άς έρθουμε στην απτή πραγματικότητα του σήμερα, που τόσα έχουν αλλάξει σε αυτό το δύσβατο λαβύρινθο που λέγεται ζώη μου… Και γιατί; Θα μπορούσα κάλιστα να σας απαντήσω, εάν είχα την δύναμη να δώ στο μέλλον, το τι θα γίνει με το σχολείο μου φέτος,με την υγεία μου,με την κοινωνική μου ζωή, ακόμη και.. με το τι θα κάνω αύριο στο σχολείο, μια σημαντική ημέρα προσαρμογής για μένα! Επίσης το τι θα κάνω με το περιοδικο; , με τις σπουδές μου και με πληθος πραγμάτων που με απασχολούν!
Αυτο το γιατι… ποιος μπορει να το απαντήσει τώρα ? χα !
Κυριακή, Απριλίου 27, 2008
206.024 ::: Αλλάζεις Αλλάζεις και με τρομάζεις!!!!!
Σήμερα σας γράφω από το μοναχικό αλλά με ατελείωτο κόσμο, μακρινό αλλά μόλις 147km από την Αθήνα, παγωμένο και βροχερό Οξύλιθο. Ένα σημείο όπου οι περισσότεροι έχουν περάσει μερικά όμορφα weekend, ή και περισσότερες ημέρες, κυρίως σε καλοκαιρινές εξορμήσεις. Ένα σημείο που δεν σας κρύβω, ότι εκτός από απίστευτα μοναχικές και σκεπτικές νύχτες, εκτός από πολλές ημέρες γεμάτες δουλειές, μουσική και «ΘΕΜΑ», έχει γίνει σημείο αναφοράς και 2-3 μοναδικών καλοκαιριών που δεν θα ξεχάσω ποτέ…
Στα δικά μας και πάλι. Αν και σήμερα έχω αρκετά να γράψω. Και μια και αναφερόμαστε στο …γράψιμο ‘ είναι μεγάλη μαγεία να γράφεις σε κάποιο σημείο όπως στο domatiaki.tk ή οπουδήποτε αλλού, και να ξέρεις ότι δεν σε διαβάζει κανένας, ή μάλλον να μην ξέρεις ποιος μπορεί να διαβάσει αυτό το κείμενο. Το κείμενο που με μικρές τροποποιήσεις θα μπορούσε να είναι ίδιο με εκείνο στο ημερολόγιο μου, που βρίσκεται επτασφράγιστα κλειδωμένο σε κάποιο αρχείο “.docx”. Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τις ραδιοφωνικές εκπομπές (DanceTunes) στο Λαύριο. Μεγάλη η μαγεία να μην ξέρεις ποιος σε ακούει εκείνη την ώρα, και πάνω απ’όλα τι μπορεί να κάνει αυτός που σε ακούει εκείνη την ώρα, και σε τι φάση μπορεί να τον πετύχεις…
Πάσχα λοιπόν, (Λαμπρή για πολλούς). Γιορτή οικογενειακή για όλους σχεδόν. Για όλους εκτός από εμένα, αφού η οικογένεια φρόντισε να φύγει σε 3 προορισμούς, και η μοναξιά να με φέρει στην Εύβοια μαζί με τον Γκρί Σίφουνα και την Σούσι, τα 2 δηλαδή πιο αγαπημένα και σταθερά πράγματα (δυστυχώς) στο δωματικάκι… Και μιας και μίλησα για αυτή την μαγεία πιο πάνω, μαγεία είναι και οι κλήσεις με απόκρυψη που απαντάω αργά μετά τα μεσάνυχτα, και μετά μου το κλείνουν…
Αν και πρώτη φορά με laptop λοιπόν εδώ στον Οξύλιθο, αν και πρώτη φορά χωρίς καθόλου ραδιοτηλεπικοινωνίες (παρά τον πλούσιο εξοπλισμό), το τσουχτερό κρύο και η δυνατή βροχή δεν μου επέτρεψαν να το γιορτάσω όσο θα ήθελα. Να ακολουθήσω δηλαδή σε ένα ποτάκι στο Στόμιο, την Παραλία Κύμης ή τις Κονίστρες. Έχοντας νιώσει την απόρριψη, έχοντας νιώσει την ατελείωτη μοναξιά, έχοντας κάνει αμέτρητες φορές πρωτοχρονιά, ανάσταση και άλλες πολλές «μεγάλες» στιγμές στο δρόμο περπατώντας και πηγαίνοντας κάπου που ακόμα δεν θυμάμαι, και που ακόμα και τότε είχα ξεχάσει, ή περιμένοντας σε εκείνο το παγκάκι το καλοκαίρι, στο λιμάνι της Πάρου…
30/04/1982 – 30/04/2008
26 χρόνια DxL. Μέχρι το 2002 ήταν η άνοιξη. Μέχρι το 2005 η μαγεία. Και μέχρι σήμερα η λύπη και η κατηφόρα. Μακριά από κάθε τι αγαπημένο, και από κάθε τι κοινωνικό, ανθρώπινο, τα όνειρά μας παραμένουν στόχοι απατηλοί και γεμάτοι μαύρα σύννεφα να τα σκεπάζουν πίσω από ένα dvd, ένα μοναχικό ταξίδι ή μια ρουτίνα απίστευτα μελαγχολική και γκρίζα.
03/05/1988 – 03/05/2008
20 χρόνια με τον Γκρί Σίφουνα της καρδιάς. Και επειδή περισσότεροι ίσως θυμηθούν αυτή την επέτειο, παρά τα γεννέθλια μου, η τούρτα φέτος θα λέει «χρόνια πολλά Γκρί Σίφουνα». Αλήθεια πόσοι έχουν περάσει από αυτό το πολυαγαπημένο αυτοκίνητο? Πόσοι έχουν ταξιδέψει σε μέρη μακρινά? Πόσοι έχουμε ξενυχτήσει, πόσοι έχουμε κοιμηθεί μέσα εκεί, πόσοι έχουμε μοιραστεί ατελείωτες στιγμές κοντά του? Και τώρα? Που είναι όλοι αυτοί?
Και επειδή σύντομα αυτή η γλυκιά παρένθεση θα κλείσει, και επειδή αποκλείεται να υπάρχει κανένας που να συνεχίζει να διαβάζει αυτές τις γραμμές – αν και το site υπάρχει και για να μην χρεώνονται μερικοί που ήθελαν να μαθαίνουν νέα μου κάθε 3μηνό – αμφιβάλλω αν ακόμα και αυτοί το επισκέπτονται πια, ας θυμήσω και μερικά κομβικά σημεία που εσείς οι γνήσιοι άνθρωποι ίσως καταλάβετε:
• Τον γύρω της Εύβοιας το 2004 Οξύλιθος-Κύμη-Χιλιαδού-Χαλκίδα & Κάρυστο αργότερα.
• Κακολίμανο, Πετριές, Αχλαδερή, Κάλαμος.
Είτε περάσουμε όλα τα τελευταία 4 εργαστήρια – είτε όχι. Είτε συνεχίσουμε σε ρυθμό sweep στο ΤΕΙ για 4ο σερί εξάμηνο, είτε αν η κούραση του συνδιασμού στρατός + δουλειά τον τελευταίο καιρό μας λυγίσουν.
Το καλοκαίρι θέλουμε τόσο πολύ ένα ακόμη γύρο από το γνωστό «Κουμάντο κάνουμε μεσ’το χωριό σας», και μαζί, θα χαρούμε τόσο πολύ με ένα νέο γύρο, αυτή τη φορά στα άδυτα της βόρειας Εύβοιας, παρέα με Γρί Σίφουνα, σκηνούλα, ψυγειάκι, πολλές μπύρες, και ατελείωτο κέφι.
Ότι κι αν γίνει πάντως, τίποτα δεν θα είναι ίδιο με πρίν.
Όνειρα γλυκά αγαπημένα μου αδέλφια.
Τέλος.
Κυριακή, Απριλίου 20, 2008
και τώρα ήρθε η στιγμή, ΑΕΚάρα να το ζήσω.....
CROKUS IS DEAD!!!!!!!
Σάββατο, Απριλίου 19, 2008
"Xωρίς τις σκόνες που φωτίζει, η ηλιαχτίδα δε θα ήταν ορατή..."
Από τα χαράματα σε κάποια τράπεζα ή κάποια επιπρόσθετη δουλειά που πρέπει να γίνει, στο ΕΜΠ όπου σιγά σιγά το πράγμα ζορίζει μέχρι να.... χαλαρώσουν τα άλλα και να γίνει κάτι δεδομένο. Από τις εργασίες στο...πόδι, και το project του εργαστηρίου που ανέλαβα, σε 1 ώρα ταξίδι για το Αιγάλεω και το ΤΕΙ Πειραιά, όπου παίρνουν σάρκα και οστά τα 4 τελευταία εργαστήρια και η πτυχιακή. Επιστροφή στο σπίτι λοιπον το βράδυ.
Κοινωνική ζωή σταθερά στο μηδέν. Επικοινωνία με τρίτους σταθερά στο μηδέν. Και ενώ η μοναχικότητα και η κούραση ενός γεματου προγράμματος είναι μια πραγματικότητα, είμαστε και πάλι μπροστά στις Πασχαλινές διακόπές, με μερικές ακόμη σημαντικές εκρεμότητες στο κεφάλι μου... Τις 5 εργασίες που πρέπει να γίνουν, την πτυχιακή που πρέπει να προχωρήσει, αφού ο Διονύσης μπαίνει φαντάρος και θα πέσει πάλι όλη πάνω μου, καθώς και η έλλειψη τελικού προορισμού, που μπορεί να με κρατήσει και πάλι εντελώς μόνο στην Αθήνα...
30/4/1982 - 30/4/2008
Γεννέθλια έρχονται. Οι ημέρες όμως που αυτή η ημέρα είχε γίνει κομβικό σημείο και σήμαιναν για πολλούς πολλά (1999-2002) έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Το τηλέφωνο δεν αναμένεται να χτυπάει σχεδόν καθόλου (όπως και όλες τις άλλες ημέρες), και τίποτα δεν θα θυμίζει και πάλι ότι ζήσαμε κάποτε, ή κάτι που να δείχνει οτι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
3/5/1988 - 3/5/2008
20 χρόνια Γκρί Σίφουνας. Το μοναδικό πράγμα που θυμίζει πολλά από το παρελθόν, είναι και ο Γκρί Σίφουνας. Έχοντας υπάρξει σημείο αναφοράς για πολλούς, και έχοντας μοιραστεί πολλές ευχάριστες και δύσκολες στιγμές, χωρίς να μας εγκαταλείψει ποτέ, θα έχει αναμφίβολα την τιμιική του...
Μείνετε ενωμένοι ORIGINAL αδέλφια μας. Ακολουθούμε την γνήσια φωνή της καρδιάς